Η πολιτική τους «πνίγει» το λαό

Οι πληγές που άφησε η πλημμύρα στις εργατογειτονιές της δυτικής Αθήνας είναι αμέτρητες. Και δεν είναι η πρώτη φορά. Δυστυχώς, ούτε η τελευταία. Γιατί όσο αναμενόμενη είναι μια νέα πλημμύρα, μετά από μια δυνατή βροχή, άλλο τόσο αναμενόμενα είναι και οι τραγικές επιπτώσεις, οι καταστροφές, ο κίνδυνος να χαθούν ζωές. Δε φταίει το φυσικό φαινόμενο. Αυτό υπάρχει, το ξέρουμε και ξέρουμε ότι θα επαναληφθεί. Είτε πρόκειται για βροχή είτε για σεισμό. Ομως, η λαϊκή ανάγκη για την ανάλογη προστασία και θωράκιση δεν ικανοποιείται διαχρονικά από τις αστικές κυβερνήσεις, τις περιφέρειες, τους δήμους, όλο το πλέγμα του αστικού κράτους. Γιατί, ο δρόμος της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της ΕΕ, εξυπηρετεί αποκλειστικά και μόνο τα κέρδη των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, του κεφαλαίου. Και άρα οι προτεραιότητες στην κατασκευή έργων και υποδομών απαντούν σε αυτό ακριβώς και όχι στο τι έχει ανάγκη ο λαός.
Αυτή η πραγματικότητα αποτυπώνεται: Στο ποια έργα θεωρούνται επιλέξιμα, για να χρηματοδοτηθούν από την ΕΕ και το περίφημο ΕΣΠΑ. Στο τι προβλέπουν ο κρατικός προϋπολογισμός της συγκυβέρνησης για το 2015 και ο προϋπολογισμός της Περιφέρειας Αττικής που κατέθεσε η διοίκηση του ΣΥΡΙΖΑ (και υπερψηφίστηκε από άλλες αστικές δυνάμεις) για έργα αντιπλημμυρικά, αντισεισμικής θωράκισης: μηδαμινά κονδύλια, την ίδια στιγμή που υπάρχουν κωδικοί για δεκάδες εκατομμύρια ευρώ που εξυπηρετούν το κεφάλαιο.
Δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι δε γίνονται καθόλου αντιπλημμυρικά έργα. Είναι, όμως, τόσο αποσπασματικός ο σχεδιασμός από δήμο σε δήμο ακόμα και από περιφέρεια σε περιφέρεια που, πολύ συχνά, ακόμα κι αυτά τα έργα που γίνονται σώζουν ένα δήμο ή μια περιοχή και πνίγουν το γειτονικό δήμο...
Δεν είναι, λοιπόν, θέμα «ακραίου φυσικού φαινομένου» η καταστροφή από τις πλημμύρες. Ακραίο και επικίνδυνο φαινόμενο είναι η πολιτική που ακολουθείται από τις αστικές κυβερνήσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ όλα αυτά τα χρόνια. `Η, η πολιτική που παρουσιάζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ σαν διέξοδος, ενώ δεν απαντά στις πραγματικές ανάγκες του λαού, γιατί έχει τις ίδιες ιεραρχήσεις και τις ίδιες προτεραιότητες με αυτές της συγκυβέρνησης και συμπυκνώνονται στη στήριξη της επιχειρηματικότητας (της «υγιούς»), των επενδυτικών σχεδιασμών και της ανάκαμψης των κερδών του κεφαλαίου. Κοροϊδεύοντας ταυτόχρονα το λαό ότι επειδή θα τις προωθήσει αυτός και όχι η συγκυβέρνηση αυτές οι αντιλαϊκές προτεραιότητες θα γίνουν φιλολαϊκές. Βεβαίως, στην Περιφέρεια Αττικής που ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ «είναι κυβέρνηση» πέφτουν μία - μία οι μάσκες. Και έπεται συνέχεια...
Η απορία λογική: Είναι δυνατόν οι εργαζόμενοι να παίζουν με τη ζωή τη δική τους και των παιδιών τους; Είναι δυνατόν να βλέπουν μέσα στα τελευταία 20 χρόνια να κατασκευάζονται τεράστια έργα (π.χ. οδικοί άξονες, αεροδρόμια) που, αντί να γίνονται για τις λαϊκές ανάγκες, τα εκμεταλλεύονται επιχειρηματικοί όμιλοι για να πλουτίζουν; Και την ίδια στιγμή να πνίγονται, να σκοτώνονται, να τραυματίζονται, να καταστρέφεται το βιος τους (σ.σ. όσο έχει απομείνει) όταν βρέχει, όταν γίνεται ένας σεισμός, μια πυρκαγιά; Είναι δυνατόν να ανέχονται μια πολιτική που υποτάσσει τη ζωή, το συλλογικό συμφέρον των εργαζομένων στους νόμους του κέρδους;
Ολα όσα έγιναν την περασμένη Παρασκευή θέτουν ως επιτακτική ανάγκη να παρθούν επείγοντα μέτρα για την ανακούφιση των πληγέντων και για την αποκατάσταση των ζημιών (έκτακτη ενίσχυση, αποζημιώσεις, πάγωμα χρεών, απαλλαγή από δημοτικά τέλη κ.ά.) όπως από την πρώτη στιγμή έθεσε το ΚΚΕ. Φέρνουν, όμως, ξανά στο προσκήνιο την πρόταση του ΚΚΕ για την άμεση, χωρίς καμία καθυστέρηση λήψη μέτρων ολοκληρωμένης αντιπλημμυρικής προστασίας στο πλαίσιο συνολικού σχεδιασμού.

