ΠΑΜΕ: Προκλητικό να μιλούν εργοδότες και εφοπλιστές για ισότητα και καταπολέμηση των διακρίσεων

«Ακρως προκλητικό και απαράδεκτο» χαρακτηρίζει το ΠΑΜΕ το κοινό δελτίο Τύπου εργοδοτικών φορέων και εκπροσώπων του εργοδοτικού συνδικαλισμού για τη διοργάνωση κοινών δράσεων με σκοπό την ισότητα και την καταπολέμηση των διακρίσεων στους χώρους εργασίας. Πρόκειται για ανακοίνωση που συνυπογράφουν ΓΣΕΕ, ΣΕΒ, ΓΣΕΒΕΕ, ΕΣΕΕ και ΣΕΤΕ, η οποία αναφέρει ότι οι φορείς αυτοί, με τη συμβολή της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας (ILO) διοργανώνουν «κοινές πανελλαδικές δράσεις για την προώθηση της ισότητας και την καταπολέμηση των απαγορευμένων διακρίσεων στους χώρους εργασίας». Οι σχετικές μάλιστα πρωτοβουλίες γίνονται κάτω από τον προκλητικό για τους εργαζόμενους τίτλο «Ο κόσμος της εργασίας μαζί για την ισότητα» και στόχο έχουν να αναδείξουν την «αξία του κοινωνικού διαλόγου».

Απαντώντας σε αυτήν την «πρωτοβουλία», το ΠΑΜΕ αναφέρει:

«Με ένα άκρως προκλητικό και απαράδεκτο κοινό δελτίο Τύπου, εργοδότες, εφοπλιστές, τραπεζίτες, μεγαλέμποροι και εργατοπατέρες προσπαθούν να συγκαλύψουν και να αποκρύψουν τα πραγματικά προβλήματα που απασχολούν σήμερα τους εργαζόμενους, τους μετανάστες, τις γυναίκες της εργατικής τάξης, του μόχθου, της ανεργίας, της ανασφάλιστης εργασίας και της ημιαπασχόλησης.

Αναμασούν την καραμέλα περί ισότητας και καταπολέμησης των διακρίσεων, την ανάγκη για κοινωνικό διάλογο και σεβασμό των ανθρώπινων δικαιωμάτων, την ίδια στιγμή που ξεζουμίζουν τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους καθημερινά στα σύγχρονα κάτεργα των επιχειρηματικών ομίλων.

Οι εθιμοτυπικές ημερίδες και οι "παράλληλες δράσεις" είναι ψεύτικες, υποκριτικές και κενό γράμμα, όταν απουσιάζει η καθημερινή δράση στους κλάδους και στους τόπους δουλειάς, εκεί που τα εργατικά ατυχήματα των μεταναστών πληθαίνουν, η εργοδοτική αυθαιρεσία βασιλεύει απέναντι σε έγκυες γυναίκες που είτε απολύονται είτε κρύβουν την εγκυμοσύνη τους για να μη βρεθούν εκτός παραγωγής, οργιάζει η μαύρη ανασφάλιστη εργασία.

Ισότητα και εκμετάλλευση είναι έννοιες εκ διαμέτρου αντίθετες. Οι ευθύνες της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ για τα προβλήματα και τα δεινά που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι, οι γυναίκες και οι άνεργοι είναι μεγάλες. Κάθε χρόνο εξαντλεί την ασχολία της, πραγματοποιώντας συναινετικές ημερίδες με τους εργοδοτικούς φορείς και παράλληλα βάζουν πλάτη για να υλοποιηθεί η συνολική αντεργατική πολιτική.

Οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι, οι μετανάστριες και οι μετανάστες, οι άνεργες και οι άνεργοι να μη χάσουν το ταξικό τους κριτήριο, να μην "τσιμπήσουν" από τις φιέστες που στήνουν οι εκμεταλλευτές τους, δήθεν προς τιμήν τους. Να απαντήσουν με τους καθημερινούς μικρούς και μεγάλους αγώνες στους χώρους δουλειάς, έχοντας ανοιχτό και συνεχές το μέτωπο στη μεγαλοεργοδοσία του κάθε κλάδου, διαλύοντας τα σύννεφα των κοινωνικών διαλόγων που αναπτύσσονται».

Το κρατικό χρέος και η κρίση

«Οταν το 2008 ο υπερχρεωμένος χρηματοπιστωτικός κλάδος βρέθηκε στη δίνη της κρίσης, διασώθηκε από τις κυβερνήσεις, οι οποίες είδαν το χρέος τους ως ποσοστό του ΑΕΠ να αυξάνεται στα υψηλότερα επίπεδα των τελευταίων 50 ετών, συντείνοντας έτσι στην κρίση κρατικού χρέους στον δυτικό κόσμο.

Σχεδόν επτά χρόνια μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, που οδήγησε στη χειρότερη οικονομική κρίση μετά τη Μεγάλη Υφεση του 1929, και ο κόσμος βρίσκεται αντιμέτωπος με ένα βουνό χρεών που δημιουργούν νέους κινδύνους για τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, υπονομεύοντας την παγκόσμια οικονομία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι από το 2007 τα χρέη των κρατών αυτού του πλανήτη αυξήθηκαν κατά 76% ή κατά 25 τρισ. δολ. φθάνοντας τα 58 τρισ. δολ., αντιπροσωπεύοντας περίπου το 85% του παγκόσμιου ΑΕΠ.

Ιστορικά εξάλλου, κατά μέσον όρο, μερικά χρόνια έπειτα από όλες τις οικονομικές κρίσεις μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η πραγματική αξία του δημοσίου χρέους των χωρών που βρέθηκαν στη δίνη του κυκλώνα αυξήθηκε κατά 86%.

Καθώς η οικονομική κρίση και η ύφεση εκτόξευσαν το δημόσιο χρέος των ανεπτυγμένων οικονομιών, το οποίο κατά μέσον όρο από το 76% του ΑΕΠ το 2007 αυξήθηκε στο 112% του ΑΕΠ το 2014 (έναντι μόλις 46% του ΑΕΠ για τις αναδυόμενες οικονομίες), αρκετοί είναι οι οικονομολόγοι που θεωρούν ότι η ανακούφιση από το κρατικό χρέος σε ορισμένες οικονομίες ίσως οδηγήσει σταδιακά στην υιοθέτηση νέων μεθόδων ελάφρυνσης» (Ηλεκτρονικό «Βήμα», 15/02/2015).

Αυτό το ρεπορτάζ για το κρατικό χρέος συνοδεύτηκε και από την εκτίμηση της επίδρασής του τη δημιουργία νέας οικονομικής κρίσης. Αλλα ρεπορτάζ στον αστικό Τύπο έκαναν λόγο για «βόμβα στην παγκόσμια οικονομία».

Γιατί αυξήθηκαν τα χρέη;

Να διευκρινίσουμε αρχικά ότι ο χαρακτηρισμός από τους αστούς της κρίσης ως «χρηματοπιστωτικής» δεν είναι σωστός. Ηταν οικονομική κρίση του καπιταλισμού, δηλαδή βίαιη διακοπή της διευρυμένης αναπαραγωγής του κοινωνικού κεφαλαίου, ήταν μια κρίση υπερσυσσώρευσης κεφαλαίων. Εκδηλώθηκε συγχρονισμένα, ανεξάρτητα από το ότι δεν ήταν ακριβώς στο ίδιο σημείο του κύκλου, σε μια σειρά καπιταλιστικές οικονομίες σε όλο τον κόσμο και στις ισχυρές όπως ΗΠΑ, Γερμανία κ.λπ.

