Με την ορμή του συγκλονιστικού συλλαλητηρίου προχωράμε στην οργάνωση της απεργίας!

Σε πυκνή διάταξη, ο κόσμος πλημμύρισε την Αμαλίας

Το πανελλαδικό συλλαλητήριο, το περασμένο Σάββατο στην Αθήνα, έβαλε ψηλά τον πήχη. Δεν είναι μόνο ο όγκος και ο παλμός όσων διαδήλωναν επί ώρες στο κέντρο της Αθήνας που συγκλόνισε, ούτε μόνο η αναθάρρυνση και η δύναμη που πήραν δεκάδες χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες, με τη συμμετοχή τους σε μια τόσο μαζική και ζωντανή κινητοποίηση.Κυρίως, είναι η δυναμική που δημιούργησε το συλλαλητήριο, έχοντας καταφέρει να συσπειρώσει πάνω από 1.000 σωματεία και φορείς απ' όλη τη χώρα. Η παρακαταθήκη που αφήνει επιτρέπει στις ταξικές δυνάμεις με καλύτερους όρους να προετοιμάσουν τις επόμενες μάχες, να παλέψουν για την ανασύνταξη του κινήματος. Ηδη από χτες, η πείρα από τη δίμηνη οργάνωση του συλλαλητηρίου, συζητιέται στα σωματεία, σε πλατιές συσκέψεις με τον εργατόκοσμο που πήρε μέρος, μπροστά και στην απεργία στις 27 Νοέμβρη.

Μοναδικές εικόνες

Η άφιξη των διαδηλωτών από την επαρχία, με εκατοντάδες πούλμαν και με καράβια, οι εννιά μαζικές προσυγκεντρώσεις που έζωσαν κυριολεκτικά το κέντρο της Αθήνας, η λαοπλημμύρα στο Σύνταγμα, έδωσαν καταπληκτικές, πρωτόγνωρες εικόνες σε όσους συμμετείχαν, αλλά και σε όσους παρακολουθούσαν ζωντανά τη διαδήλωση από τον «902.gr» και το site του ΠΑΜΕ.
Τα σωματεία και οι εργαζόμενοι επιμελήθηκαν με μεράκι τα μαζικά τους μπλοκ, θέλοντας και μ' αυτόν τον τρόπο να δείξουν πως αυτό το συλλαλητήριο είναι κάτι το διαφορετικό. Οτι είναι μια δική τους διαδήλωση, που την «έχτισαν» από την αρχή μέχρι το τέλος.

Πανοραμική άποψη του συλαλλητηρίου, ενώ οι προσυγκεντρώσεις συνεχίζουν να φτάνουν στο Σύνταγμα

Γι' αυτό, οι σχολικοί τροχονόμοι της Πάτρας έφτασαν στην προσυγκέντρωση στην πλατεία Καραϊσκάκη με τα γιλέκα της δουλειάς. Το ίδιο και η εμπροσθοφυλακή του μπλοκ από την Κεντρική Μακεδονία, με τα κράνη και τα γιλέκα, αλλά και ένα μεγάλο πανό, με το σύνθημα «Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά, εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά». Στην ίδια προσυγκέντρωση, στο Πεδίον του Αρεως, βρέθηκαν και οι απεργοί της «Κόκα Κόλα», που χρωμάτισαν τη διαδήλωση με εκατοντάδες κόκκινα μπαλόνια.Στα Προπύλαια, μια ομάδα νεολαίων σχημάτισε με πικέτες βαλμένες στη σειρά τη λέξη «Ξεσηκωμός» και τέθηκαν επικεφαλής της μεγάλης προσυγκέντρωσης. Οι εργαζόμενοι στα «Τσιμέντα Χαλκίδας», που διεκδικούν να ανακληθούν οι απολύσεις και να ξαναγυρίσουν στη δουλειά τους, πήγαν στην Ομόνοια με τις πρασινο-κίτρινες φόρμες της δουλειάς και το λάβαρο του Σωματείου τους. Το λάβαρο του Συνδικάτου τους, αλλά και τη σημαία του ΠΑΜΕ, έβαλαν στην προμετωπίδα της δικής τους προσυγκέντρωσης και οι οικοδόμοι, στην πλατεία Κάνιγγος.

Ολες οι ηλικίες στο δρόμο

Στον «Ευαγγελισμό», γιατροί από το δημόσιο και ιδιωτικό τομέα συμμετείχαν στη διαδήλωση με τις άσπρες μπλούζες της δουλειάς, την ώρα που οι συνταξιούχοι, μαθημένοι να ξεσηκώνουν με τους αγώνες τους το κέντρο της Αθήνας, συγκροτούσαν μια ιδιαίτερα μαζική προσυγκέντρωση στην πλατεία Εθνικής Αντίστασης. Πάνω από 60 πούλμαν με συνταξιούχους έφτασαν από την επαρχία, ταξιδεύοντας ακόμα και όλη τη νύχτα, αγόγγυστα, για να είναι συνεπείς στο ραντεβού με τα παιδιά και τα εγγόνια τους στο Σύνταγμα.

Από την κορυφή της εξέδρας, την ώρα που μιλάει ο Γ. Πέρρος

Στην προσυγκέντρωση των νησιωτών στο Μοναστηράκι ξεχώρισε το πανό του Κτηνοτροφικού Συλλόγου Ανωγείων, που είχε για σύνθημα μια μαντινάδα: «Οταν μονιάσει ο λαός και τα δεσμά του σπάσει, μπορεί να στήσει άλλο ντουνιά και τούτον να χαλάσει». Στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, τον τόνο έδωσαν οι Λαϊκές Επιτροπές, άνθρωποι κάθε ηλικίας, οικογένειες ολόκληρες. Αλλά και οι εργαζόμενοι στον Επισιτισμό - Τουρισμό, που εκείνη τη μέρα έκαναν 24ωρη απεργία στην Αττική, με αίτημα αιχμής την υπογραφή ικανοποιητικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.Ανάμεσα στα μπλοκ που ξεχώρισαν, ήταν κι αυτό των ηρωικών Χαλυβουργών. Στις 30 Οκτώβρη συμπληρώθηκαν τρία χρόνια από τη μεγαλειώδη απεργία και αυτήν την ημερομηνία - ορόσημο για όλη την εργατική τάξη, φρόντισαν να υπενθυμίσουν στο πανό τους. Εκφράζοντας έμπρακτα τη διεθνιστική του αλληλεγγύη στους εργαζόμενους και το λαό της Ελλάδας, αντιπροσωπεία του ΚΚ Τουρκίας συμμετείχε στο συλλαλητήριο με επικεφαλής τον Κεμάλ Οκουγιάν και με πανό που έγραφε: «Χαιρετίζουμε την εργατική τάξη της Ελλάδας».