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Τρίτης 28 Οκτώβρη 2014

«Εκτέλεση» σε δόσεις

Η κυβερνητική τροπολογία για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές σε εφορία και ασφαλιστικά ταμεία, αλλά και οι εξόφθαλμες ομοιότητές της με την αντίστοιχη πρόταση νόμου που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ, επιβεβαιώνουν ότι τους απασχολεί μόνο ένα ζήτημα: Πώς θα καταφέρουν να εισπράξουν με κάθε τρόπο τις «οφειλές» των εργατικών - λαϊκών νοικοκυριών που αδυνατούν να τις αποπληρώσουν.

Τόσο η τροπολογία της κυβέρνησης, όσο και η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, δε «χαρίζουν» ούτε 1 σεντ από τα δυσβάσταχτα χαράτσια που φορτώθηκαν με μνημόνια και εφαρμοστικούς νόμους στις πλάτες του λαού, ως κομμάτι της συνολικής αντιλαϊκής επίθεσης για λογαριασμό του κεφαλαίου.

Οι επιπλέον δόσεις που «προσφέρουν» και οι μεν και οι δε δεν ανακουφίζουν το λαό, που δεν έχει να πληρώσει. Δεν είναι αυτή άλλωστε η στόχευσή τους: Το μόνο που τους απασχολεί είναι η πορεία των φορολογικών εσόδων του αστικού κράτους, το γεγονός ότι οι ληξιπρόθεσμες οφειλές «απογειώνονται» με ρυθμό 1 δισ. το μήνα. Η έγνοια τους είναι πώς θα εισρεύσει περισσότερο χρήμα στα κρατικά ταμεία για την παραπέρα στήριξη του εγχώριου κεφαλαίου και για άλλες κρατικές λειτουργίες, όπως η στήριξη του κρατικού μηχανισμού, η διαχείριση της ακραίας φτώχειας κλπ. Οπως άλλωστε με περισσότερη... ειλικρίνεια έλεγε ο Αλ. Τσίπρας στη ΔΕΘ, η έναρξη καταβολής δόσεων από νοικοκυριά που αδυνατούν να πληρώσουν τα χρέη τους, είναι αυτή που θα χρηματοδοτήσει και τα όποια ψίχουλα τάζουν για την ακραία φτώχεια...

Η κυβερνητική τροπολογία για τις ληξιπρόθεσμες οφειλές, όσο και η αντίστοιχη πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, αποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι και στην επόμενη φάση, οι περιβόητες «φοροελαφρύνσεις» θα αφορούν τα μονοπώλια, ενώ ο λαός θα καλείται να πληρώσει στο ακέραιο τα «χρέη» και τις «οφειλές» για τη στήριξη του κεφαλαίου.