Η αύξηση των κρατικών χρεών οφείλεται βασικά στην πολιτική διαχείρισης της κρίσης σε όφελος του κεφαλαίου με δεδομένη τη μεγάλη κρατική ενίσχυση με κεφάλαια διαφόρων μονοπωλιακών ομίλων προκειμένου να μην καταστραφούν από την κρίση. Βεβαίως, το χρέος προκύπτει από το δανεισμό. Και ο δανεισμός σε διεθνές επίπεδο γίνεται συνήθως με νομίσματα που έχουν καθιερωθεί ως διεθνή ισοδύναμα, είτε στο εμπόριο είτε στην κίνηση κεφαλαίων για επενδύσεις είτε ως αποθεματικά. Συνήθως γίνονται σε δολάριο, αλλά γίνονται και σε ευρώ, σε ελβετικό φράγκο, σε γουάν, λιγότερο σε νομίσματα άλλων ανεπτυγμένων κρατών.

Στο ίδιο ρεπορτάζ γράφεται: «Σε μια "βόμβα" χρεών, κρατικών και ιδιωτικών, κάθεται η παγκόσμια οικονομία, εκτιμούσε προσφάτως και η Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών (BIS), καθώς διατέθηκαν δισεκατομμύρια δολάρια και στις δύο όχθες του Ατλαντικού, με αποτέλεσμα το ιδιωτικό χρέος να μετατραπεί σε κρατικό, ενώ, παρά τις πολιτικές λιτότητας τα κρατικά ελλείμματα συνέχισαν να αυξάνονται, συσσωρεύοντας νέο κρατικό χρέος». Δηλαδή, δόθηκε κρατικό χρήμα στα μονοπώλια, πλήρωσαν χρέη τους αλλά αυτά μετατράπηκαν σε κρατικό χρέος.

Γιατί ο φόβος

Ο φόβος για την υπονόμευση της παγκόσμιας οικονομίας από τα χρέη έχει δύο σκέλη: Το ένα έχει να κάνει με την αδυναμία αποπληρωμής χρεών στη δοσμένη ημερομηνία λήξης τους. Το άλλο έχει να κάνει με την ανάγκη συσσώρευσης χρήματος στα κρατικά ταμεία ακριβώς για να πληρώσουν χρέη, που έχουν αρνητική επίδραση στην καπιταλιστική οικονομία κάθε χρεωμένου κράτους. Γιατί, αφενός δεν περισσεύει κρατικό χρήμα για δημόσιες επενδύσεις, αλλά και επιδοτήσεις σε μονοπωλιακούς ομίλους για τις δικές τους επενδύσεις, αφετέρου επιβάλλει δραστικές περικοπές στους κρατικούς προϋπολογισμούς, αντιλαϊκή φορολογία, άλλες αντεργατικές, αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις που μειώνουν το εργατικό, το λαϊκό εισόδημα, με δυσμενείς επιπτώσεις στη ζήτηση, άρα και στον τζίρο των επιχειρήσεων, και στην κερδοφορία τους.

Υπάρχει, επίσης, μια πρόσθετη δυσκολία που έχει να κάνει με τις διακυμάνσεις των νομισμάτων. Για παράδειγμα, η αντιμετώπιση του αποπληθωρισμού με μέτρα όπως δραστική μείωση επιτοκίων και αγορά ομολόγων από τις κεντρικές τράπεζες με τύπωμα χρήματος για αύξηση της ρευστότητας, υποτιμά τα νομίσματα. Για παράδειγμα, το δολάριο γίνεται τώρα πιο ακριβό σε σχέση με το ευρώ και το γεν (βλέπε «Κυριακάτικος Ριζοσπάστης», 21-22/2/2015). Αν το χρέος είναι σε δολάρια αυξάνεται.

Η εικόνα της όξυνσης του προβλήματος δείχνει ένα φαύλο κύκλο που το κέντρο του είναι η καπιταλιστική κρίση. Η αντιμετώπιση του χρέους έχει σχέση με τη διαχείριση της κρίσης. Η ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας συμβάλλει στη δυνατότητα αποπληρωμής χρεών, αφού αυξάνονται οι δυνατότητες άντλησης εσόδων από το κράτος, αλλά για να γίνει ανάπτυξη χρειάζεται κρατική χρηματοδότηση που δεν υπάρχει.

Για παράδειγμα, ο διεθνής όμιλος συμβούλων επιχειρήσεων «McKinsey», μιλώντας για τρόπους μείωσης των χρεών εκτιμά ότι μπορεί να γίνει με μια ασυνήθιστη αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης ή μια ακραία δημοσιονομική προσαρμογή. Αλλά ούτε το ένα είναι δυνατό ούτε το δεύτερο που θα πολλαπλασιάζει την ακραία φτώχεια. Ετσι, προτείνει εκτεταμένες πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων του κράτους,(αποκρατικοποιήσεις, ιδιωτικοποιήσεις), έναν εφάπαξ φόρο στον πλούτο, πιο αποτελεσματικά προγράμματα αναδιάρθρωσης χρέους, αλλά ακόμη και τη διαγραφή χρέους που έχει αγοραστεί από τις κεντρικές τράπεζες των κρατών στο πλαίσιο προγραμμάτων «ποσοτικής χαλάρωσης».

Υπάρχει και άλλη μία παράμετρος στην υπόθεση των κρατικών χρεών. Το γεγονός ότι η καπιταλιστική οικονομία είναι βαθιά διεθνοποιημένη, οι δυσκολίες αντιμετώπισής τους επιδρούν και σε άλλους τομείς της οικονομίας όπως οι εισαγωγές - εξαγωγές εμπορευμάτων αλλά και κεφαλαίου για επενδύσεις. Ζητήματα που επιδρούν επίσης αρνητικά στις καπιταλιστικές οικονομίες.

Ποιος πληρώνει τα σπασμένα;

Ολα τα παραπάνω δείχνουν ότι χρειάζεται γενναία καταστροφή κεφαλαίου. Αυτό σημαίνει η διαγραφή χρέους. Επειδή, όμως, καπιταλιστικά κράτη και μονοπωλιακοί όμιλοι δεν προχωρούν σε γενναία καταστροφή κεφαλαίου, ποιο καπιταλιστικό κράτος θα ήθελε η κεντρική του τράπεζα να καταστρέψει κεφάλαια, άλλωστε αυτό αυτομάτως θα το έκανε ευάλωτο στους ανταγωνιστές, η κατάσταση μοιάζει με το «κράτα με να σε κρατώ» σε συνθήκες που η παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας σε ό,τι έχει σχέση με την ανάκαμψη, ενώ οι ανταγωνισμοί οξύνονται συνεχώς. Βεβαίως, όλη αυτή η πραγματικότητα πολλαπλασιάζει τα βάσανα της εργατικής τάξης και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων, αφού στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, της αντιμετώπισης της κρίσης σε όφελος του κεφαλαίου, εφαρμόζονται μέτρα αντισταθμίσματος της πτώσης του ποσοστού κέρδους, δηλαδή αντεργατικές αναδιαρθρώσεις που μειώνουν δραστικά την τιμή της εργατικής δύναμης, μειώνουν το εργατικό δυναμικό αυξάνοντας την ανεργία, μεγαλώνει η λαϊκή φοροληστεία μειώνοντας συνολικά το λαϊκό εισόδημα, ενώ περικόπτονται κρατικές δαπάνες για παροχή υπηρεσιών Υγείας - Πρόνοιας σε λαϊκές δυνάμεις.

