Καλέσματα «συνεννόησης»

«Αυξάνουν την πίεση οι αγορές, γιατί τρομάζουν από την πολιτική αστάθεια, υπάρχει επείγουσα ανάγκη για εθνική συνεννόηση», σάλπιζε όλη την προηγούμενη βδομάδα ο αστικός Τύπος. Σε ένα από τα άρθρα, υπήρχε και ο ισχυρισμός πως η κυβέρνηση δεν έχει να κάνει τίποτα άλλο από το να πείσει με καθαρές κουβέντες το λαό ότι πρέπει να ψηφιστούν «λίγες διαρθρωτικές αλλαγές» ακόμα, ώστε να κλείσει η διαπραγμάτευση με την τρόικα (το βάρος πέφτει στη λέξη «λίγες» κατά το «φάγαμε το γάιδαρο, μένει μόνο η ουρά»).

Απέναντι στην έκκληση «να μην τρομάζουν οι αγορές» ανταποκρίθηκαν τόσο τα κόμματα της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι αλληλοκατηγορίες τους για το ποιος αποσταθεροποιεί τη χώρα δεν μπορούν να κρύψουν ότι όλοι μαζί με διαφορετικό τόνο διαβεβαίωσαν ότι προσβλέπουν σε «εθνική συνεννόηση».

Ο καθένας, βεβαίως, θέλει αυτή η συνεννόηση να γίνει με διαφορετικούς όρους. Ολοι, όμως, έχουν έναν κοινό παρονομαστή. Το στόχο της στήριξης της ανάκαμψης των κερδών των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, τη συνέχιση του αντιλαϊκού δρόμου της ΕΕ και της ανάπτυξης, με σκοπό τα κέρδη του κεφαλαίου. Με βάση αυτό το στόχο, ανοίγεται και η συζήτηση για τη διαπραγμάτευση του χρέους.

Όπως και να έχει, η σχεδιασμένη «εθνική συνεννόηση» είναι η αφαίρεση κι άλλων δικαιωμάτων, η αποδοχή, από την εργατική τάξη, μιας ζωής με μειωμένες απαιτήσεις και χωρίς δικαιώματα.

Σε αυτές τις μειωμένες απαιτήσεις παραπέμπουν τόσο το κάλεσμα για «λίγες αναδιαρθρώσεις» της συγκυβέρνησης όσο και η θέση του ΣΥΡΙΖΑ ότι πεδίο συνεννόησης είναι η αναγνώριση από την κυβέρνηση πως το χρέος δεν είναι βιώσιμο και άρα απαιτείται «κούρεμα».

Ούτε ένα σεντ από το δημόσιο χρέος δεν αφορά το λαό. Ομως, μια από τις προϋποθέσεις για να ανακάμψουν τα κέρδη των μεγάλων καπιταλιστικών επιχειρήσεων είναι ο λαός να συνεχίζει να το πληρώνει. Ο στόχος της απομείωσής του δε σημαίνει ξαλάφρωμα των εργαζομένων από τα βάρη, αλλά την εξεύρεση πόρων που και αυτοί θα πάνε στην ενίσχυση του κεφαλαίου. Θυμίζουμε πως ήδη πλήρωσε ο λαός το προηγούμενο «κούρεμα». Ούτε, βεβαίως, σημαίνει ότι θα παρθούν πίσω τα αντιλαϊκά μέτρα, που ήρθαν για να μείνουν, γιατί η εφαρμογή τους αποτελεί άλλη μια προϋπόθεση για να ανασάνει το κεφάλαιο και τα οποία όχι μόνο η συγκυβέρνηση αλλά ούτε και ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύονται ότι θα καταργηθούν μετά την περιβόητη «έξοδο από τα μνημόνια».

Η κυβέρνηση καλεί το λαό να ανταποκριθεί στις «υποχρεώσεις» του προς τους δανειστές, ενώ η αξιωματική αντιπολίτευση προαναγγέλλει ότι θα υπάρξει συνέχεια στο «αίμα και δάκρυα» αν γίνει κυβέρνηση, γιατί «οι αγορές - είπε προχτές μόλις ο Α. Τσίπρας - θα είναι σκληρές». Η διαφορά τους είναι ποιος θα έχει το πάνω χέρι σε αυτήν τη διαδικασία.

Η «συνεννόηση» στο έδαφος του κοινού τους αντιλαϊκού δρόμου, από τη μια, φανερώνει την αντιλαϊκή τους κοινή στρατηγική ότι οι διαφορές τους είναι σε δευτερεύοντα ζητήματα, από την άλλη επιχειρείται μια μαζική ζύμωση στους εργαζόμενους, στο λαό, της ανάγκης «εθνικής συναίνεσης», δηλαδή πλήρους υποταγής των εργαζομένων στους στόχους του κεφαλαίου. Προσπάθεια, βεβαίως, που περνά και μέσα από την ένταση της επίθεσης στο ΚΚΕ από όλες τις πλευρές.