«Φράκαρε» το κέντρο

Ολα αυτά τα ανθρώπινα «ποτάμια» άρχισαν λίγο μετά τις 11 να κατευθύνονται προς το Σύνταγμα. Οι κεντρικοί δρόμοι της Αθήνας «φράκαραν» από τον κόσμο. Οπως αναγγέλθηκε από τα μεγάφωνα τις διαδήλωσης, την ώρα που οι προσυγκεντρώσεις συνέκλιναν προς το Σύνταγμα, ολόκληρη η Σταδίου ήταν γεμάτη με κόσμο, από την πλατεία Συντάγματος μέχρι την Ομόνοια, η Πανεπιστημίου μέχρι τα Προπύλαια, η Β. Σοφίας μέχρι ψηλά, στον Εθνικό Κήπο, ενώ στην Αμαλίας είχε δημιουργηθεί ήδη το αδιαχώρητο και στη Φιλελλήνων και στην Οθωνος βρίσκονταν χιλιάδες διαδηλωτές. Λόγω της μεγάλης συμμετοχής, οι προσυγκεντρώσεις από τα πιο απομακρυσμένα σημεία δυσκολεύονταν μέχρι και να φτάσουν στο Σύνταγμα.

Πηγμένο και το εσωτερικό της πλατείας, όπου συγκεντρώθηκαν οι νησιώτες

Στο συλλαλητήριο συμμετείχε πολυμελής αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ, με επικεφαλής τον ΓΓ της ΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα. Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Γιώργος Πέρρος, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ. Χαιρετισμούς απηύθυναν ο Πιερ Πάολο Λεονάρντι, επικεφαλής της Ενωσης Συνδικάτων Βάσης της Ιταλίας, ο Νίκος Αγγέλου, μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας της ΠΑΣΥ, ο Ηλίας Κούκουρας, πρόεδρος του Σωματείου των «Τσιμέντων Χαλκίδας», ο Θανάσης Καλαμπαλίκης, μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας της ΠΑΣΕΒΕ, ο Βασίλης Αρτεμίου, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εμφιαλωμένων Ποτών, η Μαιρήνη Στεφανίδη, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας και ο Γιάννης Κονταργύρης, μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας του ΜΑΣ.Το πρόγραμμα από την εξέδρα ήταν κι αυτό ξεχωριστό, με τη συμβολή δεκάδων καλλιτεχνών, που στήριξαν έμπρακτα τη μεγάλη διαδήλωση. Συγκλονιστικές αφηγήσεις ανέργων και τραγούδια του αγώνα εναλλάσσονταν από τα χείλη ηθοποιών και τραγουδιστών, ξεσηκώνοντας το πλήθος, που συμμετείχε με χειροκροτήματα και ενθουσιασμό.
Γι' αυτήν την όμορφη και πρωτότυπη δουλειά, συνεργάστηκαν οι μουσικοί Θανάσης Χουλιάρας, Θοδωρής Καρέλας, Ερση Φτούλη, Κώστας Σταυρόπουλος, Θοδωρής Στούγιος, Μανώλης
Ανδρουλιδάκης και οι ηθοποιοί Τάκης Βαμβακίδης, Μιχάλης Γιαννακάκης, Κατερίνα Κουτροκόη, Νίκος Καραγιώργης, Αντώνης Γουγής, Αλεξία Γαβρίλη, Ελένη Γερασιμίδου. Τη φωνή του στη φωνή όλων των άλλων καλλιτεχνών, πρόσθεσε στο τελευταίο τραγούδι της συγκέντρωσης ο Παντελής Θαλασσινός.