Ο πυρήνας των αντιλαϊκών φόρων που επιβλήθηκαν τα προηγούμενα χρόνια θα παραμείνει σε ισχύ, οι όποιες αλλαγές στο μείγμα τους θα αφορούν σε κινήσεις για αύξηση της «αποδοτικότητάς» τους, των χρημάτων που θα εισρέουν στα κρατικά ταμεία. Η συνέχιση του ξεζουμίσματος του λαού είναι προϋπόθεση για τις φοροελαφρύνσεις του κεφαλαίου, για την προωθούμενη π.χ. παραπέρα μείωση της φορολογίας των επιχειρηματικών ομίλων στο 15%, που διατυμπανίζει όπου σταθεί και όπου βρεθεί ο πρωθυπουργός (ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ προτιμά τη διατύπωση του... «ευνοϊκού επενδυτικού περιβάλλοντος»). Η συνέχιση της αντιλαϊκής φοροεπιδρομής είναι προϋπόθεση για τους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και τα ματωμένα πρωτογενή πλεονάσματα που προβλέπουν τα μνημόνια διαρκείας της ΕΕ, στα οποία «ορκίζονται» τόσο η συγκυβέρνηση όσο και η αξιωματική αντιπολίτευση.

Χαρακτηριστικό, άλλωστε, είναι το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κριτικάρει την κυβερνητική τροπολογία γιατί... κατατέθηκε «έπειτα από πάμπολλες καθυστερήσεις» (αυτό είναι το πρόβλημα για το λαό!), γιατί «συνεχίζεται η επιβολή επιτοκίου στο ποσό της οφειλής» (το ότι το ίδιο το ποσό της οφειλής παραμένει στο ακέραιο δεν τους ενοχλεί...), αλλά και γιατί «δε συνδέεται το ποσό της δόσης με τη δυνατότητα αποπληρωμής του οφειλέτη». Ο ΣΥΡΙΖΑ βάζει την ταρίφα των δόσεων στο 20%-30% του εισοδήματος του οφειλέτη, ώστε να του μένουν, όπως λέει, όσα χρειάζεται για «να συντηρηθεί στα απολύτως αναγκαία επίπεδα»!

Η λύση όμως για τα λαϊκά στρώματα δεν είναι η «εκτέλεση σε δόσεις», οι «ρυθμίσεις» τύπου... οικογενειακού μνημονίου για κάθε νοικοκυριό, που προτείνουν κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση. Μοναδική λύση για το λαό είναι να οργανώσει την πάλη του για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του, για πλήρη κατάργηση των αντιλαϊκών φόρων, «κούρεμα» χρεών για τα λαϊκά στρώματα, απαγόρευση κατασχέσεων και πλειστηριασμών και άλλα μέτρα πραγματικής ανακούφισης που περιέχονται στις προτάσεις νόμου του ΚΚΕ. Να πληρώσει η πλουτοκρατία με φορολόγηση 45% στα κέρδη της και κατάργηση όλων των φοροαπαλλαγών της.

Αναδημοσιεύεται από την στήλη «Η Άποψή μας», Ριζοσπάστης, Παρασκευή 24 Οκτώβρη 2014.

Τα ναυπηγεία...

Η κινητοποίηση των εργατών των Ναυπηγείων Ελευσίνας αναδεικνύει το γενικότερο ζήτημα με τη ναυπηγική βιομηχανία στην Ελλάδα. Στη χώρα που οι εφοπλιστές της είναι πρώτη παγκόσμια δύναμη στον τομέα των θαλάσσιων μεταφορών και τα πέντε ελληνικά ναυπηγεία μαραζώνουν. Η ιδιοκτησία των Ελλήνων εφοπλιστών σε πλοία έχει συνολική χωρητικότητα 164 εκατ. κ.ο.χ. (κόροι ολικής χωρητικότητας) σε 4.894 πλοία, έναντι της Ιαπωνίας, με 157 εκατ. κ.ο.χ. σε 8.537 πλοία, σύμφωνα με τον οίκο «Clarkson». Επίσης οι Ελληνες εφοπλιστές είναι πρωτοπόροι και στις επενδύσεις. Μόνο το 2013 επένδυσαν 18,1 δισ. δολάρια σε 690 πλοία, 319 νέες ναυπηγήσεις και 371 αγορές από δεύτερο χέρι, ενώ το πρώτο 3μηνο του 2014 προχώρησαν σε νέες επενδύσεις 5 δισ. δολαρίων. Αλλά δεν ναυπήγησαν ούτε ένα πλοίο στα 5 ναυπηγεία της χώρας μας. Ναυπηγούν κυρίως στην Κίνα και στη Νότια Κορέα. Φταίνε τα μεγάλα μεροκάματα λένε όλα τα αστικά κόμματα, βασικό επιχείρημα που αναπαρήγαγε η Χρυσή Αυγή. Ομως είναι ψέμα. Οι Ελληνες εφοπλιστές έχουν συνάψει τεράστια ναυλοσυμβόλαια στη Νοτιοανατολική Ασία και ιδιαίτερα με την Κίνα, με τεράστιους τζίρους και κέρδη, γι' αυτό ναυπηγούν εκεί. Είναι επίσης η ΕΕ που στα πλαίσια συμφωνιών με τις ελληνικές κυβερνήσεις επιτρέπει στα ελληνικά ναυπηγεία τη ναυπήγηση μόνο πολεμικών πλοίων.