Το δίλημμα, λοιπόν, για το λαό, τους εργαζόμενους είναι, αν θα διαλέξουν τον τρόπο με τον οποίο θα υποταχθούν στην πολιτική που θα συνεχίσει να τους φτωχαίνει, ελπίζοντας μάταια κάτι καλό από τις εναλλαγές των αστικών κυβερνήσεων ή αν θα διαλέξουν το δρόμο της οργανωμένης αντίστασης στην πολιτική υπέρ του κεφαλαίου. Της πάλης, δηλαδή, για τις σύγχρονες εργατικές - λαϊκές ανάγκες, με προοπτική ο ίδιος ο λαός να έρθει στην εξουσία. Το δρόμο που του δείχνει το ΚΚΕ και που γι' αυτό το λόγο είναι αναγκαία η ολόπλευρη ισχυροποίησή του.

Αναδημοσιεύεται από τη στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη της Τρίτης 21 Οκτώβρη 2014.

ΠΑΜΕ: «Κλιμακώνουμε την πάλη μας με 24ωρη πανελλαδική - πανεργατική απεργία»

«To ΠΑΜΕ χαιρετίζει τις εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις που έχουν πάρει απόφαση συμμετοχής για το Πανελλαδικό συλλαλητήριο την 1η Νοέμβρη στο Σύνταγμα. Χαιρετίζει τη μεγάλη συμμετοχή συλλόγων αυτοαπασχολούμενων, αγροτών, γυναικών, νεολαίας, επιτροπών ανέργων που συζήτησαν και ενώνουν τις δυνάμεις τους γι’ αυτόν τον παλλαϊκό-πανελλαδικό ξεσηκωμό.

Το βήμα που έχει ήδη πραγματοποιηθεί σε αυτόν τον συντονισμό δυνάμεων πρέπει να συνεχιστεί με νέα δυναμική, πανελλαδικά, κατά κλάδο, κατά περιοχή, σε κάθε τόπο δουλειάς.

Στα πλαίσια αυτά καλούμε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις να συνεχίσουν πιο δυναμικά τη δράση τους, να προχωρήσουν πιο βαθιά και με εμπιστοσύνη στη συζήτηση με τους εργαζόμενους για να οργανώσουμε και να προετοιμάσουμε το επόμενο βήμα μας, με ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ-ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ, στα τέλη Νοέμβρη.

Καμία συνδικαλιστική οργάνωση, πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια, δε μπορεί να μείνει απαθής, ουδέτερη και έξω από τους αγώνες που σήμερα χρειάζονται.

Καλούμε κάθε συνδικαλιστή που έχει ειλικρινείς αγωνίες και προβληματισμούς, κάθε σωματείο που ενδιαφέρεται για την πορεία του εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος, που μάχεται ενάντια στην πολιτική που εξαθλιώνει το λαό και κρατάει ταξική θέση απέναντι στα επιχειρηματικά συμφέροντα, την ΕΕ και τις κυβερνήσεις τους, να πάρει θέση και απόφαση για απεργία.

Να πάρουμε τη ζωή μας, το μέλλον στα χέρια μας!

Το μέλλον της εργατικής οικογένειας δεν μπορεί να είναι η φτώχεια, η ανεργία, η εξαθλίωση, η μόνιμη ανασφάλεια. Δεν μπορεί κάθε μέρα να βασανίζεται, για να σωθούν τα κέρδη των εκμεταλλευτών, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Να μην παραιτηθούμε από τα δικαιώματα μας.

Το μέλλον μας δε βρίσκεται στα όρια της πείνας.

Γύρω μας υπάρχει πλούτος και μας σκορπούν ψίχουλα!

Αρπάζουν το φαί από το τραπέζι και μας δίνουν τα αποφάγια.

Ως ΕΔΩ!

Να σταματήσουμε την αρπαγή του μόχθου μας!

Ουσιαστικές αυξήσεις παντού!

Εδώ και τώρα: ΥΠΟΓΡΑΦΗ Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης με επαναφορά στα 751 ευρώ βασικό μισθό για όλους, ως ελάχιστη βάση για αυξήσεις στους κατώτατους μισθούς. Να επανέλθουν οι κατώτεροι κλαδικοί μισθοί στα επίπεδα του 2009. Να καταργηθεί το αίσχος των άθλιων μισθών πείνας, των 586 και 511 ευρώ. Κανένας εργαζόμενος χωρίς συλλογική σύμβαση. Να βάλουμε τέρμα στη σύγχρονη γκιλοτίνα των ατομικών συμβάσεων. Να καταργηθούν άμεσα όλοι οι αντεργατικοί νομοί που ανατρέπουν τις συλλογικές συμβάσεις. Να αποκατασταθούν οι σταθερές εργασιακές σχέσεις.