Οπως πάντα, έτσι και το Σάββατο, οι συνταξιούχοι ακούραστοι στο δρόμο

Η αντιπροσωπεία του ΚΚ Τουρκίας

Υγειονομικοί με τις άσπρες μπλούζες της δουλειάς τους

Οι εργάτες από τα «Τσιμέντα Χαλκίδας» με τις φόρμες της δουλειάς

«Ξεσηκωμός» γράφουν οι πικέτες των φοιτητών στα Προπύλαια

Πώς δεν είδε ο αστικός Τύπος το συλλαλητήριο

Επί δυο μήνες ο αστικός Τύπος δεν έγραψε λέξη για την τεραστίων διαστάσεων κινητοποίηση εκατοντάδων οργανώσεων που προετοίμαζαν το πανελλαδικό συλλαλητήριο. Συνεπής σ' αυτήν τη στάση, φρόντισε, και αφού έγινε το συλλαλητήριο, να το θάψει! Σε μία από τις εφημερίδες της «αριστεράς» μετρήσαμε όλες κι όλες 16 λέξεις για το ίδιο το συλλαλητήριο (η ίδια εφημερίδα μερικές μέρες πριν είχε αφιερώσει μια σελίδα για να πει ότι δεν αξίζει τον κόπο να συμμετάσχει κάποιος σ' αυτό, γιατί κατά τη θέση που διατύπωνε επρόκειτο περίπου για μια εσωκομματική εκδήλωση του ΚΚΕ).
Στο σύνολό του, ο αστικός Τύπος επέλεξε να κάνει μια τυπική ή και καμία αναφορά στο πανελλαδικό συλλαλητήριο. Από όλες τις κειμενολεζάντες των λίγων λέξεων που είδαμε (γιατί ρεπορτάζ δεν υπήρχε σε καμία εφημερίδα) έλειπαν τα βασικά χαρακτηριστικά της μεγαλειώδους συγκέντρωσης. Ετσι, οι αναγνώστες του αστικού Τύπου, όπως δεν έμαθαν καν το προηγούμενο διάστημα από τις εφημερίδες αυτές ότι πρόκειται να γίνει συλλαλητήριο, έτσι δεν έμαθαν εκ των υστέρων πως: Πάνω από 1.000 σωματεία και μαζικοί φορείς συζήτησαν, πήραν απόφαση για το συλλαλητήριο στην Αθήνα, έκαναν εξορμήσεις σε χώρους δουλειάς και γειτονιές, κουβέντιασαν για τα αιτήματα - αιχμή του συλλαλητηρίου. Εκατοντάδες εργατικά σωματεία, σύλλογοι αγροτών και αυτοαπασχολούμενων που δε συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, στην ΠΑΣΕΒΕ, στην ΠΑΣΥ, πήραν απόφαση και συμμετείχαν στο συλλαλητήριο. Το Σύνταγμα και όλοι οι γύρω δρόμοι πλημμύρισαν με δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές. Για αρκετές ώρες, στο κέντρο της Αθήνας εργαζόμενοι όλων των κλάδων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα, άνεργοι, αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες, μαθητές, φοιτητές, γυναίκες από κάθε γωνιά της Ελλάδας διαδήλωναν «για τη ζωή που χάνουν».
Η «Εφημερίδα των Συντακτών»: Αφού αφιέρωσε περισσότερο χώρο στο ρεπορτάζ πριν το συλλαλητήριο για να πει στους αναγνώστες της ότι πρόκειται για ένα κομματικό συλλαλητήριο προκειμένου να ακουστεί «η φωνή του ΚΚΕ», προσπέρασε το ίδιο το συλλαλητήριο με μια τυπική κειμενολεζάντα αναφέροντας πως «χιλιάδες εργαζόμενοι διαδήλωσαν το Σάββατο στο κέντρο της Αθήνας» και με ένα απόσπασμα από τη δήλωση του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ. Για την ακρίβεια, η σχετική κειμενολεζάντα περιείχε 16 λέξεις για το συλλαλητήριο, 13 για την ανακοίνωση του ΠΑΜΕ και 33 για τη δήλωση του Δ. Κουτσούμπα.
Το «Εθνος» φιλοξένησε μόνο μια φωτογραφία του Δημήτρη Κουτσούμπα στη συγκέντρωση, ένα απόσπασμα από τη δήλωσή του και λίγες λέξεις για το γεγονός του συλλαλητηρίου. Εξάλλου, και ο ίδιος ο τίτλος - «Κουτσούμπας εναντίον Τσίπρα: "Δεν υπάρχουν νέοι σωτήρες"» - δεν μαρτυρούσε ρεπορτάζ για κάποια κινητοποίηση.
Αντίστοιχα, «ΤΑ ΝΕΑ» δεν είχαν καθόλου ρεπορτάζ, και επέλεξαν να καλύψουν το θέμα με ένα «μικροπολιτικό» σχόλιο, με τίτλο «Η Ραχήλ το παίζει διπλό». Η εφημερίδα αναφέρει μια αράδα για το συλλαλητήριο για να πει ότι η πρώην βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων, Ρ. Μακρή, έκανε μια περατζάδα από την πλατεία του Συντάγματος την ώρα της συγκέντρωσης...
Στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας το «ΒΗΜΑ» αναφέρονται δύο προτάσεις για το συλλαλητήριο και τη δήλωση του Δ. Κουτσούμπα. Από την άλλη ο «Ελεύθερος Τύπος» δεν αναφέρει καθόλου το γεγονός.

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΣΕΒ - ΤΡΟΪΚΑ Νέο αντεργατικό μανιφέστο από τους βιομήχανους

Λίγες μέρες πριν οι εκπρόσωποι της τρόικας επανέλθουν στην Αθήνα, οι μεγάλοι καπιταλιστικοί όμιλοι διά μέσου του προέδρου του ΣΕΒ, παρουσία μάλιστα του υπουργού Εργασίας, προέβαλαν τις δικές τους ταξικές αξιώσεις για την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεών τους. Μιλώντας στο Γενικό Συμβούλιο του ΣΕΒ, ο Θ. Φέσσας απαίτησε, εκ μέρους της μεγαλοεργοδοσίας, νέες ανατροπές στο ασφαλιστικό σύστημα, παραπέρα μείωση του λεγόμενου «μη μισθολογικού κόστους», «θωράκιση» του νέου συστήματος απελευθέρωσης των απολύσεων μέσω του ΑΣΕΠ, ανατροπές στο συνδικαλιστικό νόμο, οριστικό παραμερισμό του ΟΜΕΔ, αναβάθμιση του «κοινωνικού διαλόγου» και παραπέρα επέκταση της «μαθητείας».
Συγκεκριμένα, ο πρόεδρος του ΣΕΒ προκλητικά ισχυρίστηκε πως «επιβάλλεται να μειωθεί περαιτέρω το μη μισθολογικό κόστος, με τον δραστικό περιορισμό της εισφοροδιαφυγής, αλλά και την αναγκαία μεταρρύθμιση του σημερινού ασφαλιστικού συστήματος. Η ανάπτυξη του 2ου και 3ου πυλώνα είναι πλέον απαραίτητη για ένα ολοκληρωμένο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης όπως ισχύει σε όλες τις προηγμένες οικονομίες». Δηλαδή, ο ΣΕΒ απαιτεί νέες μειώσεις στις εργοδοτικές εισφορές και ταυτόχρονα νέες ανατροπές στην Κοινωνική Ασφάλιση, μειώσεις συντάξεων και παροχών. Παράλληλα, απαιτεί νέα πεδία κερδοφορίας με την ανάπτυξη των Επαγγελματικών Ταμείων και της ιδιωτικής ασφάλισης.
Επιπλέον στις προτεραιότητες βιομηχάνων και τραπεζιτών είναι:

• Οι ανατροπές στο συνδικαλιστικό νόμο, δηλαδή νέα εμπόδια στο δικαίωμα στην απεργία και τη δράση των συνδικάτων.
• Η θεμελίωση της πλήρους απελευθέρωσης των ομαδικών απολύσεων με τη «θωράκιση του Ανώτατου Συμβουλίου Εργασίας».
• Η οριστική κατάργηση της υποχρεωτικής διαιτησίας (ΟΜΕΔ), δηλαδή η πλήρης κατοχύρωση της άρνησης των εργοδοτών ακόμα και να προσέλθουν σε διαπραγματεύσεις για την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων.
• Η αναβάθμιση του «κοινωνικού διαλόγου», δηλαδή των μηχανισμών χειραγώγησης και υποταγής των εργαζομένων στις επιδιώξεις του κεφαλαίου.
• Η επέκταση της «μαθητείας», και άρα η δυνατότητα των επιχειρήσεων να αποκτούν φθηνό εργατικό δυναμικό.

Γιούρογκρουπ

Στο μεταξύ, στη μεθαυριανή συνεδρίαση του Γιούρογκρουπ ξεκινούν οι επίσημες συζητήσεις για τη μεταβατική φάση και τη διαμόρφωση της «προληπτικής γραμμής» χρηματοδότησης προς το ελληνικό κράτος.
Σύμφωνα με υψηλόβαθμο παράγοντα της ΕΕ, η λεγόμενη «καθαρή έξοδος φαίνεται εξαιρετικά απίθανη με βάση τα δεδομένα των αγορών», δηλαδή στη βάση των επιτοκίων που θα προσέφεραν οι διεθνείς τράπεζες, σε περίπτωση αναζήτησης νέων κρατικών δανείων από τις αγορές. Σύμφωνα με τον ίδιο παράγοντα, η «νέα σύμβαση - σχέση» της ΕΕ με την Ελλάδα θα είναι «δομημένη, επίσημη, προβλέψιμη, με συγκεκριμένη νομική μορφή» και με τη χρήση των κεφαλαίων από τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς σταθερότητας. Ο ίδιος δεν απέκλεισε την «αξιοποίηση» των κεφαλαίων του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, που αρχικά προορίζονταν για τη στήριξη των τραπεζών. Σε σχέση με το ενδεχόμενο συμμετοχής και του ΔΝΤ, υπενθύμισε ότι ορισμένες κυβερνήσεις της ΕΕ θεωρούν απαραίτητη την παρουσία του, προσθέτοντας ότι οι διαβουλεύσεις δεν πρόκειται να είναι εύκολες και ότι η συμμετοχή του ΔΝΤ δεν αποτελεί το κεντρικό ζήτημά τους.
Την αντικατάσταση, εξάλλου, των τεκμηρίων διαβίωσης, πιθανότατα από το 2015, προανήγγειλε ο υφυπουργός Οικονομικών Γ. Μαυραγάνης, μιλώντας σε εκδήλωση του Ελληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου στη Θεσσαλονίκη. Σημειωτέον, με το νέο πλαίσιο και την αξιοποίηση του ηλεκτρονικού περιουσιολογίου, ο φοροεισπρακτικός μηχανισμός θα έχει πρόσβαση σε μια σειρά από δαπάνες των λαϊκών νοικοκυριών (για ηλεκτρικό ρεύμα, τηλέφωνο, ύδρευση κ.ά.) στη βάση των οποίων θα συνυπολογίζεται το φορολογητέο εισόδημα. Ο υφυπουργός επανέλαβε την κυβερνητική θέση για μείωση των φορολογικών συντελεστών στα επιχειρηματικά κέρδη, καθώς και στον ΕΝΦΙΑ και τους συντελεστές φορολογίας εισοδήματος για μισθωτούς, συνταξιούχους, χωρίς όμως να δώσει περαιτέρω διευκρινίσεις.

Φτώχεια, ανεργία, δυστυχία

Το 2014 ένας στους 5 εφήβους (21,3%) αναφέρει ότι τουλάχιστον ένας από τους δύο γονείς του έμεινε άνεργος. Ποσοστό 8,2% αναφέρουν ότι λόγω της κρίσης χρειάστηκε να μετακομίσουν είτε σε διαφορετική περιοχή, είτε μαζί με συγγενείς. Αξιο προσοχής είναι το ποσοστό των μαθητών (5,4%) που αναφέρει ότι στην οικογένειά τους λείπουν χρήματα για την αγορά φαγητού. Τρεις στους δέκα μαθητές αναφέρουν ότι σταμάτησαν να πηγαίνουν διακοπές (27,9%).
Από το 2006 έως το 2010 το ποσοστό των εφήβων που αναφέρουν ότι η οικονομική κατάσταση της οικογένειάς τους είναι καλή μειώνεται από 66,5% σε 48,1%, ενώ παράλληλα το ίδιο χρονικό διάστημα καταγράφεται μείωση στο ποσοστό των εφήβων που δηλώνουν ικανοποιημένοι από τη ζωή τους (από 69,0% σε 60,1%).
Πρόκειται για ένα μέρος των στοιχείων που προκύπτουν από την «Πανελλήνια Ερευνα στους μαθητές εφηβικής ηλικίας για τις συμπεριφορές που συνδέονται με την υγεία», όπως αυτή διεξήχθη από το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ), τα αποτελέσματα της οποίας θα παρουσιαστούν το επόμενο διάστημα. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους και πίσω από αυτούς βρίσκονται χιλιάδες λαϊκές οικογένειες που βιώνουν στο πετσί τους την κόλαση μιας πραγματικότητας που μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να την αλλάξουμε προς όφελός μας. Με οργάνωση, λαϊκή συμμαχία, συμπόρευση με το ΚΚΕ, διεκδικώντας ικανοποίηση των αναγκών μας.