Σαν έτοιμος από καιρό...

Εγραψε η «Αυγή», 22/10/2014: «Η άποψη που εξέφρασε ο Αλέξης Τσίπρας στη Βουλή δεν ήταν "δεν αναγνωρίζω", αλλά "δεν αναγνωρίζω νέα συμφωνία αν δεν έχει και την έγκρισή μου". Τι έκανε μέχρι σήμερα η κυβερνητική πλευρά για να έχει την έγκριση και του ΣΥΡΙΖΑ σε κρίσιμες αποφάσεις που κρίνεται το μέλλον της χώρας; Τίποτα απολύτως». Ο Αλ. Τσίπρας στη συνάντησή του με τον Δ. Αβραμόπουλο είπε: «...τα κρίσιμα θέματα της εθνικής ασφάλειας, της άμυνας και της εξωτερικής πολιτικής απαιτούν θεσμική συνεννόηση, ανταλλαγή απόψεων και πληροφοριών και γιατί όχι και συγκλίσεις... μπορούν να υπάρχουν συγκλίσεις». Τι καταλαβαίνει καθένας από τα παραπάνω; Οτι ο ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρίνεται θετικά στο αίτημα που έχει εκφραστεί από διάφορους εκπροσώπους του κεφαλαίου και από τις δημοσιογραφικές του ναυαρχίδες για «εθνική συνεννόηση» σαν έτοιμος από καιρό. Υπογραμμίζει μάλιστα η «Αυγή» ότι οι διαφωνίες του ΣΥΡΙΖΑ με τη συμφωνία της κυβέρνησης με τους δανειστές δεν αφορούν την ουσία, αλλά τη διαδικασία, αν δηλαδή έχει τη δική του έγκριση, αν είναι ή όχι αποτέλεσμα συνεννόησης. Και έπεται συνέχεια...