Εχουμε ξαναπεί: Φιλολαϊκή διέξοδος από την κρίση μέσα στον καπιταλισμό δεν μπορεί να υπάρξει. Μονόδρομος για την εργατική τάξη, τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα είναι η συμμαχία τους, η αντικαπιταλιστική, αντιμονοπωλιακή αντεπίθεση, η ρήξη με το κεφάλαιο και την εξουσία του, η εργατική εξουσία για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση.

Δεν υπάρχει καπιταλιστικό κράτος χωρίς κρατικό χρέος

 

Το αυξανόμενο παγκόσμιο χρέος, που έχει διογκωθεί κατά 58 τρισ. δολάρια από το 2008, ποσό αντίστοιχο με το 17% του παγκόσμιου ΑΕΠ, έχει φτάσει στα 199 τρισ. δολάρια.

Προκύπτει το ερώτημα: Στην κρίση αυξήθηκε επειδή τα κράτη δανείστηκαν για να ενισχύσουν μονοπωλιακούς ομίλους, ανάμεσά τους και τράπεζες, για να μην καταστραφούν από την κρίση, και είναι 58 τρισ. δολάρια. Το υπόλοιπο χρέος ως τα 199 τρισ. δολάρια πώς δημιουργήθηκε;

Πρέπει να πούμε ότι δεν υπάρχει καπιταλιστικό κράτος χωρίς χρέη. Αυτό δεν οφείλεται στην κακή διαχείριση που λένε κάποια αστικά επιτελεία, ούτε σ' αυτό που κατά κόρον προπαγανδίστηκε στα χρόνια της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης ως επιχείρημα για να αφαιρέσουν κατακτήσεις της εργατικής τάξης και των άλλων φτωχών λαϊκών στρωμάτων, ότι τάχα ζούσαν και ευημερούσαν με δανεικά που δανειζόταν το κράτος και έκανε πλουσιοπάροχες παραχωρήσεις. Οτι δηλαδή ο λαός ζούσε με περισσότερα απ' όσα παρήγαγε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο ψέμα, γιατί τότε δεν μπορούν να αιτιολογηθούν τα υπέρογκα κέρδη των καπιταλιστών.

Οι κρατικοί προϋπολογισμοί (ας πάρουμε το παράδειγμα της Ελλάδας) έχουν μεγαλύτερα έξοδα απ' ό,τι έσοδα, γιατί: Κάνουν δημόσια έργα υποδομών σε όφελος των μονοπωλιακών ομίλων. Επιδοτούν με τους διάφορους αναπτυξιακούς νόμους τους επιχειρηματικούς ομίλους για να κάνουν επενδύσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Για παράδειγμα, υπήρξαν επενδύσεις Ελλήνων καπιταλιστών που έγιναν σε κράτη των Βαλκανίων και επιδοτήθηκαν έως και 60%. Εκαναν εξαγορές επιχειρηματικών ομίλων όπως, π.χ., η κυβέρνηση της ΝΔ τον όμιλο Ανδρεάδη (Εμπορική Τράπεζα, Ναυπηγεία Ελευσίνας, ΗΣΑΠ) το 1978 για να μη χρεοκοπήσει, ή την εξαγορά των χρεοκοπημένων προβληματικών από το ΠΑΣΟΚ για να μην κλείσουν, τη δεκαετία του '80. Κάνουν τεράστιες εξοπλιστικές δαπάνες για ιμπεριαλιστικούς σκοπούς. Στο παράδειγμα της Ελλάδας, το πρόβλημα του χρέους οξύνθηκε με τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Τα έσοδα επίσης είναι πεπερασμένα. Η φορολογία στο κεφάλαιο είναι χαμηλή, διαφορετικά δεν κάνει επενδύσεις, ενώ η φοροληστεία στο λαό είναι επίσης πεπερασμένη, αφού το λαϊκό εισόδημα δεν μπορεί να εξανεμιστεί, η αναπαραγωγή της εργατικής δύναμης έχει και κατώτατο όριο, ενώ η αύξηση της λαϊκής φορολογίας έχει αρνητικό αντίκτυπο στη ζήτηση.

Γι' αυτό δεν υπάρχει κανένα καπιταλιστικό κράτος που να μην έχει χρέη. Γιατί αυτά ενισχύουν τη διευρυμένη αναπαραγωγή κεφαλαίου και κερδών. Ετσι, τα περί ισοσκελισμένων προϋπολογισμών αποτελούν μέσα για συνέχιση της πολιτικής των αναδιαρθρώσεων των περικοπών κρατικών δαπανών για κάλυψη κάποιων λαϊκών αναγκών σε Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια, συνέχιση της φοροληστείας του λαού. Χρήμα για επενδύσεις και αποπληρωμή των χρεών θέλουν να κάνουν μέχρι να φτάσουν στους δείκτες του Συμφώνου Σταθερότητας, 3% ελλείμματα, 60% χρέος. Τα κρατικά χρέη συνεπώς θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Αλλά τα πληρώνει ο λαός και τα καρπώνεται το κεφάλαιο. Ετσι αναπτύσσεται και λειτουργεί ο καπιταλισμός. Σε κρίση και σε ανάπτυξη.

Στην κορυφή της λίστας των χρεωμένων κρατών για το 2014 είναι η Ιαπωνία, με δημόσιο χρέος προς ΑΕΠ 244%. Ακολουθούν η Ελλάδα, με 180% η Ιταλία και η Πορτογαλία με 130% και η Ιρλανδία στην περιοχή του 120% του ΑΕΠ. Στην Ευρωζώνη τα κρατικά χρέη αυξήθηκαν από το 66% του ΑΕΠ στο 95% του ΑΕΠ, φτάνοντας τα 9,5 τρισ. ευρώ, με τα χρέη της Γερμανίας (2,15 τρισ. ευρώ ή 75% του ΑΕΠ), της Ιταλίας (2,13 τρισ. ευρώ ή 132% του ΑΕΠ), της Γαλλίας (2,035 τρισ. ευρώ ή 96%) και της Ισπανίας (1,02 τρισ. ευρώ ή 97% του ΑΕΠ) να αντιπροσωπεύουν το 77% των συνολικών χρεών της ζώνης του ευρώ. Μετά από το 2007 το χρέος της Κίνας τετραπλασιάστηκε, φτάνοντας στο 282% του ΑΕΠ. Στις ΗΠΑ, το 2008, το δημόσιο χρέος αντιστοιχούσε στο 64,8% του ΑΕΠ. Το 2014 ξεπερνά το 101,5%.

ΥΜΦΩΝΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ - ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ Δεν είναι μορατόριουμ 4 μηνών!!

Για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις απ' τα αποκαλυπτήρια του «καραγκιόζ μπερντέ» που έπαιξαν σε βάρος του λαού καμουφλάροντας το περιεχόμενο της πολιτικής τους, αλλά και για να κερδίσουν χρόνο, ξεγελώντας την αναμενόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια, οι της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ ζητούν «4 μήνες υπομονή» ώστε «να ολοκληρωθεί η διαπραγμάτευση»! Συνοδεύουν το αίτημά τους με αυταπάτες ότι αυτό που συμφωνήθηκε συνιστά τάχα μια «κίνηση τακτικής», έναν «ελιγμό», που φέρνει δήθεν κοντύτερα τη ...νίκη! Προβάλλοντας την άποψη ότι η συμφωνία είναι προσωρινή, μόνο για 4 μήνες!!!