Πώς τα αστικά Μέσα Ενημέρωσης «εξαφάνισαν» χιλιάδες διαδηλωτές

Στην αρχή επιχείρησαν να το παρουσιάσουν ως ένα «κομματικό συλλαλητήριο του ΚΚΕ», ως «αχρείαστη παρέλαση» και «επαναστατική γυμναστική». Με όλες τους τις δυνάμεις τόσο κομματικά και συνδικαλιστικά στελέχη της συγκυβέρνησης, όσο και του ΣΥΡΙΖΑ προκλητικά υπονόμευαν και μπλόκαραν συνελεύσεις φορέων και σωματείων για τη συμμετοχή στο πανελλαδικό συλλαλητήριο της 1ης Νοέμβρη. Σε αυτήν τη γραμμή κινήθηκαν και τα ΜΜΕ που τους στηρίζουν -όργιο παραπληροφόρησης και σπέκουλας για τα αιτήματα, τους σκοπούς και τους διοργανωτές του συλλαλητηρίου.

Απέτυχαν. Ξεπέρασαν τις χίλιες οι αποφάσεις Ομοσπονδιών, Σωματείων, μαζικών φορέων και Επιτροπών Αγώνα, ενώ εκατοντάδες ήταν οι φορείς στους οποίους οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ μειοψηφούν και συμμετείχαν οργανωμένα, μαζικά και με αποφάσεις των Γενικών Συνελεύσεων και των διοικήσεών τους στο πανελλαδικό συλλαλητήριο.

Το Σάββατο δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι, με τα σωματεία τους, αυτοαπασχολούμενοι της πόλης και της υπαίθρου, με τους συλλόγους και τις ενώσεις τους, συνταξιούχοι, φοιτητές - σπουδαστές - μαθητές, γυναίκες των λαϊκών οικογενειών πλημμύρισαν το κέντρο της Αθήνας. Το πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία - αποτέλεσε μία από τις μεγαλύτερες λαϊκές κινητοποιήσεις των τελευταίων ετών.

Τη σκυτάλη πήρε η προκλητική αποσιώπηση. Ελάχιστα δευτερόλεπτα στα δελτία ειδήσεων το Σάββατο και μάλιστα μετά από θέματα του τύπου «τι τρώει ο Ομπάμα» και μηδέν αναφορές την Κυριακή! Ενώ στα φύλλα της Δευτέρας ήταν προκλητικό το θάψιμο της πανελλαδικής κινητοποίησης.

Αυτό, φυσικά, δεν είναι πρωτόγνωρο, είναι όμως περισσότερο αποκαλυπτικό από κάθε άλλη φορά το γεγονός ότι κράτησαν κοινή, πανομοιότυπη στάση τόσο τα ΜΜΕ που στηρίζουν την κυβέρνηση, όσο κι αυτά που στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ. Ενώ άλλα μέσα, φασιστικά σάιτ και άλλοι συκοφάντες του διαδικτύου, εν χορώ έχυσαν δηλητήριο εναντίον του συλλαλητηρίου. Και ο λόγος είναι καθαρός: Το ταξικό κριτήριο του κεφαλαίου είναι αλάνθαστο και η στάση του είναι πάντα ενιαία κατά των εργαζομένων. Γι’ αυτό τόσο οι ΝΔ -ΠΑΣΟΚ, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά τις επιμέρους διαφορές που έχουν στο μείγμα κυβερνητικής διαχείρισης, χρειάζονται το λαό αμέτοχο, απλό ψηφοφόρο, να συναινεί στα ψίχουλα που και οι δυο τού προτείνουν για να βγει το κεφάλαιο από την κρίση του. Και είναι φυσικό τέτοιες κινητοποιήσεις να τους χαλάνε τη σούπα.

Η αλήθεια όμως θα φτάσει. Οι δεκάδες χιλιάδες λαού, απ’ όλη την Ελλάδα, απ’ όλους τους κλάδους, απ’ όλες τις ηλικίες, που διαδήλωσαν το Σάββατο για μια καλύτερη ζωή που τους αξίζει και που τους την κλέβουν, έδωσαν την απάντησή τους και δείχνουν το δρόμο, ώστε στόμα με στόμα τα δίκαια αιτήματα των εργαζομένων, οι αξίες της οργανωμένης ζωής και πάλης να φτάσουν σε κάθε λαϊκό σπίτι.

Συνεχίζουμε!

Φωτογραφικό Υλικό και βίντεο από το μεγαλειώδες Πανελλαδικό Συλλαλητήριο

Στην ηλεκτρονική διεύθυνση https://plus.google.com/111424066969409429174/photos    βρίσκεται ήδη διαθέσιμο πλούσιο φωτογραφικό υλικό από το μεγαλειώδες Πανελλαδικό Συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα, το οποίο ανανεώνεται συνεχώς.

Ευχαριστούμε τους πολλούς συναδέλφους και συναγωνιστές που στήριξαν την προσπάθεια κάλυψης της τεράστιας αυτής κινητοποίησης με φωτογραφίες και βίντεο.