Καμία νέα παρέμβαση στο κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα. Είναι ΑΙΤΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ!

Εδώ και τώρα: Πλήρης κρατική εγγύηση όλων των συντάξεων και των παροχών. Τα έχουν πληρώσει οι εργαζόμενοι με τα παραπάνω! Να καλυφθούν άμεσα όλες οι ανάγκες των Ταμείων από το κράτος και τη μεγαλοεργοδοσία. Κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων και των εφαρμοστικών νόμων που επηρεάζουν την Κοινωνική Ασφάλιση και τις συντάξεις. Κατώτερη σύνταξη στα 600 ευρώ. Κανένας εργαζόμενος ανασφάλιστος. Άμεση αποκατάσταση των απωλειών, της 13ης και 14ης σύνταξης.

Να σπάσουμε τα δεσμά της σύγχρονης σκλαβιάς!

Να μπει τέρμα στον εφιάλτη της ανεργίας!

Εδώ και τώρα: Κάλυψη ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ για όσο διαρκεί η ανεργία. Επίδομα ανεργίας στα 600 ευρώ. Το διάστημα της ανεργίας να αναγνωρίζεται ως συντάξιμος χρόνος χωρίς επιβάρυνση των ανέργων. Να βαρύνονται το κράτος και οι εργοδότες. Να σταματήσει το σκλαβοπάζαρο των προγραμμάτων απασχόλησης.

Δεν περιμένουμε "σωτήρες"!

Από τη δράση μας, τους αγώνες μας, τις διεκδικήσεις εξαρτάται η "σωτηρία" μας, η αξιοπρεπής ζωή, η μόνιμη και σταθερή δουλειά με δικαιώματα.

Η αναμονή, η εναπόθεση ελπίδας σε κυβερνητικές εναλλαγές αποδείχτηκε πως δε φέρνει πίσω κατακτήσεις. Η αδράνεια, η καθυστέρηση δημιουργεί νέες υποχωρήσεις, νέες απώλειες, σταθεροποιείται η φτώχεια, η ζωή με τα ψίχουλα.

Να απορρίψουμε την αυταπάτη ότι αν αλλάξουν οι διαχειριστές θα γίνει πιο ανθρώπινο το εκμεταλλευτικό σύστημα, πως θα γυρίσει ο τροχός. Ότι αν διασωθεί η κερδοφορία των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, θα ανακουφιστεί ο εργαζόμενος από τα δεινά της ανεργίας, το σάρωμα των μισθών και των συντάξεων, την φορολογία και την ακρίβεια.

Οποιαδήποτε νέα, διαφορετική, μπλε, πράσινη ή ροζ διαπραγμάτευση στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα μας φορτώσει με νέες δεσμεύσεις για αντιλαϊκά μέτρα.

Να μην ανεχτούμε τις συνθήκες της σύγχρονης εξαθλίωσης

Να διεκδικήσουμε τη ζωή που μας αξίζει.

Το ΠΑΜΕ καλεί τα σωματεία, τις Ομοσπονδίες, τα Εργατικά Κέντρα να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα απάντησης με κλαδικούς αγώνες, με κινητοποιήσεις, με συζήτηση και αποφάσεις για 24ΩΡΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ στα τέλη Νοέμβρη».