Η αλήθεια, βεβαίως, είναι διαφορετική. Η συμφωνία που καταλήχτηκε με την ΕΕ και το ΔΝΤ δεν συνιστά ένα τετράμηνο μορατόριουμ, όπως εσκεμμένα την παρουσιάζουν. Οι δεσμεύσεις που ανέλαβαν είναι διαρκείας, όπως και οι συνέπειές τους στη ζωή του λαού.

Αλλωστε, τόσο η συγκυβέρνηση όσο και οι «εταίροι» παραδέχονται ότι αυτή η συμφωνία θα αποτελέσει τη βάση για τη συνομολόγηση της επόμενης αντιλαϊκής, μετά το πέρας του τετραμήνου. Το χειροκρότημα των βιομηχάνων έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η συμφωνία αυτή δεν έχει ημερομηνία λήξης αλλά στόχο έχει να διαμορφώσει προοπτικά συνθήκες ευνοϊκές για τα κέρδη και την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεών τους.

Ορισμένα παραδείγματα είναι χαρακτηριστικά:

• Η δέσμευση των ελληνικών αρχών «να απόσχουν από οποιαδήποτε κατάργηση των μέτρων και από μονομερείς αλλαγές στις πολιτικές και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις που θα επηρέαζαν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους, την οικονομική ανάκαμψη ή τη χρηματοοικονομική σταθερότητα, όπως αξιολογείται από τους θεσμούς». Δηλαδή, διατήρηση όλου του αντιλαϊκού πλαισίου και ενίσχυσή του ώστε να μη διαταράσσονται οι δημοσιονομικοί στόχοι και η ανάκαμψη της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Κοινώς, ό,τι έγινε έγινε με τα προηγούμενα αντιλαϊκά μέτρα. Αυτό δεν αφορά μόνο ένα τετράμηνο.
• Η διατήρηση, επικύρωση και συνέχιση των ιδιωτικοποιήσεων, έστω και εξασφαλίζοντας καλύτερους όρους, και μάλιστα ενισχύοντας το ΤΑΙΠΕΔ, δεν αφορούν ένα τετράμηνο.
• Η σύνδεση της πιθανότητας αύξησης του κατώτατου μισθού με την πορεία της οικονομίας και την ανταγωνιστικότητα δεν αφορά ένα τετράμηνο.
• Η δέσμευση της κυβέρνησης «να προχωρήσει σε μια σταδιακή νέα προσέγγιση στις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, με ισορροπία μεταξύ ευελιξίας και δικαιοσύνης», δηλαδή να διατηρήσει και να επεκτείνει το σημερινό απαράδεκτο πλέγμα των ελαστικών μορφών απασχόλησης, δεν είναι για τέσσερις μήνες.
• Η διασφάλιση «καλύτερου επιχειρηματικού περιβάλλοντος», δηλαδή η εφαρμογή των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων που προβλέπονται στις λεγόμενες «εργαλειοθήκες» του ΟΟΣΑ, δεν αφορά ένα τετράμηνο.

Αλλωστε, γι' αυτά και ακόμα περισσότερα ο ΣΕΒ χειροκρότησε αυτή τη συμφωνία, υποθέτουμε ότι δεν χειροκρότησε για κάτι που θα λήξει σε ένα τετράμηνο.

Αυτό που επιμελώς επίσης κρύβει η συγκυβέρνηση είναι ότι αυτά για τα οποία δεσμεύτηκε θα πρέπει να μεταφραστούν σε συγκεκριμένους νόμους το επόμενο διάστημα αν θέλει να περάσει τις αξιολογήσεις του Απρίλη και του Ιούνη προκειμένου να πάρει τις δόσεις από τους δανειστές και με δεδομένη την έλλειψη ρευστότητας. Αυτοί οι νόμοι, δηλαδή, θα πρέπει να προχωρήσουν μέσα στο επόμενο τετράμηνο αλλά θα καθορίσουν τη ζωή των εργαζομένων για τα επόμενα χρόνια. Την ίδια μάλιστα στιγμή που πυκνώνουν οι πιέσεις για νέα συμφωνία μετά τον Ιούνη για νέο πακέτο στήριξης.

Γίνεται καθαρό ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ στην πραγματικότητα συμφώνησε να προχωρήσει την αντιλαϊκή στρατηγική του κεφαλαίου από το σημείο ακριβώς που σταμάτησε η προηγούμενη συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ. Τα βασικά χαρακτηριστικά του προηγούμενου προγράμματος, όπως η αυστηρή επιτήρηση, η αξιολόγηση πριν από την εκταμίευση των δόσεων και η δέσμευση σε συγκεκριμένες αντιλαϊκές - αντεργατικές κατευθύνσεις, παραμένουν αυτούσια στη νέα συμφωνία. Ακλόνητο παραμένει όλο το αντιλαϊκό πλαίσιο που διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και τα ψίχουλα για την ακραία φτώχεια τα συνοδεύει με τόσα «αν» που τελικά είναι αμφίβολο αν θα τα δουν ποτέ οι δικαιούχοι τους.

Οσο και αν προσπαθεί η συγκυβέρνηση με επικοινωνιακά τερτίπια, όπως η ανακοίνωση των πρώτων νομοσχεδίων την Παρασκευή, και απατεωνιές να αλλάξει αυτή την εικόνα, δεν πρόκειται να κρυφτεί το επόμενο διάστημα, τόσο μέχρι τον Ιούνη όσο και αργότερα.

Η αντιλαϊκή πολιτική επικεντρώνεται πλέον σε αναδιαρθρώσεις, που θα διαμορφώσουν σε βάθος χρόνου εκείνο το περιβάλλον που έχει ανάγκη για την ανάπτυξή της η καπιταλιστική οικονομία. Το περιβάλλον που χτίζουν για το κεφάλαιο είναι όμως «αποστειρωμένο» από εργασιακά, ασφαλιστικά δικαιώματα, «τοξικό» για το λαό και τις δικές του ανάγκες.

Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν θα τελειώσει σε τέσσερις μήνες. Αν ο λαός το επιτρέψει, σε τέσσερις μήνες θα τελειώσει ένα κρίσιμο χρονικό διάστημα για την οργάνωση της πάλης του απέναντι σε παλιές και νέες απειλές για τη ζωή του.

Ηχηρή διάψευση του ... ΚΚΕ!

Στο προεκλογικό πρόγραμμά του ο ΣΥΡΙΖΑ είχε τη δέσμευση ότι θα διατεθούν «350 εκ. ευρώ για τη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε ανασφάλιστους και άνεργους».
Στις 17.2.2015 έγινε συνάντηση του αναπληρωτή υπουργού Υγείας, Ανδρέα Ξανθού, με το προεδρείο της Ενωσης Ιατρών Νοσοκομείων Αθηνών Πειραιώς (ΕΙΝΑΠ). Και, όταν τέθηκε το θέμα της αύξησης των δημόσιων δαπανών Υγείας, ο Α. Ξανθός απάντησε: «Οποιαδήποτε αύξηση στον προϋπολογισμό για τις δαπάνες Υγείας εξαρτάται απόλυτα από τις διαπραγματεύσεις», παραπέμποντας οποιαδήποτε πιθανή αναθεώρηση του προϋπολογισμού στο δεύτερο εξάμηνο του 2015 και πλειοδοτώντας -ταυτόχρονα- στο κλίμα ανοχής και αναμονής που θέλει να καλλιεργήσει η κυβέρνηση.
Στις 27.2.2015, ο Α. Ξανθός συναντήθηκε με την ηγεσία του Πανελλήνιου Συλλόγου Φυσικοθεραπευτών. Και, όταν τέθηκε το ίδιο ερώτημα, ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας είπε ότι «δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα για αύξηση του προϋπολογισμού γιατί έχουμε μεταβατικές μνημονιακές δεσμεύσεις».
Είχαν τελειώσει πια οι διαπραγματεύσεις και το πρόγραμμα ή η συμφωνία ή η σύμβαση ή η γέφυρα -όπως και αν ονομαστεί- έφερε την προσγείωση στη συνέχεια του τελευταίου μνημονίου. Ετσι, για να διαψευστεί και πάλι το ΚΚΕ, που έλεγε ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ θα επιχειρήσει με ψίχουλα να εγκλωβίσει τα λαϊκά στρώματα στην αποδοχή και την αναμονή. Αλλά τελικά ούτε και αυτά τα ψίχουλα. Τίποτε, δηλαδή!