Καλούμε τους συνάδελφους και τους συναγωνιστές να συνεχίσουν να συμβάλλουν στη συγκέντρωση και άλλων φωτογραφιών και βίντεο από το Συλλαλητήριο και να τα αποστέλλουν στο mail του ΠΑΜΕ pame@pamehellas.gr

Μπροστά στην απεργία της 27^ης Νοέμβρη έχουμε το καθήκον να αξιοποιήσουμε και το πλούσιο οπτικοαουστικό υλικό για να μεταφέρουμε σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε γειτονιά και σχολή το σημερινό λαϊκό ξέσπασμα της 1^ης Νοέμβρη.

video:

https://www.youtube.com/watch?v=7P1EgxNL_nw

http://pamehellas.gr/index.php/2012-10-02-18-09-56/132-2012-10-02-11-33-19/2012-10-02-14-00-39/4088-%CE%B6%CF%89%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%AE-%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CF%8D-%CF%83%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%BB%CE%B7%CF%84%CE%B7%CF%81%CE%AF%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%8D%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1

Από το «νόμο Λάσκαρη» στον 1264/82 του ΠΑΣΟΚ

Η συζήτηση για αλλαγές στο συνδικαλιστικό νόμο ξανάνοιξε εντατικά από την κυβέρνηση, με διαρροές στον αστικό Τύπο. Απ' όσα γράφτηκαν, προκύπτει ότι βρίσκονται στα σκαριά αντιδραστικές ρυθμίσεις, στο όνομα του «εκσυγχρονισμού» της νομοθεσίας που ισχύει σήμερα.
Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση προσπαθεί να περιορίσει τα συνδικαλιστικά δικαιώματα και ελευθερίες στο πλαίσιο των συνολικών ανατροπών στα εργασιακά δικαιώματα που ήδη έχουν συμβεί, ιδιαίτερα την τελευταία 25ετία. Ταυτόχρονα, θέλει να ετοιμάσει το έδαφος για τα επόμενα μέτρα υπέρ του κεφαλαίου. Προϋπόθεση γι' αυτό, είναι να δυσκολέψει και άλλο τη συνδικαλιστική δράση, να μπουν ακόμα περισσότερα εμπόδια στην οργάνωση αγώνων, να χτυπηθεί ιδιαίτερα το ταξικό κίνημα.
Από το 1974, δυο είναι οι βασικοί νόμοι για τα συνδικαλιστικά δικαιώματα, που ο ένας αντικατέστησε τον άλλο. Πρόκειται για το νόμο 330/1976 της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας ή αλλιώς «νόμος Λάσκαρη» (ο υπουργός Εργασίας), ο οποίος έμεινε στην ιστορία για την περίφημη δήλωσή του στη Βουλή, κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου: «Δε θα επιτρέψω την πάλη των τάξεων», εκφράζοντας με απόλυτη σαφήνεια τους αντεργατικούς στόχους του νόμου.
Ο άλλος είναι ο νόμος 1264/82, που ψηφίστηκε επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και ισχύει μέχρι σήμερα. Ακολούθησε το άρθρο 4 του νόμου 1365/83, που χαρακτηρίστηκε και «απεργοκτόνο». Με αυτό, για την κήρυξη απεργίας στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, απαιτούνταν μεταξύ άλλων το 50% συν 1 των εγγεγραμμένων μελών της οργάνωσης και όχι η πλειοψηφία των παρόντων στη συνέλευση.
Ο «Ριζοσπάστης» θυμίζει τις βασικότερες διατάξεις των νόμων 330/1976 και 1264/1982, τη στάση που κράτησε το κίνημα και το ΚΚΕ, όπως αυτά καταγράφηκαν μέσα από τις σελίδες της εφημερίδας τα χρόνια εκείνα. Μια υπενθύμιση που μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς, χρήσιμο για την εξαγωγή συμπερασμάτων για τους σημερινούς κυβερνητικούς σχεδιασμούς.

Κατ' εντολή των βιομηχάνων

Πριν τη παρουσίαση του νόμου 330/1976, ο τότε Σύνδεσμος Ελλήνων Βιομηχάνων έδωσε συνέντευξη Τύπου στις 5 Μάρτη 1976. Με αυτή, ζητήθηκε από την κυβέρνηση να πάρει θέση, «να πουν τη γνώμη τους για τις απεργίες που εκδηλώνονται και για τις μισθολογικές απαιτήσεις που διατυπώνονται». Η απαίτηση αυτή στηρίζονταν στον ισχυρισμό ότι οι βιομήχανοι δεν έχουν κέρδη, ενώ κάνουν επενδύσεις! Οπως σημείωνε τότε στο πρωτοσέλιδο ο «Ριζοσπάστης», «στην ουσία ζήτησαν να χτυπηθούν οι απεργίες και οι εργατικές κινητοποιήσεις», με στόχο τη διατήρηση και την αύξηση της κερδοφορίας τους.
Η ανταπόκριση της κυβέρνησης της ΝΔ στις απαιτήσεις του κεφαλαίου είναι άμεση. Μόλις έξι μέρες μετά, στις 11 Μάρτη 1976, ο υπουργός Συντονισμού μιλά σε συνεστίαση επιστημόνων, δηλώνοντας πως «δε θα επιτρέψει την κατάχρηση των ελευθεριών(σ.σ. των συνδικαλιστικών)εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Κατάχρηση που εκδηλώνεται τελευταία με ένα κύμα αδικαιολόγητων απεργιακών και άλλων διαλυτικών, της κοινωνικής συνοχής, εκδηλώσεων».
Οσο για τα κέρδη που ...δεν έχουν οι βιομήχανοι, την απάντηση δίνει τότε σε ανακοίνωσή της η ΕΣΑΚ, στην οποία αναφέρει πως την περίοδο της χούντας, το κεφάλαιο αυγάτισε τα κέρδη του κατά 588%, από το 1968 έως το 1973, ενώ μόνο την περίοδο 1971 - 1974 παρουσίασε κέρδη 20 δισεκατομμυρίων δραχμών. «Την ίδια αυτή χρονική περίοδο -ανέφερε η ΕΣΑΚ- το πραγματικό μεροκάματο και οι μισθοί των εργατών ουσιαστικά εξανεμίζονται από τον πληθωρισμό»!
Στην αντίπερα όχθη, η όξυνση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι γεννά σωρεία αντιδράσεων, παρά τις δυσκολίες που υπήρχαν και τότε στο κίνημα. Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Δημόσιας Τάξης, το 1975 έγιναν 2.381 κινητοποιήσεις (απεργίες, στάσεις εργασίας, πορείες κ.ά.). Το πρώτο δίμηνο του 1976 είχαν γίνει ήδη 358 κινητοποιήσεις, ενώ σε άλλη καταγραφή ο αριθμός των απεργών το πρώτο τρίμηνο ανέρχεται στους 320 χιλιάδες.
Βασικά αιτήματα αύξηση μισθών και συντάξεων, βελτίωση των συνθηκών εργασίας, να σταματήσει η αυθαιρεσία των απολύσεων. Αυτήν την ορμή του κινήματος, που έβγαινε με διεκδικήσεις από την επταετία της χούντας, ήθελε να φρενάρει με κατασταλτικά μέτρα η τότε κυβέρνηση της ΝΔ, για να διασφαλίσει τα συμφέροντα και την κερδοφορία του κεφαλαίου στις νέες συνθήκες.