«Ατμομηχανή» κερδών

Η παρουσία του πρωθυπουργού και άλλων υπουργών στο συνέδριο των Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) και οι παρεμβάσεις τους επιβεβαίωσαν την απόφαση της κυβέρνησης να συνεχιστεί η πολύμορφη κρατική στήριξη στους κεφαλαιοκράτες του κλάδου. Η πολιτική αυτή δεν είναι καινούρια. Οι αστικές κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν τον Τουρισμό ως την «ατμομηχανή της ανάπτυξης» του ελληνικού καπιταλισμού. Και οι εκπρόσωποι των τουριστικών ομίλων του κλάδου, ντόπιων και ξένων, δεν κρύβουν την ικανοποίησή τους.
Πράγματι, παρά την καπιταλιστική κρίση, ο τουριστικός κλάδος συνεχίζει να αναπτύσσεται με σταθερούς ρυθμούς. Οι ταξιδιωτικές εισπράξεις, για το 2013, έφτασαν σε περίπου 12 δισ. ευρώ από 10,4 δισ. ευρώ το 2012, ποσοστό αύξησης κατά 15,4%. Αντίστοιχα, ο αριθμός των ξένων τουριστών για το 2013 έφτασε σε 17,9 εκατομμύρια από 15,5 εκατ. το 2012, αύξηση κατά 2,4 εκατομμύρια άτομα και σε ποσοστό κατά 15,5%. Το πλεόνασμα του ταξιδιωτικού ισοζυγίου διαμορφώνεται, αντίστοιχα, σε 10,15 δισ. ευρώ, από 8,6 δισ. ευρώ το 2012. Ανάλογη είναι η εικόνα και για το 8μηνο Γενάρης - Αύγουστος του 2014, με τις εισπράξεις να φτάνουν στα 9,7 δισ. ευρώ και τις εκτιμήσεις να μιλάνε για 20 εκατομμύρια τουρίστες στη χώρα μας μέχρι το τέλος του έτους.
Ποιος, όμως, ωφελήθηκε και ωφελείται απ' αυτήν την ανάπτυξη που τόσο διαφημίζουν κυβερνήσεις και καπιταλιστές; Ποιο ήταν το κέρδος για τους εργαζόμενους του κλάδου και τους αυτοαπασχολούμενους στον Τουρισμό;
Την ίδια στιγμή που ο Τουρισμός διαγράφει μια θεαματική τροχιά, στις τουριστικές επιχειρήσεις επιβάλλεται εργασιακό καθεστώς γαλέρας. Ο αστικός μύθος ότι αν μεγαλώσει η «πίτα» θα φάνε ψωμί και οι εργάτες δεν επιβεβαιώνεται. Το αντίθετο ακριβώς συμβαίνει.
Η αύξηση των κερδών των μεγάλων τουριστικών ομίλων φέρνει νέα δεινά στις πλάτες των εργαζομένων του κλάδου. Ο Τουρισμός είναι από τους κλάδους - πρωταγωνιστές στην «ευελιξία». Η υποαπασχόληση, που μπορεί να είναι μόλις μια μέρα τη βδομάδα, εναλλάσσεται με την υπερεργασία, η οποία ούτε καν πληρώνεται. Οι καταστρατηγήσεις των ωραρίων και βασικών εργασιακών δικαιωμάτων (ασφάλιση, άδειες, επιδόματα) δίνουν και παίρνουν. Ο κλάδος έχει μετατραπεί σε «θερμοκήπιο» της πιο σκληρής εκμετάλλευσης και ειδικά για νέους, που, με το πρόσχημα της «πρακτικής» και της «εκπαίδευσης», ξεζουμίζονται στην κυριολεξία. Αλλωστε, αποτέλεσμα αυτού του ξεζουμίσματος είναι και τα κέρδη που καταγράφονται.
Ταυτόχρονα, επιδεινώνεται η θέση των μικρών οικογενειακού χαρακτήρα επιχειρήσεων, αλλά και των αυτοαπασχολούμενων στα ξενοδοχεία, στην εστίαση και σε άλλες υπηρεσίες τουριστικού ενδιαφέροντος. Στην πραγματικότητα, ενισχύθηκε ακόμα παραπέρα η τάση συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου, με τους μεγάλους μονοπωλιακούς ομίλους να αρπάζουν τη «μερίδα του λέοντος» και να μοιράζουν την τουριστική λεία, με τους διεθνείς tour operators. Η κυριαρχία τους επιβάλλει, παράλληλα, την άναρχη και ανισόμετρη τουριστική ανάπτυξη, με υπερσυγκέντρωση της δραστηριότητας σε ορισμένες περιοχές και καταστροφικές επιβαρύνσεις στο φυσικό περιβάλλον, αλλά και στους κατοίκους των περιοχών αυτών, που διαπιστώνουν την επιβάρυνση των υποδομών και τη λεηλασία φυσικών πόρων. Να προσθέσουμε, επίσης, ότι ολοένα και λιγότερες εργατικές - λαϊκές οικογένειες μπορούν να κάνουν διακοπές.
Αν αυτό συμβαίνει σε ένα κλάδο της οικονομίας που βρίσκεται σε ανακαμψη γιατί δεν θα συμβεί και σε όλους τους άλλους όταν και αν μπουν σε αντίστοιχη φάση; Τι έχουν να πουν όσοι υπόσχονται στο λαό ότι η ανάκαμψη (με το ένα ή άλλο μείγμα) θα φέρει ευημερία;
Αυτή η ανάπτυξη δεν είναι για το λαό. Είναι μόνο για τους καπιταλιστές. Είναι «ατμομηχανή» για τα καπιταλιστικά κέρδη, σε βάρος των λαϊκών αναγκών.

Με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό

Οι τελευταίες εξελίξεις γύρω από το Κυπριακό δεν είναι «κεραυνός εν αιθρία». Το τουρκικό σεισμογραφικό σκάφος «Μπαρμπαρός» μπήκε στην ΑΟΖ της Κύπρου, σε θαλάσσια περιοχή την οποία η Τουρκία και το ψευδοκράτος αμφισβητούν και σε «οικόπεδα» όπου έχουν βρεθεί κοιτάσματα υδρογονανθράκων, συνοδευόμενο από δύο υποστηρικτικά πολεμικά σκάφη, ενώ τουρκική φρεγάτα «παρακολουθεί» από κοντά τη γεώτρηση της κοινοπραξίας «ENI - Kogas» που γίνεται με άδεια της κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το γεγονός αυτό αποτελεί ένα επιπλέον κομμάτι του παζλ των οξύτατων ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Οσο και αν το κυπριακό ζήτημα, δηλαδή η εισβολή της Τουρκίας το 1974 και η κατοχή του 1/3 της Κύπρου, έχει τη δική του αυτοτέλεια ως ένα διεθνές πρόβλημα, όσο και αν η Τουρκία, συνεπικουρούμενη από τα ισχυρά καπιταλιστικά κράτη, πρωταρχικά από ΗΠΑ - Βρετανία αλλά και την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, πάσχιζε να δημιουργήσει τετελεσμένα γεγονότα για την ντε φάκτο διχοτόμηση της Κύπρου από το 1974 ακόμη. Εντούτοις, η ύπαρξη τότε της Σοβιετικής Ενωσης και των άλλων σοσιαλιστικών κρατών δημιούργησε εμπόδια στην επιδίωξη διχοτόμησης, λόγω καλύτερου διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων.