Αλ. Τσίπρας: Θέλει το λαό χειροκροτητή στη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής

Προσαρμοσμένη στην προσπάθεια της κυβέρνησης να συγκαλύψει τον εξόφθαλμα αντιλαϊκό χαρακτήρα της συμφωνίας που υπέγραψε με τους εταίρους της, ήταν η ομιλία του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ.

Αφού κατέφυγε σε ηθικολογίες του στυλ «δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε με κανέναν τις αρχές και τις αξίες μας», και για να κρύψει ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ πήρε τη σκυτάλη από την προηγούμενη  συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, ισχυρίστηκε «βαπτίζοντας το κρέας ψάρι» ότι «πετύχαμε το τέλος του μνημονίου, τυπικά και ουσιαστικά».

Για να στηρίξει αυτό το επιχείρημα κατέφυγε σε λεκτικές ακροβασίες, υποστηρίζοντας ότι τα μνημόνια είναι παρελθόν αφού διαχωρίστηκαν από τη δανειακή σύμβαση», αλλά και επειδή τα «παράλογα» μέτρα της λιτότητας δε συνοδεύουν πια τη συμφωνία. Όμως, η αλήθεια είναι εντελώς διαφορετική και αυτό, πέρα από τα συγκεκριμένα κείμενα της συμφωνίας του Γιούρογκρουπ και της «λίστας Βαρουφάκη», το επιβεβαιώνει η χαρά του ΣΕΒ και άλλων συλλογικών εκπροσώπων του κεφαλαίου που έσπευσαν να χειροκροτήσουν αυτήν τη συμφωνία, επειδή ακριβώς διατηρεί τις «μνημονιακές υποχρεώσεις» αλλά προσθέτει και νέες αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις.

Θέλοντας να απαντήσει σε όσους επικρίνουν το περιεχόμενο της συμφωνίας υποστήριξε ότι «πήγαμε σε αυτήν τη μάχη της Ευρώπης με ναρκοθετημένο κάθε μας βήμα» και ότι οι «συντηρητικές δυνάμεις της Ευρώπης» είχαν στήσει παγίδα, καθώς και ότι η διαπραγμάτευση έγινε «με το μαχαίρι της πιστωτικής ασφυξίας στο λαιμό».

Αντί να απολογηθεί για τις ψευδαισθήσεις που προεκλογικά σκόρπιζε ο ΣΥΡΙΖΑ, και επιχειρώντας να δικαιολογήσει τη «στροφή στην πραγματικότητα», έφτασε στο σημείο να επικαλεστεί ξεδιάντροπα τους «κλασσικούς της κοινωνικής απελευθέρωσης», οι οποίοι κατά τον ίδιο, «επέμεναν» ότι χρειάζεται «αποτελεσματική και έξυπνη τακτική, που παίρνει υπόψη τους συσχετισμούς δύναμης, τις διαθέσεις των εργαζομένων και του λαού, τις δυνατότητες του κινήματος σε κάθε στιγμή και σε κάθε στροφή, τις ανάγκες της χώρας»! Δηλαδή η συγκυβέρνηση θέλει, αλλά φταίνε οι διαθέσεις των εργαζόμενων και οι δυνατότητες του κινήματος... Και στο ίδιο μοτίβο επιτέθηκε και στο ΚΚΕ. Ακολουθώντας τις δοκιμασμένες τακτικές κυβερνήσεων του παρελθόντος, επιχείρησε να ταυτίσει τη θέση του με αυτές των «εκπροσώπων του παλιού», λέγοντας συγκεκριμένα. «Θέλω στο σημείο αυτό να σημειώσω πόσο κωμικό είναι και πόση πολιτική αμηχανία δείχνει, όταν προσπαθούν οι εκπρόσωποι του παλιού να αποδείξουν ότι και το νέο είναι μία από τα ίδια. Ότι συνεχίζουμε την πολιτική τους. Αλλά και πόσο θλιβερό να αναπαράγουν με επαναστατική αφέλεια αυτή τη στρέβλωση πολιτικές δυνάμεις με προοδευτική ιστορία και αριστερό πρόσημο». Φανερώνοντας έτσι, όχι μόνο την ενόχληση του στην ανυποχώρητη στάση του ΚΚΕ να καλεί το λαό να μη δεχτεί να γίνει χειροκροτητής στη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής, να μη συμβιβαστεί με τα ψίχουλα, να μη δείξει καμία ανοχή και να οργανώσει την πάλη του για ρήξη με την ΕΕ, το κεφάλαιο και την εξουσία τους.

Κατά τα άλλα, ο Αλ. Τσίπρας, συνεχίζοντας την επικοινωνιακή πρακτική, επανέλαβε το ψευδοεπιχείρημα περί «τετράμηνου μορατόριουμ», το οποίο θα γίνει το «προγεφύρωµα της µεγάλης αλλαγής» και αναφέρθηκε για άλλη μια φορά στις νομοθετικές πρωτοβουλίες που θα αναλάβει η κυβέρνηση τις επόμενες μέρες. «Από τη Δευτέρα αρχίζουμε ένα μαραθώνιο μεταρρυθμίσεων» είπε, αναφερόμενος σε μια σειρά από νομοθετικές πρωτοβουλίες, οι οποίες βέβαια δεν αίρουν κανένα μνημονιακό αντιλαϊκό μέτρο, ούτε προσφέρουν πραγματική ανάσα στα βασανισμένα λαϊκά στρώματα.

Γ. Βαρουφάκης: Θα βάλω έκτακτο φόρο αν χρειαστεί!

Στην εφαρμογή των αντιλαϊκών μεταρρυθμίσεων που προβλέπει η συμφωνία για την επέκταση του προγράμματος προχωράει η κυβέρνηση, ενώ παράλληλα στρώνει το έδαφος για τη λήψη ιδιαίτερα σκληρών μέτρων.

Ο υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Βαρουφάκης, άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να επιβληθεί έκτακτος φόρος.

«Εμείς έχουμε δεσμευτεί ότι θα έχουμε ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς» είπε, σε συνέντευξη που παραχώρησε στο «ΣΚΑΙ», προσθέτοντας πως «αν χρειαστεί να βάλω έκτακτο φόρο θα το κάνω». Θέλοντας να συσκοτίσει το γεγονός ότι θα πρόκειται για ένα επιπλέον χαράτσι που θα επιβαρύνει τα λαϊκά στρώματα, υποστήριξε ότι θα αφορά «αυτούς που έχουν να πληρώσουν». Ωστόσο, ανάλογη επιχειρηματολογία χρησιμοποίησαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις όταν επέβαλαν την «έκτακτη εισφορά αλληλεγγύης».