Ο «νόμος Λάσκαρη»

Δεν περνά ούτε μήνας από τη συνέντευξη του ΣΕΒ και ο υπουργός Εργασίας, Λάσκαρης, καταθέτει στις 29 Μάρτη 1976 το σχετικό νομοσχέδιο, που σε αδρές γραμμές έχει τα εξής χαρακτηριστικά: Η δράση του εργατικού κινήματος μπλοκάρεται στο μηχανισμό της διαιτησίας, τον οποίο αναγκαστικά πρέπει να ακολουθήσει για να μπορεί να κηρύσσει απεργία, οι απεργοί απειλούνται με απολύσεις και ποινές, κατοχυρώνεται η απεργοσπαστική δράση και το λοκ-άουτ.
Ακόμη, απαγορεύει τις απεργίες αλληλεγγύης και κάθε άλλη απεργιακή κινητοποίηση που δε στρέφεται κατά του συγκεκριμένου εργοδότη και δεν περιορίζεται σε καθαρά μισθολογικά αιτήματα. Υποχρεώνει τους εργαζόμενους στα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου και στους Οργανισμούς Κοινής Ωφέλειας να γνωστοποιούν τα αιτήματά τους 15 μέρες πριν από την κήρυξη της απεργίας. Χαρακτηρίζονται παράνομες όσες απεργίες δεν κηρύσσονται από τα επίσημα «επαγγελματικά σωματεία».
Σε ανακοίνωσή της, η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΚΚΕ στις 3 Απρίλη επισημαίνει πως το νομοσχέδιο «καταργεί ουσιαστικά το δικαίωμα της απεργίας, κατοχυρώνει την ανταπεργία της εργοδοσίας και δεν προστατεύει τις συνδικαλιστικές ελευθερίες».
Σε ανάλυση που γίνεται στις σελίδες του «Ριζοσπάστη» αναφέρεται: «Πολλές διατάξεις είναι ίδιες, σε μεγάλο βαθμό, με το χουντικό σχέδιο Κώδικας Εργασίας. Το άρθρο 33 αφαιρεί από τους εργάτες που δεν έχουν σωματείο το δικαίωμα να απεργήσουν και είναι γνωστό (...) η απεργία επιτρέπεται μόνο για οικονομικά και εργασιακά εν γένει συμφέροντα» (28 Απρίλη 1976).
Υστερα από τις αντιδράσεις των συνδικάτων, το νομοσχέδιο αποσύρεται προσωρινά, όμως, έρχεται για συζήτηση στη Βουλή στις 24 Μάη. Ολα τα κόμματα της αντιπολίτευσης δήλωσαν την αντίθεσή τους, όπως και τα εργατικά συνδικάτα, πλην της κυβερνητικής διοίκησης της ΓΣΕΕ, η οποία περιορίστηκε να προτείνει ορισμένες δευτερεύουσας σημασίας τροποποιήσεις.
Τα συνδικάτα αποφασίζουν 48ωρη πανελλαδική απεργία. Την Τρίτη 25 Μάη 1976, δεύτερη μέρα της απεργίας, οι δυνάμεις καταστολής οργιάζουν. Μία από τις «αύρες» (θωρακισμένο όχημα) που κυνηγούσε τους απεργούς συνθλίβει μια 66χρονη. Τραυματίζονται 75 απεργοί και γίνονται 100 συλλήψεις. Αμέσως μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου, που έγινε ο νόμος 330/1976 και στις επόμενες δέκα σχεδόν μέρες, ο «Ριζοσπάστης» καταγράφει 150 απολύσεις συνδικαλιστών, που έγιναν με τη χρήση του νόμου...