Πες μου τους ...«συμμάχους» σου, να σου πω ποιος είσαι

Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες ημέρες για τις πολιτικές και εκλογικές συμμαχίες του ΣΥΡΙΖΑ, με αφορμή και τη συνεδρίαση της ΚΕ. Πολύς λόγος γίνεται επίσης για τη δήθεν αντιπαράθεση ηγεσίας ΣΥΡΙΖΑ και Αριστερής Πλατφόρμας για αυτό το ζήτημα.
Ποια είναι η θέση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ γι' αυτό το θέμα, όπως διατυπώθηκε στην εισήγηση Τσίπρα προς την ΚΕ;
«…Να συγκροτήσουμε και τα ψηφοδέλτιά μας. Ανοιχτά, πολυσυλλεκτικά, ανοιχτά στην κοινωνία»… «Χωρίς να ξεπλένουμε κανένα, αλλά κυρίως χωρίς να στρουθοκαμηλίζουμε».
Στο όνομα, δηλαδή, της πολυσυλλεκτικότητας και του ανοίγματος στην κοινωνία προετοιμάζονται οι συνεργασίες του ΣΥΡΙΖΑ με τη μέχρι πρότινος «μνημονιακή αριστερά» της ΔΗΜΑΡ (χαρακτηρισμός που δόθηκε από τον ίδιο το ΣΥΡΙΖΑ στη ΔΗΜΑΡ), με τους ΑΝΕΛ ή με βουλευτές όπως η Ραχήλ Μακρή που δήλωσε ότι «θα στηρίξει ΣΥΡΙΖΑ με όλες της τις δυνάμεις».
Άλλωστε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ έχουν δηλώσει εμμέσως πλην σαφώς ότι η στάση των ανεξαρτήτων βουλευτών στο ζήτημα της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας θα κρίνει και τη σχέση τους με τον ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτόν τον τρόπο εξελίσσονται τα πολιτικά παιχνίδια και παζάρια και «ξεπλένονται» βουλευτές που έχουν στηρίξει τα τελευταία χρόνια ουκ ολίγες φορές τόσο τα μνημόνια όσο και άλλες αντιλαϊκές επιλογές. 
Επίσης, το τελευταίο διάστημα έχουν πυκνώσει οι τοποθετήσεις στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ για «συνεννόηση», κάτι το οποίο χαιρετίζεται και από διάφορα κέντρα του συστήματος (βλ. σημερινό κύριο άρθρο της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ»). Όπως επίσης υπάρχουν τοποθετήσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ ότι «τις συμμαχίες τις καθορίζει η κοινωνία».  Άρα οι παραπάνω συμμαχίες ή ακόμη και μια πιθανή συνεργασία μεγάλου συνασπισμού δικαιολογείται, γιατί αυτό τάχα «θέλει η κοινωνία».
Όσο για τη θέση της Αριστερής Πλατφόρμας για το άνοιγμα σε «...πρόσωπα που μετατοπίζονται ειλικρινά προς τα αριστερά και δεν έχουν εμπλακεί με ευθύνες στη στήριξη, ψήφιση και εφαρμογή νεοφιλελεύθερων μνημονιακών επιλογών», εδώ η υποκρισία ξεπερνά κάθε όριο, γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ ήδη έχει στις γραμμές του τέτοια πρόσωπα.
Όπως π.χ. ο Βουδούρης (υποψήφιος με το ΣΥΡΙΖΑ στην Περιφέρεια Πελοποννήσου) που έχει δηλώσει ότι δε μετανιώνει που ψήφισε το πρώτο μνημόνιο. Ή ο Μιχελογιαννάκης (βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ) που μπορεί να μην ψήφισε μνημόνια (στο πρώτο δεν ήταν και βουλευτής), ψήφισε όμως το Μεσοπρόθεσμο της κυβέρνησης Παπανδρέου, όπως επίσης έδινε και ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση Παπανδρέου, με ύμνους στο έργο της, από τις ιδιωτικοποιήσεις και τις fast track επενδύσεις μέχρι τη μείωση των δημοσίων υπαλλήλων και την απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων (βλ. ομιλία του στη Βουλή, στις 20/06/2011).
Όσο για την ειλικρίνεια όσων έχουν αλλάξει τρία κόμματα σε 3 χρόνια, αυτό ας το εξηγήσει ο ΣΥΡΙΖΑ.
Η ουσία όμως είναι αλλού. Ο ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να ψηφοθηρήσει και να καθίσει στην κυβερνητική καρέκλα, γίνεται «πλυντήριο» στελεχών που έχουν βάλει πλάτη όλα αυτά τα χρόνια -και όχι μόνο τα χρόνια της κρίσης- για να υλοποιηθεί η αντιλαϊκή πολιτική. Δείχνοντας όμως με αυτόν τον τρόπο, ακόμη και στον πιο δύσπιστο, προς τα πού θα κινηθεί και η δική του διακυβέρνηση. 
Όσο για την αντιπαράθεση ηγεσίας ΣΥΡΙΖΑ και Αριστερής Πλατφόρμας αυτή βολεύει για το «ψάρεμα σε θολά νερά» και δεξιά και αριστερά, σε μια περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ εξελίσσεται στο «καλό παιδί του συστήματος». Ή αλλιώς «ο καλός ο μύλος της αστικής διαχείρισης όλα τα αλέθει».

Ανακοίνωση Δημοκρατικής Ενότητας Λιμανιών για τη στάση των άλλων συνδικαλιστικών δυνάμεων- ΟΛΟΙ στο Πανελλαδικό Συλλαλητήριο τη 1η Νοέμβρη στη πλ. Συντάγματος στις 12μμ

Δημοκρατική Ενότητα Λιμανιών

Πειραιάς, Τετάρτη 15 Οκ

Ανακοίνωση- Καταγγελία

 

Κυβέρνηση-ΥΝΑ υλοποιώντας το πρόγραμμα των αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων–μεταρρυθμίσεων για λογαριασμό του κεφαλαίου και στα πλαίσια των δεσμεύσεων με την ΕΕ, προχωράει στην ολοκληρωτική παράδοση του ΟΛΠ στο μονοπωλιακό κεφάλαιο.