Ο Γιάννης Βαρουφάκης άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο να αυξηθεί ο ΦΠΑ στα τσιγάρα, τα ποτά και τα τυχερά παιχνίδια. Παράλληλα ξεκαθάρισε ότι ακόμα και τα προεκλογικά ψίχουλα που υποσχέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ, εξαρτώνται από την επίτευξη πρωτογενών πλεονασμάτων. Για την επαναφορά του αφορολόγητου των 12000 ευρώ, τόνισε ότι θα γίνει σταδιακά, ενώ απέφυγε να δεσμευτεί ότι την επόμενη χρονιά θα μειωθεί η βαριά φορολογία του πετρελαίου θέρμανσης, λέγοντας ότι «είναι νωρίς» για να απαντήσει.

«Πατριωτικό καθήκον» το ξεζούμισμα του λαού

«Πληρώστε τους φόρους σας, είναι και αυτό μέρος του πατριωτικού μας καθήκοντος» είπε ο υπουργός Οικονομικών, σε μια προσπάθεια να νομιμοποιήσει στη συνείδηση του λαού, τη νέα φορολογική επιδρομή.

Σύμφωνα με τον Γιάννη Βαρουφάκη, στις προθέσεις της κυβέρνησης είναι να δημιουργηθεί ένα ταμείο για την χρηματοδότηση του ασφαλιστικού, το οποίο θα έχει έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις. Με αυτό τον τρόπο θα απαλλαγούν το κράτος και οι εργοδότες από τις υποχρεώσεις τους, ενώ παράλληλα θα βρεθεί το απαραίτητο «άλλοθι» για να συνεχιστεί η παράδοση της δημόσιας περιουσίας στο κεφάλαιο.

Για την έλλειψη ρευστότητας του ελληνικού κράτους, υποστήριξε ότι δεν υπάρχει πρόβλημα με την πληρωμή μισθών και συντάξεων, αλλά με την αποπληρωμή της δόσης προς το ΔΝΤ. Πάντως εμφανίστηκε βέβαιος ότι «θα βρεθεί λύση» με τους δανειστές.

Μπαράζ νομοσχεδίων

Με προπέτασμα καπνού τα «μέτρα ανάσχεσης της ανθρωπιστικής κρίσης», η κυβέρνηση θα προχωρήσει άμεσα σε νομοθετικές παρεμβάσεις για την εφαρμογή της αντιλαϊκής συμφωνίας με τους εταίρους της.

Μιλώντας στο υπουργικό συμβούλιο που συνεδρίασε την Παρασκευή, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας προανήγγειλε την κατάθεση μιας σειράς νομοσχεδίων την επόμενη εβδομάδα, που στην καλύτερη των περιπτώσεων προσφέρουν ψίχουλα για την διαχείριση της πιο ακραίας φτώχειας, ενώ δεν αίρουν κανένα «μνημονιακό» μέτρο.

Την επόμενη εβδομάδα θα κατατεθούν:

-Νομοσχέδιο για την «αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης» που θα περιλαμβάνει μέτρα για την ακραία φτώχεια, όπως κουπόνια σίτισης και δωρεάν ηλεκτρικό ρεύμα για 300.000 νοικοκυριά.

-Νομοσχέδιο για τη «ρύθμιση» των ληξιπρόθεσμων οφειλών, προκειμένου να εισρεύσει χρήμα στα κρατικά ταμεία.

-Νομοθετική ρύθμιση για την «προστασία της πρώτης κατοικίας» που θα περιλαμβάνει εισοδηματικά κριτήρια και δόσεις.

-Νομοσχέδιο για την επαναλειτουργία της ΕΡΤ που θα επαναφέρει και το «ανταποδοτικό τέλος».

Η «απραξία» του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ…

Κάποιοι φαίνεται να μην έχουν καλή μνήμη ή παριστάνουν ότι δε θυμούνται. Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς κάποιος να λέει ότι «το ΚΚΕ, τώρα που βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ, θυμήθηκε να κάνει συλλαλητήριο»… Το ΚΚΕ και οι μαζικές οργανώσεις μέσα στις οποίες δρουν οι κομμουνιστές τα προηγούμενα χρόνια έδωσαν εκατοντάδες μικρές και μεγάλες μάχες ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική κυβερνήσεων - ΕΕ. Ιδού λοιπόν η «απραξία» (και αναφερόμαστε μόνο σε πανελλαδικές ή μεγάλες κινητοποιήσεις και πρωτοβουλίες):

17-12-2009. Πανελλαδική απεργία, μετά από πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ.

Η ΠΑΣΚΕ, η ΔΑΚΕ, σε ορισμένες περιπτώσεις και η «Αυτόνομη Παρέμβαση», καλούσαν τους εργαζόμενους να γίνουν απεργοσπάστες. Μια μέρα πριν την απεργία, η ΓΣΕΕ, αυτοανακυρήχθηκε στο μεγαλύτερο απεργοσπάστη καθώς έθεσε ζήτημα νομιμότητας της απεργίας.

6-2-2010. Αγροτικό Συλλαλητήριο στην Θεσσαλονίκη, με πρωτοβουλία της ΠΑΣΥ και τη συμμετοχή του ΠΑΜΕ.

10-2-2010. Πανελλαδική απεργία

Το ΠΑΜΕ είχε καταθέσει πρόταση στις διοικήσεις ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ για πανελλαδική απεργία ήδη απ' τον Γενάρη για τις 11/2. ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΕ αποφάσισαν να γίνει η απεργία στις 10/2.

24-2-2010. Πανελλαδική απεργία

4-3-2010. Συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ σ' όλη την Ελλάδα

5-3-2010. Πανελλαδική απεργία

Αμέσως μετά την ανακοίνωση των αντιλαϊκών μέτρων, η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ κάλεσε σε πανεργατική πανελλαδική απεργία.

8-3-2010. Συλλαλητήρια ΠΑΜΕ - ΟΓΕ

11-3-2010. Πανελλαδική απεργία

31-3-2010. Κατάληψη του Υπ. Εργασίας απ' την Επιτροπή κατά της Ανεργίας του ΠΑΜΕ.

Έγινε ακόμα κατάληψη των γραφείων του ΟΑΕΔ σε Θεσσαλονίκη, Βόλο και συγκέντρωση στη Λάρισα.

8-4-2010. Συλλαλητήρια ΠΑΜΕ-ΠΑΣΥ-ΠΑΣΕΒΕ ενάντια στην φοροληστεία, σ' όλη την χώρα

21/22-4-2010. 48ωρη Πανελλαδική απεργία

Με προτασή του ΠΑΜΕ, απ' τον Απρίλη. Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ, αρνήθηκε εντελώς ξεδιάντροπα την πρόταση για απεργία. Η ΑΔΕΔΥ αποφάσισε απεργία στις 22 Απρίλη, αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο να προχωρήσει σε άλλη ημερομηνία αν αυτό αποφασίσει η ΓΣΕΕ.

1-5-2010. Πρωτομαγιά - Πανελλαδική απεργία

5-5-2010. Πανελλαδική απεργία - Μέρα ψήφισης του Μνημονίου Ι

6-5-2010. Συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ σ' όλη την χώρα

8-5-2010. Το ΚΚΕ αναρτά πανό στην Ακρόπολη με σύνθημα: «Λαοί της Ευρώπης ξεσηκωθείτε»

15-5-2010. Μεγάλο Πανελλαδικό συλλαλητήριο του ΚΚΕ στην Αθήνα

20-5-2010. Πανελλαδική απεργία

1-6-2010. Συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ σ' όλη την χώρα

17-6-2010. Συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ σ' όλη την χώρα

23-6-2010. Πανελλαδική απεργία

29-6-2010. Πανελλαδική απεργία

6-7-2010. Συγκέντρωση - Συναυλία του ΠΑΜΕ στο Σύνταγμα

8-7-2010. Πανελλαδική απεργία

11-9-2010. Πανελλαδικό Συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στην Θεσσαλονίκη

23-9-2010. Συλλαλητήρια ΠΑΜΕ - ΠΑΣΥ - ΠΑΣΕΒΕ - ΟΓΕ - ΜΑΣ για να μην αυξηθούν πετρέλαιο θέρμανσης, ρεύμα, ΦΠΑ, σ' όλη την χώρα.