***

Αυτό το άλυτο πρόβλημα, καθώς και το άλλο στην Παλαιστίνη πρέπει να ιδωθούν στο πλαίσιο της ενδοϊμπεριαλιστικής αντιπαράθεσης στην περιοχή, αλλά και ανταγωνισμών μεταξύ κρατών της περιοχής για το ποιο θα έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στις εξελίξεις αναβαθμίζοντας τη θέση του και στη Μέση Ανατολή αλλά και στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Ανταγωνισμοί που εντάθηκαν την περίοδο εκκίνησης της λεγόμενης «Αραβικής Ανοιξης» έως σήμερα με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και πολέμους στην πρώτη γραμμή και τη δημιουργία από ΗΠΑ - ΕΕ των λεγόμενων τζιχαντιστών, οι οποίοι γίνονται μοχλός πιο γενικευμένης ιμπεριαλιστικής πολεμικής αντιπαράθεσης στην περιοχή.
Πρόκειται για περιοχή με γεωστρατηγική θέση αφού αποτελεί και αποτελούσε πέρασμα από Ασία σε Ευρώπη, από την «εποχή του δρόμου του μεταξιού». Η ανακάλυψη εκμεταλλεύσιμων κοιτασμάτων υδρογονανθράκων (Ενέργεια δηλαδή) όξυνε την αντιπαράθεση ανάμεσα σε μονοπώλια και ιμπεριαλιστικά κέντρα σε σχέση με την εκμετάλλευση αλλά και τη μεταφορά τους. Είναι γεγονός, το έδειξε ανάγλυφα η περίπτωση της Συρίας, ότι συγκρούονται ΗΠΑ - ΕΕ αλλά και χώρες των BRICS στην περιοχή. Η Κίνα, για παράδειγμα, αντλεί το 50% των ενεργειακών αναγκών της από τη συγκεκριμένη περιοχή. Η Ρωσία έχει γεωστρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή και στη Μεσόγειο. Ενώ ανταγωνίζονται και άλλα καπιταλιστικά κράτη που διεκδικούν αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή, όπως Ισραήλ, Σαουδική Αραβία, Τουρκία, Ιράν, Αίγυπτος, κ.λπ.

***

Την ίδια περίοδο με την «Αραβική Ανοιξη», δηλαδή τις πολεμικές συρράξεις σε Μ. Ανατολή - Βόρεια Αφρική μετά από ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ, οι ΗΠΑ ξεκίνησαν μια προσπάθεια για να κλείσει το Παλαιστινιακό, ενώ ήδη η Κυπριακή Δημοκρατία ανακοίνωνε την ύπαρξη υδρογονανθράκων στη θάλασσά της και τη συνεργασία με το Ισραήλ, για τη συνεκμετάλλευσή τους. Η Κύπρος έτσι εμπλεκόταν πιο βαθιά στους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς για το μοίρασμα της περιοχής. Ηταν η περίοδος που είχαν αρχίσει οι απευθείας συνομιλίες με τους Τουρκοκύπριους για επίλυση του κυπριακού ζητήματος. Διαδικασία που έφτασε έως σήμερα, μετά από αλλαγή κυβέρνησης και με παρέμβαση ΗΠΑ - ΕΕ για γρήγορη λύση, που παρέπεμπε στη βιασύνη των ισχυρών καπιταλιστικών κρατών για κλείσιμο εκκρεμοτήτων στην περιοχή (είχαν πολλά, δύσκολα μέτωπα, όπως αυτό της Συρίας, ανοιχτά), με την παρουσίαση νέου διχοτομικού σχεδίου επίλυσης που «πατούσε» στο γνωστό «σχέδιο Ανάν».