Η παράδοση των λιμανιών στους επιχειρηματικούς ομίλους υλοποιεί τη στρατηγική της άρχουσας τάξης για αναβάθμιση του ρόλου της στο μονοπωλιακό ανταγωνισμό,  για στήριξη της κερδοφορίας και της καπιταλιστικής ανάκαμψης. Εξέλιξη που ανεξάρτητα απ τη μορφή ιδιωτικοποίησης, σαν αποτέλεσμα σημαίνει μαζικές απολύσεις, ενίσχυση της δύναμης και επίθεσης των μονοπωλίων που θα βαθύνει την εκμετάλλευση των εναπομεινάντων εργαζομένων στα λιμάνια με μισθούς πείνας, ωράρια λάστιχο, ανατροπή στα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα που έχουν απομείνει. Θα συντρίψει τους αυτοαπασχολούμενους που σχετίζονται και εργάζονται στα λιμάνια.

Η κυβέρνηση επιταχύνοντας στο έπακρο τις διαδικασίες, με κάθε τρόπο προχωράει στην ολοκλήρωση του διαγωνισμού πώλησης του πλειοψηφικού πακέτου μετοχών μέσω ΤΑΙΠΕΔ. Ενώ μετά θα προωθήσει τη Σύμβαση Παραχώρησης που θα ισχύσει και θα αποφασίσει με τον καινούργιο ιδιοκτήτη. Ταυτόχρονα σ αυτή τη κατεύθυνση την επόμενη Δευτέρα 20 Οκτ. στο ΔΣ του ΟΛΠ εισάγεται για έγκριση ο γνωστός πλέον «φιλικός διακανονισμός» με το μονοπώλιο της Cosco.

Στη ίδια κατεύθυνση παρεμβαίνοντας στη διαδικασία ιδιωτικοποίησης η Δημοτική Αρχή Πειραιά με απόφαση της διεκδικεί συμμετοχή στη διανομή της λείας του επιβατικού κεντρικού λιμένα και κρουαζιέρας, λειτουργώντας για λογαριασμό των συμφερόντων των επιχειρηματικών ομίλων και της πολιτικής της άρχουσας τάξης που υπηρετεί. Πρόταση που βρήκε την ουσιαστική αποδοχή και του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στο Δημοτική Συμβούλιο, «πως είναι μια πολύ καλή ιδέα».

Έχουμε πείρα απ τους «σωτήρες» του λιμανιού που άλλοτε ως αντιπολίτευση ανέβαιναν στα κάγκελα ενώ αργότερα έβαζαν την υπογραφή στη παράδοση του λιμανιού στα μονοπώλια. Καμιά εμπιστοσύνη στους νέους «σωτήρες», καμιά αναμονή στις υποσχέσεις για καλύτερες ημέρες. Αλλού τάζουν για επιστροφή στις προ μνημονίου συνθήκες αλλού υπερθεματίζουν και προσκυνούν την ΕΕ. Η μόνη λύση είναι η οργάνωση των εργαζομένων σε όλα τα λιμάνια που θα συγκρούεται με τη πολιτική που υπηρετεί τα μονοπώλια και την ΕΕ. 

Συνάδελφοι,

Όλες αυτές τις καταιγιστικές εξελίξεις προβλέψαμε και φέραμε στα ΔΣ των Σωματείων και της ΟΜΥΛΕ, όπου με τη στάση της η πλειοψηφία απέρριψε τη πρόταση μας για άμεση αντίδραση, για να παρεμποδίσουμε το εγκληματικό για τους εργαζόμενους και συνολικά για τα λαϊκά στρώματα της Αττικής, σχεδιασμό εκποίησης των λιμανιών. Απέρριψαν ένα πρόγραμμα δράσης που θα συγκρούεται με τα μονοπώλια , την ιδιοκτησία και την εξουσία τους. Ένα πρόγραμμα δράσης που θα δυναμώνει βάζοντας στο επίκεντρο τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, της κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, για λιμάνια κοινωνική ιδιοκτησία που καλύπτουν τις λαϊκές ανάγκες.  Ένα πρόγραμμα δράσης που θα έρχεται σε σύγκρουση με αυτή τη πολιτική και τη πολιτική της ΕΕ.

Η πλειοψηφία σε ΟΜΥΛΕ και Σωματεία καλλιέργησε το εφησυχασμό και την αναμονή, βοηθώντας έτσι με τον τρόπο τους στη δημιουργία τετελεσμένων. Με συμμαχίες ακόμη και σήμερα που είναι υπέρ της ιδιωτικοποίησης-παραχώρησης.

Χωρίς καμιά αναμονή και αυταπάτες ζητάμε την έναρξη αγωνιστικών κινητοποιήσεων να αποτρέψουμε το όλο εγχείρημα αρχής γενομένης απ το Δ.Σ. της Δευτέρας και κλιμακώνοντας με Γενικές Συνελεύσεις Σωματείων και ΟΜΥΛΕ , με κινητοποιήσεις σε όλα τα λιμάνια σε συμμαχία με τους εργαζόμενους και αυτοαπασχολούμενους των όμορων δήμων με το λιμάνι.