7-10-2010. Πανελλαδική απεργία στο Δημόσιο

11-10-2010. Κινητοποιήσεις με αίτημα φτηνό ρεύμα για το λαό - Πανό του ΠΑΜΕ στα κεντρικά γραφεία της ΔΕΗ στην Αθήνα

15-11-2010. Συλλαλητήρια του ΚΚΕ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

29-11-2010. Συλλαλητήρια ΠΑΜΕ - ΠΑΣΥ - ΠΑΣΕΒΕ ενάντια στην «περαίωση»

30-11-2010. Συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στον Πειραιά ενάντια στην επιστράτευση των ναυτεργατών

7-12-2010. Συλλαλητήρια ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ - ΠΑΣΥ - ΜΑΣ και ΟΓΕ ενάντια στον ερχομό του εκπροσώπου του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν.

9-12-2010. Συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ενάντια στην κατάργηση των ΣΣΕ

15-12-2010. Πανελλαδική απεργία

14-1-2011. Άνοιγμα των διοδίων σ' όλη την Ελλάδα από ΠΑΜΕ-ΠΑΣΕΒΕ-ΠΑΣΥ-ΜΑΣ-ΟΓΕ

10-2-2011. Μέρα πανελλαδικής δράσης ΠΑΜΕ-ΠΑΣΕΒΕ-ΜΑΣ-ΟΓΕ

23-2-2011. Πανελλαδική απεργία

10-3-2011. Συλλαλητήρια - κινητοποιήσεις ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ - ΠΑΣΥ - ΜΑΣ - ΟΓΕ σ' όλη την χώρα

22-3-2011. Μέρα πανελλαδικής δράσης του ΠΑΜΕ ενάντια στις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής

30-3-2011. Κινητοποιήσεις σε πολλές πόλεις για τα προβλήματα της υγείας και της παιδείας

18-4-2011. Συλλαλητήριο του ΚΚΕ στην Αθήνα

1-5-2011. Πρωτομαγιά

11-5-2011. Πανελλαδική απεργία

28-5-2011. Συλλαλητήρια - κινητοποιήσεις ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ - ΠΑΣΥ - ΜΑΣ - ΟΓΕ σ' όλη την χώρα

3-6-2011. Συλλαλητήρια - κινητοποιήσεις ΠΑΜΕ σ' όλη την χώρα

15-6-2011. Πανελλαδική απεργία

27-6-2011. Πανό του ΠΑΜΕ στην Ακρόπολη: «Οι λαοί έχουν τη δύναμη. Δεν παραδίνονται ποτέ. Οργάνωση - Αντεπίθεση»

28/29-6-2011. Πανελλαδική απεργία

20-7-2011. Συλλαλητήρια - κινητοποιήσεις ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ - ΠΑΣΥ - ΜΑΣ - ΟΓΕ για την υγεία σ' όλη την χώρα

23-8-2011. Συλλαλητήρια - κινητοποιήσεις ΠΑΜΕ - ΜΑΣ ενάντια στο νόμο - πλαίσιο σ' όλη την χώρα

10-9-2011. Συλλαλητήρια ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ - ΠΑΣΥ - ΜΑΣ - ΟΓΕ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη

21-9-2011. Συλλαλητήρια - κινητοποιήσεις ΠΑΜΕ - ΠΑΣΕΒΕ - ΠΑΣΥ - ΜΑΣ - ΟΓΕ ενάντια στα χαράτσια σ' όλη την χώρα

28-9-2011. Συλλαλητήρια - κινητοποιήσεις ΠΑΜΕ – ΠΑΣΕΒΕ – ΠΑΣΥ – ΜΑΣ – ΟΓΕ ενάντια στα χαράτσια σ' όλη την χώρα

5-10-2011. Πανελλαδική απεργία στο Δημόσιο

19/20-10-2011. 48ωρη πανελλαδική απεργία

48ωρη απεργία μετά από πρόταση του ΠΑΜΕ. Τεράστια λαϊκή συμμετοχή στις συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ. Οργανωμένη δολοφονική επίθεση προβοκατόρων στην περικύκλωση της Βουλής στις 20/10.

2-11-2011. Συλλαλητήρια ΠΑΜΕ – ΠΑΣΕΒΕ – ΠΑΣΥ – ΜΑΣ – ΟΓΕ κόντρα στη λεηλασία των Ταμείων σε πολλές πόλεις

4-11-2011. Συγκέντρωση του ΚΚΕ στο Σύνταγμα

10-11-2011. Συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ σ' όλη την χώρα

29-11-2011. Συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ ενάντια στην εργασιακή εφεδρεία

1-12-2011. Πανεργατική Απεργία

6-12-2011. Κινητοποιήσεις σε εφορίες – Συλλαλητήρια ενάντια στα χαράτσια σ' όλη την χώρα

17-12-2011. Παναττικό συλλαλητήριο αλληλεγγύης στους απεργούς χαλυβουργούς

19-12-2011. Συλλαλητήρια σε πολλές πόλεις της Ελλάδας για την προστασία των ανέργων

12-1-2012. Πανεργατική απεργία στο Βόλο για τους Χαλυβουργούς.

Υπονομεύεται από ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΣΥΝ στο ΕΚ Βόλου

17-1-2012. Παναττική απεργία αλληλεγγύης στους Χαλυβουργούς

18-1-2012. Κινητοποίηση ΠΑΜΕ ενάντια στον κοινωνικό διάλογο μεταξύ ΣΕΒ-ΓΣΕΕ.

23-1-2012. Κινητοποιήσεις της ΠΑΣΥ σε όλη τη χώρα

25-1-2012 Κινητοποίηση ΠΑΜΕ έξω από το ξενοδοχείο όπου διαμένει η αντιπροσωπεία της τρόικα στην Αθήνα

6-2-2012. Συγκεντρώσεις του ΚΚΕ ενάντια στη νέα δανειακή σύμβαση στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη

7-2-2012. Πανελλαδική Απεργία

9-2-2012. Συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ σε όλη τη χώρα ενάντια στο Μνημόνιο 2

10/11-2-2012. 48ωρή πανελλαδική απεργία, μετά από πρόταση του ΠΑΜΕ

11-2-2012. Πανό του ΚΚΕ στην Ακρόπολη «Κάτω η δικτατορία ΜΟΝΟΠΩΛΙΩΝ-ΕΕ»

12-2-2012. Συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, μέρα ψήφισης μνημονίου 2

13 -02-2012. Κινητοποιήσεις των ΚΟ του ΚΚΕ σ' όλη την Αττική για την ψήφιση του Μνημονίου 2

22-2-2012. Κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ ενάντια στους εφαρμοστικούς νόμους του Μνημονίου 2

7-3-2012. Κινητοποιήσεις του ΠΑΜΕ για την ανεργία, τη μείωση των επιδομάτων, στα γραφεία του ΟΑΕΔ όλης της χώρας