***

Ολα τα προηγούμενα χρόνια κυριάρχησε στις κυβερνήσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας το ότι η ΕΕ και το διαβόητο «κοινοτικό κεκτημένο» αποτελούσε εγγύηση για την επίλυση του προβλήματος. Ταυτόχρονα στηρίζονταν σε ΗΠΑ αλλά και Βρετανία ως κράτη που θα ασκούσαν πίεση στην Τουρκία να μην εμποδίσει τη λύση. Ολα διαψεύστηκαν οικτρά. Με την ανακάλυψη των υδρογονανθράκων και το σχηματισμό του στρατηγικού άξονα Ισραήλ - Κύπρου - Ελλάδας για την εκμετάλλευσή τους, όπου τώρα προστέθηκε και η Αίγυπτος, άξονας κόντρα στην Τουρκία, η κυπριακή κυβέρνηση πίστεψε ότι απέκτησε ένα ακόμη όπλο επίλυσης του Κυπριακού. Αλλά αποδεικνύεται ότι όλα αυτά μπορεί να γίνουν μπούμερανγκ. Η Τουρκία με την τελευταία ενέργειά της δείχνει για άλλη μια φορά ότι διεκδικεί ευρύτερο ρόλο στην περιοχή, δημιουργώντας ταυτόχρονα άλλο ένα οξύτατο πεδίο σύγκρουσης συμφερόντων, την ώρα που ΗΠΑ - ΕΕ - ΝΑΤΟ μαζί με άλλα κράτη της Μ. Ανατολής εστιάζουν, με μοχλό τους τζιχαντιστές, στην ένταση της πολεμικής ανάφλεξης, η οποία, ποιος ξέρει, μπορεί να εξελιχθεί σε πιο γενικευμένη στρατιωτική σύγκρουση στην περιοχή. Με δεδομένο ότι η Κύπρος αποτελεί έδαφος δραστηριοποίησης σημαντικών ρωσικών κεφαλαίων, πιστεύει ότι μπορεί να στηρίζεται και στη Ρωσία, η οποία βεβαίως δεν είναι η ΕΣΣΔ και κινείται με κριτήριο αποκλειστικά τα συμφέροντα των δικών της κεφαλαίων αναπτύσσοντας σχέσεις ανταγωνισμού και συμβιβασμού με άλλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Ομως, η Ιστορία έχει αποδείξει ότι το παιχνίδι σε πολλά ταμπλό σε συνθήκες μάλιστα όξυνσης των αντιθέσεων το πληρώνουν οι λαοί. Η ελληνική κυβέρνηση έχει επίσης τεράστιες ευθύνες, αφού εμπλέκεται στο πλαίσιο των δικών της επιδιώξεων για την αναβάθμιση του ρόλου της σε ανταγωνισμό με την Τουρκία.
Η καταδίκη της τουρκικής προκλητικότητας, η έκφραση της αλληλεγγύης στον κυπριακό λαό συνδυάζονται με την αντίθεση στα ιμπεριαλιστικά σχέδια στην περιοχή. Η διεκδίκηση λύσης για μια Κύπρο ενιαία, ανεξάρτητη, με μια και μοναδική κυριαρχία, ιθαγένεια και διεθνή προσωπικότητα, χωρίς ξένες βάσεις και στρατεύματα, χωρίς ξένους εγγυητές και προστάτες, συνδέεται με την πάλη ενάντια στο κεφάλαιο και την εξουσία του.

ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2014 Αιματοβαμμένα πλεονάσματα στις πλάτες του λαού Στα 2,5 δισ. ευρώ το πρωτογενές πλεόνασμα στο πρώτο 9μηνο