Μπροστά στη βάρβαρη επιδρομή των μονοπωλίων, τη θύελλα των μέτρων που τρέχουν αλλά και αυτών που έρχονται, μόνο ένας δρόμος υπάρχει:

ΑΜΕΣΗ οργάνωση και κλιμάκωση της πάλης των εργαζομένων στα λιμάνια προκείμενου να ξεσηκωθεί κύμα αντίδρασης και αντεπίθεσης που θα αποκρούσει την αντιλαϊκή θύελλα!

Απαιτούμε:

·        Να σταματήσει η Κυβέρνηση και ΤΑΙΠΕΔ κάθε διαδικασία εκποίησης.

·        Να μην προχωρήσει η συμφωνία «φιλικός διακανονισμός» ΟΛΠ – COSCO και η παράδοση της Δυτικής Προβλήτας ΙΙΙ

·        Σταθερή και μόνιμη δουλειά για όλους. Όχι στις απολύσεις και στις ελαστικές μορφές απασχόλησης.

·        Κατάργηση όλων των αντεργατικών νόμων που κτυπούν και καταργούν τις ΣΣΕ.

·        Καλούμε όλους τους συναδέλφους να πάρουμε μέρος τη 1^η Νοέμβρη στη Πανελλαδική Κινητοποίηση των πάνω από 600 σωματείων στο Σύνταγμα στις 12 μμ ώστε να δώσουμε ηχηρή απάντηση στους σχεδιασμούς συγκυβέρνησης –ΕΕ και των συνοδοιπόρων τους.

 

Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς,

http://de-limanion.blogspot.gr/

d.e.limanion@gmail.com

Οταν η αστική τάξη αναλαμβάνει να «μορφώσει» τα παιδιά της εργατικής τάξης

Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι; Γιατί μια τράπεζα αναλαμβάνει να «επιμορφώσει» τους μαθητές του Λυκείου, του Γυμνασίου; Απλά γιατί στον καπιταλισμό η αστική τάξη με κάθε τρόπο προσπαθεί να διαμορφώσει τη συνείδηση και να έχει κάτω από τη δική της ιδεολογική επιρροή την εργατική τάξη. Βασικός μηχανισμός για να το πετύχει αυτό είναι και το περιεχόμενο της μόρφωσης και γι' αυτό παρεμβαίνει και μέσα από τους οργανωμένους φορείς του αστικού κράτους, όπως το σχολείο και το πανεπιστήμιο. Πολλές φορές είναι τόσο ωμή η παρέμβαση των αστών, που τη δουλειά των εκπαιδευτικών αναλαμβάνουν απευθείας τα ίδια τα μονοπώλια. Αλλωστε, η ίδια η Ευρωπαϊκή Ενωση προβληματίζεται αρκετά για το γεγονός ότι η διδασκαλία της επιχειρηματικότητας δεν έχει ακόμα επεκταθεί, δίνοντας παράλληλα κατευθύνσεις για την ενισχυμένη παρουσία της επιχειρηματικότητας από το νηπιαγωγείο μέχρι και το πανεπιστήμιο.

Προγράμματα επιχειρηματικότητας στα σχολεία

Για του λόγου το αληθές, και όπως διαβάζουμε από την ιστοσελίδα του Σωματείου Νεανικής Επιχειρηματικότητας, τράπεζες σε συνεργασία με το υπουργείο Παιδείας αναλαμβάνουν να «μορφώσουν» μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου με τα προγράμματα «Τράπεζες σε Δράση» και «Εικονική Επιχείρηση». Σκοπός των προγραμμάτων είναι:

• Οι νέοι να εξοικειωθούν με το χρηματοπιστωτικό σύστημα.
• Να μάθουν πώς μπορούν να δημιουργήσουν τη δική τους εταιρεία και πώς μπορούν να ρευστοποιούν τα κέρδη τους.
• Να έρθουν οι νέοι σε επαφή με τον επιχειρηματικό κόσμο και να μάθουν ως ιδιοκτήτες μιας επιχείρησης ότι είναι υπόλογοι στους μετόχους της επιχείρησης.
• Να κατανοήσουν οι νέοι την έννοια της αυτο - απασχόλησης.
• Να εξοικειωθούν οι νέοι με το θεμιτό ανταγωνισμό.
• Να αποκτήσουν οι νέοι τα εφόδια για την αυριανή είσοδό τους στον κόσμο των επιχειρήσεων, είτε ως επιχειρηματίες είτε ως εργαζόμενοι σ' αυτές.

Οι τράπεζες αναλαμβάνουν τη χρηματοδότηση αυτών των προγραμμάτων, καθώς και τη στελέχωσή τους με εθελοντές εργαζόμενούς τους.