Το «καρότο» του 1264/82

Αν ο νόμος 330/1976 ήταν το «μαστίγιο», τότε ο νόμος 1264/1982 της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ μπορεί να ιδωθεί σαν το «καρότο» για τους εργαζόμενους και το κίνημα. Είναι η περίοδος που η σοσιαλδημοκρατία παίρνει τη σκυτάλη στη διακυβέρνηση και ταυτόχρονα την ευθύνη να πάρει μέτρα προσαρμογής του κινήματος στις νέες συνθήκες της αστικής διαχείρισης.
Ετσι, ο συγκεκριμένος νόμος, από τη μια, κατοχύρωνε μια σειρά συνδικαλιστικές ελευθερίες -και αυτό κάτω από την πίεση και τους αγώνες των εργαζομένων- και, από την άλλη, αναπαρήγαγε τους μηχανισμούς ενσωμάτωσης του συνδικαλιστικού κινήματος στις νέες συνθήκες, έθετε τους όρους δημιουργίας ενός στρώματος εργατικής αριστοκρατίας, που έπαιξε όλα τα επόμενα χρόνια το ρόλο του «Δούρειο Ιππου» σε βάρος των συμφερόντων της εργατικής τάξης.
Στη 31 Μάρτη 1982 ο υπουργός Εργασίας, Απ. Κακλαμάνης, κατέθεσε το νομοσχέδιο στη Βουλή. Στην αρχική του εκδοχή έδινε τη δυνατότητα δημιουργίας πρωτοβάθμιων συνδικαλιστικών οργανώσεων και με κάτω από 50 εργαζόμενους, καθιέρωνε την απλή αναλογική, όχι όμως και στη δεύτερη κατανομή, διεύρυνε το δικαίωμα της απεργίας.
Επίσης, καταργούσε το λοκ-άουτ και το δικαίωμα των εργοδοτών να καταφύγουν σε ασφαλιστικά μέτρα κατά της απεργίας, απαγόρευε την πρόσληψη απεργοσπαστών, επέβαλλε επαναπρόσληψη όσων είχαν απολυθεί για συνδικαλιστική δράση με το νόμο 330/1976 κ.ά. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ΣΕΒ απέστειλε έγγραφο στις επιχειρήσεις με το ερώτημα ποιες θα είναι οι συνέπειες αν επιβληθεί η επαναπρόσληψη των απολυμένων. Σε δημοσίευμα του «Ριζοσπάστη» στη 1 Ιούνη 1976 επισημαίνεται ότι «οι 50 βιομηχανίες που έχουν απαντήσει, αναφέρουν ότι οι απολυμένοι εργαζόμενοι σ' αυτές φτάνουν τις 3.000»!
Η κριτική που ασκήθηκε εξαρχής στο νομοσχέδιο ήταν πως δε διεύρυνε στον επιθυμητό βαθμό τη συνδικαλιστική προστασία, όχι μόνο των συνδικαλιστών αλλά και των εργαζομένων. Δεν παρέχονταν, για παράδειγμα, συνδικαλιστική προστασία στις εργοστασιακές, σωματειακές και απεργιακές επιτροπές. Εξαιρούσε από την ισχύ του τους ναυτεργάτες και άλλους κλάδους των εργαζομένων.

Παζάρια στις πλάτες των εργαζόμενων

Παράλληλα με το νομοσχέδιο αυτό, ξεκίνησε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο η συζήτηση για ένα άλλο νομοσχέδιο, αυτό της παροχής κινήτρων στο κεφάλαιο για να κάνει επενδύσεις. Μεταξύ αυτών, ήταν η δωρεάν επιδότηση της επένδυσης από 10% έως 50%, η επιδότηση επιτοκίου των δανείων που παίρνουν οι επιχειρηματίες από τις τράπεζες. Εναλλακτικά προβλεπόταν οι επιχειρηματίες να επιλέξουν τις αφορολόγητες εκπτώσεις μέχρι και 90% των χρονιάτικων καθαρών κερδών τους και μέχρι και 70% της αξίας των επενδύσεών τους κ.ά.
Οι μεγαλοεπιχειρηματίες πίεζαν να ψηφιστεί πρώτα το νομοσχέδιο για τα κίνητρα και μετά να συζητηθεί αυτό για το συνδικαλισμό, σε ένα προφανές παζάρι στις πλάτες των εργαζόμενων και με παράλληλο στόχο να αλλάξει προς το χειρότερο το νομοσχέδιο για το συνδικαλισμό.
Το νομοσχέδιο για το συνδικαλισμό μπήκε για συζήτηση στη Βουλή στις 2 Ιούνη. Προηγουμένως είχε παρουσιαστεί από τον υπουργό Προεδρίας, Μ. Κουτσόγιωργα, τροπολογία για την κατάργηση του νόμου που στραγγάλιζε τις συνδικαλιστικές ελευθερίες στο Δημόσιο. Με την ίδια τροπολογία κατοχυρωνόταν το δικαίωμα στην απεργία, καταργούνταν η ποινικοποίηση της απεργίας και τα ασφαλιστικά μέτρα κ.ά. Ωστόσο, δε δινόταν το δικαίωμα για ελεύθερες συλλογικές διαπραγματεύσεις, εξαιρούνταν το Δημόσιο από την απαγόρευση του λοκ-άουτ κ.ά.
Το ΚΚΕ, στη συζήτηση του νομοσχεδίου, κατέθεσε μια σειρά τροπολογίες προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι ελλείψεις. Η κυβέρνηση όχι μόνο τις απέρριψε στο σύνολό τους αλλά κατηγόρησε το ΚΚΕ για σύμπλευση με τη ΝΔ! Τελικά, το νομοσχέδιο ψηφίστηκε χειρότερο από την αρχική του μορφή. Χαρακτηριστικό ήταν ότι πάρθηκε πίσω η διάταξη που επέτρεπε την λεγόμενη «πολιτική απεργία», το λοκ-άουτ μπήκε από το παράθυρο του αστικού κώδικα, τα ασφαλιστικά μέτρα δεν καταργήθηκαν κ.ά.
Η ψηφοφορία έγινε στις 17 Ιούνη 1982. Το ΚΚΕ ψήφισε «παρών» δίνοντας στη δημοσιότητα δήλωση στην οποία, μεταξύ άλλων, σημείωνε τα εξής: «Στη συζήτηση κατ' άρθρον, ενώ δεν έγιναν δεχτές οι τροπολογίες που πρόβλεπαν τη βελτίωσή του, προστέθηκαν ή έγιναν δεκτές άλλες τροπολογίες που και το θετικό χαρακτήρα άλλων αρχικών διατάξεων υπονομεύουν και τα δικαιώματα εργαζομένων φαλκιδεύουν.
Η προσθήκη της 24ωρης υποχρεωτικής προειδοποίησης του εργοδότη στον ιδιωτικό τομέα, η ουσιαστική κατάργηση στην πράξη της δυνατότητας να κηρύσσουν απεργία οι δημοσιοϋπαλληλικές οργανώσεις, η διατήρηση στην πράξη της δυνατότητας του "λοκ-άουτ" υπέρ της εργοδοσίας είναι σοβαρότατες υπαναχωρήσεις σε βάρος του εργατικού κινήματος...».

Χρήστος ΜΑΝΤΑΛΟΒΑΣ