Η παραπέρα διάλυση της γκάμας των κονδυλίων που αφορούν στις λαϊκές ανάγκες, με αιχμή τη σύνθλιψη των επιχορηγήσεων προς τα ασφαλιστικά ταμεία, ταυτόχρονα με τη διόγκωση των αντιλαϊκών φόρων συνθέτουν την πορεία εκτέλεσης του κρατικού προϋπολογισμού για το 2014. Σε αυτό το πλαίσιο, τα εμφανιζόμενα πρωτογενή πλεονάσματα, για το 9μηνο (Γενάρης - Σεπτέμβρης) του 2014 φτάνουν σε 2,5 δισ. ευρώ, έναντι του αντιλαϊκού στόχου ύψους 1,5 δισ. ευρώ που έχει τεθεί στο «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής» 2015 - 2018.
Αναλυτικότερα, σύμφωνα με τα οριστικά στοιχεία του υπουργείου Οικονομικών για το 9μηνο (Γενάρης - Σεπτέμβρης) του 2014:
-- Οι πρωτογενείς δαπάνες που αφορούν σε συντάξεις, μισθούς σε Δημόσιο, Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία, επιχορηγήσεις προς ασφαλιστικά ταμεία, συμπιέστηκαν περαιτέρω στα 30,4 δισ. ευρώ (από 32,3 δισ. ευρώ το 2013), με νέα μείωση ύψους 1,9 δισ. ευρώ.
Σε ρυθμούς συρρίκνωσης συνεχίζουν οι επιχορηγήσεις προς τα ασφαλιστικά ταμεία των εργαζομένων και συγκεκριμένα:
ΙΚΑ: 2,1 δισ. ευρώ (από 2,5 δισ.), με ρυθμό πτώσης 16%.
ΟΑΕΕ: 850 εκατ. ευρώ (από 1,17 δισ.), με ρυθμό πτώσης 27,4%.
ΟΓΑ: 2,1 δισ. ευρώ (από 2,5 δισ.), με ρυθμό πτώσης 16%.
ΝΑΤ: 720 εκατ. ευρώ (από 827 εκατ.), με ρυθμό πτώσης 13%.
-- Τα ποσά που δαπανήθηκαν για τόκους εξυπηρέτησης του κρατικού χρέους διαμορφώθηκαν σε 4,8 δισ. ευρώ (από 5,3 δισ. πέρυσι).
-- Οι δαπάνες του τακτικού προϋπολογισμού υποχώρησαν σε 35,9 δισ. ευρώ (από 38,6 δισ. ευρώ το αντίστοιχο διάστημα του 2013,) ενώ οι συνολικές δαπάνες του κρατικού προϋπολογισμού (μαζί με το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων) εμφανίζονται στα 39,56 δισ. ευρώ (από 41,38 δισ. πέρυσι).
-- Το σύνολο των φορολογικών εσόδων έφτασε στα 32,1 δισ. ευρώ (από 31,1 δισ.) με διόγκωση κατά 1 δισ. ευρώ και ειδικότερα:

• Οι φόροι εισοδήματος στα φυσικά πρόσωπα (μισθωτοί, συνταξιούχοι) απογειώθηκαν στα 9,1 δισ. ευρώ (από περίπου 8 δισ. πέρυσι) με διόγκωση πάνω από 1 δισ. ευρώ, ή κατά 13,8%!
• Οι φόροι στα νομικά πρόσωπα (εταιρείες) εμφανίζονται στα 1,9 δισ. ευρώ (από 1 δισ.) Να σημειωθεί ότι για πρώτη φορά από φέτος οι φόροι νομικών προσώπων περιλαμβάνουν και τους αυτοαπασχολούμενους, οι οποίοι μέχρι και πέρυσι καταγράφονταν σε αυτούς των φυσικών προσώπων, επομένως η διόγκωση που καταγράφεται στο κονδύλι της φορολογίας των εταιρειών είναι ουσιαστικά απόρροια της φορολεηλασίας σε βάρος των αυτοαπασχολούμενων.
• Οι έμμεσοι φόροι πάνω στη λαϊκή κατανάλωση διαμορφώνονται στα 16,9 δισ. ευρώ (από 17,2 δισ.), αποτέλεσμα της μείωσης της λαϊκής κατανάλωσης.
• Το πρωτογενές πλεόνασμα, δηλαδή το αποτέλεσμα που προκύπτει μετά την αφαίρεση των δαπανών για τόκους διαμορφώνεται σε 2,5 δισ. ευρώ.

9,7 δισ. ευρώ «φρέσκες» ληξιπρόθεσμες οφειλές

Στο μεταξύ, στα 70 δισ. ευρώ έφτασαν στο τέλος Σεπτέμβρη τα κάθε είδους ληξιπρόθεσμα χρέη προς την Εφορία, σύμφωνα με τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων. Τα «φρέσκα» ληξιπρόθεσμα χρέη που βεβαιώθηκαν από το φοροεισπρακτικό μηχανισμό στο 9μηνο του 2014 έφτασαν τα 9,7 δισ. ευρώ και απογειώνονται με ρυθμό από 1 δισ. ευρώ το μήνα, σε μια εξέλιξη που συνδέεται με τη αδυναμία των λαϊκών νοικοκυριών να πληρώσουν τους ασήκωτους φόρους και τα βαριά χαράτσια.