20-3-2012. Συλλαλητήριο ΚΚΕ ενάντια στη δανειακή σύμβαση

22-3-2012. Συλλαλητήρια σπουδαστικών συλλόγων και ΜΑΣ για τα προβλήματα στα ΤΕΙ

31-3-2012. Πανελλαδική κινητοποίηση ΠΑΜΕ-ΠΑΣΥ-ΜΑΣ-ΠΑΣΕΒΕ-ΟΓΕ ενάντια στα διόδια – έχει προηγηθεί η απαγόρευση των κινητοποιήσεων στα διόδια

4-4-2012. Απεργία κλαδικών συνδικάτων (Κατασκευές, Τρόφιμα, Ιδιωτική Υγεία) για τις κλαδικές συμβάσεις

7-4-2012. Κινητοποίηση του ΠΑΜΕ στην Τράπεζα της Ελλάδας ενάντια στο κούρεμα των αποθεματικών ασφαλιστικών ταμείων (έχει προηγηθεί το PSI)

23-4-2012. Κινητοποιήσεις ΠΑΜΕ σε όλη την Ελλάδα – αλληλεγγύη στους χαλυβουργούς ενάντια στην καταστολή κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ

8-9-2012. Κινητοποίηση ΠΑΜΕ-ΠΑΣΥ-ΠΑΣΕΒΕ-ΜΑΣ-ΟΓΕ στα πλαίσια της ΔΕΘ στη Θεσσαλονίκη – διαδηλώσεις και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας, και στην Αθήνα

26-9-2012. Πανελλαδική πανεργατική απεργία – συγκεντρώσεις ΠΑΜΕ-ΠΑΣΥ-ΠΑΣΕΒΕ-ΜΑΣ-ΟΓΕ σε όλη την Ελλάδα

04-10-2012. Συγκεντρώσεις-διαδηλώσεις του ΚΚΕ σε όλη την Ελλάδα με αφορμή την κατάθεση στη Βουλή του προσχεδίου του προϋπολογισμού από συγκυβέρνηση και τρόικα

09-10-2012. Συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ σε όλη την Ελλάδα με ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική με αφορμή την επίσκεψη της Μέρκελ στην Ελλάδα

18-10-2012. Πανελλαδική απεργία

6/7-11-2012: 48ωρη πανελλαδική απεργία – και τις δύο μέρες το ΠΑΜΕ διοργανώνει μεγάλα συλλαλητήρια σε όλη την Ελλάδα ενάντια στο «πολυνομοσχέδιο» της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ

11-12-2012: Συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη ενάντια στον προϋπολογισμό που κατέθετε η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ

19-12-2012. Συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ σε όλη την Ελλάδα ενάντια στη φοροληστεία

24-1-2013. Συλλαλητήρια ΠΑΜΕ – ΜΑΣ σε πολλές πόλεις κόντρα στα μέτρα της κυβέρνησης για την δήθεν καταπολέμηση της ανεργίας των νέων

26-1-2013. Συλλαλητήριο αλληλεγγύης του ΠΑΜΕ στην Αθήνα ενάντια στην επιστράτευση των απεργών του Μετρό

30-1-2013. Συγκέντρωση στο Υπ. Εργασίας – Συλλήψεις – Προβοκάτσια της κυβέρνησης για δήθεν καταστροφές στο Υπουργείο απ' το ΠΑΜΕ

31-1-2013. Συγκέντρωση του ΠΑΜΕ ενάντια στον κυβερνητικό αυταρχισμό

6-2-2013. Παναττική απεργία αλληλεγγύης στους ναυτεργάτες

20-2-2013. Πανεργατική απεργία

5-3-2013. Παναγροτικό συλλαλητήριο

8-3-2013. Συλλαλητήρια ΠΑΜΕ-ΠΑΣΕΒΕ-ΜΑΣ-ΟΓΕ

18-4-2013. Κινητοποιήσεις σε Μανωλάδα – Θεσσαλονίκη – Αθήνα – Γιάννενα για τη δολοφονική επίθεση των καπιταλιστών φραουλάδων σε μετανάστες εργάτες

28-4-2013. Συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ τη μέρα συζήτησης του Πολυνομοσχεδίου

1-5-2013. Πρωτομαγιά

23-5-2013. Συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ για τις συμβάσεις

13-6-2013. Απεργία και συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ για το κλείσιμο της ΕΡΤ

11-7-2013. Συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ σε πολλές πόλεις της χώρας

16-7-2013. Πανελλαδική απεργία

23-7-2013. Συλλαλητήρια για την κυριακάτικη αργία σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις

7-9-2013. Συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ στην Θεσσαλονίκη

10-9-2013. Συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ σε πολλές πόλεις ενάντια στο νομοσχέδιο για το νέο λύκειο

25-9-2013. Διαδηλώσεις – συναυλίες ενάντια στην Χρυσή Αυγή

5-10-2013. Συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ σε πολλές πόλεις

6-11-2013. Πανελλαδική απεργία

1-2-2014. Αγροτικό συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη

4-2-2014. Συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ για την Υγεία

18-2-2014. Συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ για την Υγεία

19-2-2014. Πανελλαδικό παναγροτικό συλλαλητήριο στην Αθήνα

6-3-2014. Διαδηλώσεις – κινητοποίησες για άμεσα μέτρα προστασίας των ανέργων στην Αθήνα και άλλες πόλεις

7-3-2014. Συγκέντρωση ΠΑΜΕ-ΠΑΣΕΒΕ-ΜΑΣ-ΟΓΕ-ΠΑΣΥ για την Μέρα της Γυναίκας

12-3-2014. Πανελλαδική απεργία στο Δημόσιο

27-3-2014. Συγκέντρωση για τους ανέργους

30-3-2014. Συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ για το πολυνομοσχέδιο

1-4-2014. Συγκέντρωση του ΠΑΜΕ με αφορμή την συνεδρίαση του ΕΚΟΦΙΝ στην Αθήνα

9-4-2014. Πανεργατική απεργία

1-5-2014. Πρωτομαγιά

19-6-2014. Πανελλαδικό συλλαλητήριο για το ασφαλιστικό

9-7-2014. Πανελλαδική απεργία στο Δημόσιο

6-09-2014. Διαδηλώση ΠΑΜΕ-ΠΑΣΥ-ΠΑΣΕΒΕ-ΜΑΣ-ΟΓΕ στη Θεσσαλονίκη στα πλαίσια της ΔΕΘ

4-10-2014. Συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ, επιτροπών ανέργων και λαϊκών επιτροπών σε 54 πόλεις σε όλη την Ελλάδα με αιτήματα για την άμεση λήψη μέτρων ανακούφισης για τους ανέργους.

1-11-2014. Μετά από μια πορεία δυο μηνών, με εντατική αγωνιστική δράση σχεδόν 1.000 συνδικαλιστικές οργανώσεις και φορείς του μαζικού λαϊκού κινήματος συμμετέχουν στο πανελλαδικό συλλαλητήριο στην Αθήνα με κεντρικό σύνθημα: «Δε θα ζήσουμε με ψίχουλα»

27-11-2014. Πανελλαδική απεργία ενάντια στην αντιασφαλιστική επίθεση

4, 5 και 7-12-2014. Πανελλαδική δραστηριότητα του ΠΑΜΕ σε χώρους δουλειάς και λαϊκών επιτροπών στις γειτονιές και που κορυφώνονται με συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ σε όλη την Ελλάδα με αιχμή την κοινωνική ασφάλιση

(130 σύνολο / 48 από τον Ιούνη του 2012)