Οι μαθητές δε μαθαίνουν την πραγματικότητα

Πίσω από το δέντρο όμως κρύβεται ένα ολόκληρο δάσος, το δάσος του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής που δεν πρέπει να αμφισβητείται από αυτούς που παράγουν τον πλούτο, αλλά δεν τον καρπώνονται. Αυτή είναι και η ουσία της παρέμβασης των τραπεζών. Είναι παρέμβαση που έχει καθαρή στόχευση τη διαμόρφωση συνειδήσεων στην αυριανή βάρδια της εργατικής τάξης, ότι ο καπιταλισμός, η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και η ατομική ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου είναι κάτι δοσμένο και δεν πρέπει να αμφισβητείται.
Αλήθεια, θα ενημερωθούν οι μαθητές «στην εξοικείωσή τους με το χρηματοπιστωτικό σύστημα» ότι η τράπεζα με οποιαδήποτε μορφή της είναι βασικός μοχλός για την κερδοφορία του κεφαλαίου στο καπιταλιστικό σύστημα, άρα και αντικειμενικά παίζει ρόλο στην εκμετάλλευση της εργατικής τάξης;
Αλήθεια, θα ενημερωθούν οι μαθητές «στην πετυχημένη λειτουργία της τράπεζας» ότι κύριος στόχος μιας τράπεζας είναι η κερδοφορία της και ένα μέσο για να επιτευχθεί αυτό είναι και η κατάσχεση σπιτιών σε όσους δεν μπορούν να ανταποκριθούν στα δάνειά τους, όπως οι γονείς χιλιάδων μαθητών σήμερα;
Αλήθεια, θα ενημερωθούν οι μαθητές «για τις ευκαιρίες σταδιοδρομίας στον τραπεζικό τομέα» ότι σήμερα, μετά από τις μειώσεις μισθών των τραπεζοϋπαλλήλων και τις χιλιάδες εθελούσιες για να μειωθεί το εργασιακό κόστος των τραπεζών, μορφή εργασίας που επεκτείνεται και στις τράπεζες είναι η ενοικιαζόμενη εργασία χωρίς τα συγκροτημένα δικαιώματα που ορίζουν οι Κλαδικές και Επιχειρησιακές Συμβάσεις στις τράπεζες, διαμορφώνοντας νέους εργαζόμενους που κάνουν τη δουλειά του τραπεζοϋπαλλήλου με το μισό μισθό;

Τι θέλουν να πετύχουν με αυτά τα προγράμματα

Μέσα από τέτοιες παρεμβάσεις, τα μονοπώλια στοχεύουν να αποκτήσει ο νέος μια στρεβλή αντίληψη για την πραγματικότητα, την «αλήθεια» του κεφαλαίου, και παράλληλα να εξοικειωθεί με τα ιδεολογήματα που σπέρνει στις νεανικές συνειδήσεις η αστική τάξη. Αλήθεια για τους κεφαλαιοκράτες είναι η διαιώνιση της αύξησης της κερδοφορίας τους και η μη αμφισβήτηση της εξουσίας τους. Γι' αυτό προσπαθούν να διαμορφώνουν συνείδηση στους νέους ανθρώπους ότι στον καπιταλισμό μπορείς να «πετύχεις, να πλουτίσεις» αν είσαι ανταγωνιστικός, εργασιακά ευέλικτος, έξυπνος και πρωτότυπος, αν μπορείς να «είσαι πάντα πιο πάνω από τους άλλους». Διαμορφώνονται έτσι αυταπάτες σε παιδιά της εργατικής τάξης, ότι μπορώ δήθεν να ξεφύγω από την τάξη μου, μπορώ να ζήσω καλύτερα από τους γονείς μου. Το βασικό είναι ότι γαλουχείται η αυριανή βάρδια της εργατικής τάξης στη μη αμφισβήτηση της εξουσίας των μονοπωλίων.
Οταν μια τράπεζα αναλαμβάνει να «μορφώσει» τους αυριανούς «επιχειρηματίες ή εργαζόμενους στις επιχειρήσεις», δε στοχεύει απλά σε πελατεία, αλλά παρεμβαίνει κατευθείαν στη συνείδηση με στόχο την αποδοχή από την εργατική τάξη και τα παιδιά της ότι οι εκμεταλλευόμενοι δεν πρέπει να σηκώσουν κεφάλι.

Σημαντικός ο ρόλος των εκπαιδευτικών

Σε τέτοιες παρεμβάσεις είναι σημαντικό να επισημαίνεται και ο ρόλος του εκπαιδευτικού, αλλά και της παρέμβασης τους αστικού κράτους που έχει θεσμοθετήσει τη νομιμοποίηση τέτοιων παρεμβάσεων, π.χ., μέσα από την «ευέλικτη ζώνη» στο πρόγραμμα των μαθημάτων. Οι δράσεις αυτές πρέπει να συναντούν την αντίδραση των εκπαιδευτικών, των συλλόγων γονέων, αλλά και του ίδιου του μαθητικού κινήματος, δεν είναι υπόθεση μόνο του εργατικού κινήματος.
Εκτός από την «αλήθεια» που προβάλλει ως μονόδρομο το κεφάλαιο και την προσπάθειά του να χειραγωγεί την εργατική τάξη μέσα από τη γνώση που της παρέχει, υπάρχει και η αντικειμενική πραγματικότητα. Η πραγματικότητα σήμερα είναι ότι υπάρχουν οι αντικειμενικές συνθήκες για να καλυφθούν οι διευρυμένες λαϊκές ανάγκες, αλλά αυτό δεν πραγματοποιείται, γιατί την εξουσία την κατέχει η αστική τάξη η οποία ιδιοποιείται τον κοινωνικά παραγόμενο πλούτο.
Με βάση αυτήν την αλήθεια, πρέπει και οι ριζοσπάστες εκπαιδευτικοί, οι εκπαιδευτικοί που αντιλαμβάνονται το ρόλο τους στην αγωνιστική διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς, να οργανώσουν με μέθοδο και επιστημονικότητα την αντίπαλη πρόταση μέσα στη σχολική τάξη, μέσα στο σύλλογο διδασκόντων, με αποφάσεις άρνησης να εισχωρήσουν οι τράπεζες στο πρόγραμμα σπουδών των σχολείων.
Αυτή η προοπτική εντάσσεται αντικειμενικά στην οργάνωση της πάλης, την ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση με τους θεσμούς του αστικού κράτους, τη συσπείρωση νέων δυνάμεων, που πρέπει να κατευθύνεται στην αμφισβήτηση της εξουσίας του κεφαλαίου.
Να αναδεικνύεται η πάλη για έναν άλλο δρόμο οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας, έξω από τα δεσμά της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, με κοινωνικοποιημένα τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, με κεντρικό σχεδιασμό στην παραγωγή και την κατανομή του παραγόμενου πλούτου, δηλαδή ένα δρόμο που ικανοποιεί τις λαϊκές ανάγκες. Ετσι η φτώχεια, η ανεργία, η αμάθεια, η σχολική διαρροή, η υποκουλτούρα, τα ναρκωτικά δε θα φαίνονται ως αναγκαίο κακό που πρέπει οι νέες γενιές να μάθουν να ζουν με αυτά, αλλά θα αναδεικνύονται ως σύμφυτα χαρακτηριστικά του καπιταλισμού, ζητήματα στα οποία απαντά και λύνει ο σοσιαλιστικός - κομμουνιστικός τρόπος οργάνωσης της οικονομίας και της κοινωνίας.

Παναγιώτης ΚΑΤΗΦΕΣ

ΕΥΡΩΖΩΝΗ Ενδοαστική διαπάλη με φόντο τους «κινδύνους» και τις αβεβαιότητες

Εντονα σημάδια κόπωσης της οικονομικής δραστηριότητας, σειρά από αβεβαιότητες και «κινδύνους εκδηλώνονται το τελευταίο διάστημα στην Ευρωζώνη. Η βιομηχανική παραγωγή για το μήνα Αύγουστο του 2014 σημείωσε απότομη πτώση σε ποσοστό 1,9% (σε σύγκριση με τον Αύγουστο του 2013). Η εξέλιξη οφείλεται, κατά κύριο λόγο, στην υποχώρηση κατά 3,7% που καταγράφεται στην παραγωγή «κεφαλαιακών αγαθών», τα οποία προορίζονται για την παραγωγική διαδικασία (μηχανήματα κ.ά.). Σύμφωνα με τη Γιούροστατ, η πτώση της βιομηχανικής παραγωγής στη Γερμανία έφτασε στο 2,8%, στη Φινλανδία 3,3%, στην Ιταλία 0,7%, στην Ελλάδα 6%, ενώ στα όρια της στασιμότητας (+0,1%) κυμάνθηκε στη Γαλλία. Στο σύνολο των 28 κρατών - μελών της ΕΕ καταγράφεται υποχώρηση 0,8%. Σε μια παράλληλη εξέλιξη, το υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας υποβάθμισε τις εκτιμήσεις του σχετικά με τη διαμόρφωση του ΑΕΠ της χώρας. Σύμφωνα με χτεσινή ανακοίνωση, ο ρυθμός ανάκαμψης αναμένεται για το 2014 σε 1,2% (από 1,8% προηγουμένως) και για το 2015 σε 1,3% (από 2%).
Στην κατρακύλα, για 10ο στη σειρά μήνα, συνέχισε και ο θεωρούμενος ως κυριότερος δείκτης «επιχειρηματικής εμπιστοσύνης» στη Γερμανία, ο οποίος μάλιστα πέρασε τον Οκτώβρη σε αρνητικό έδαφος. «Οι γεωπολιτικές εντάσεις και η υποτονική οικονομική ανάπτυξη σε ορισμένες περιοχές της Ευρωζώνης, που υπολείπεται των εκτιμήσεων, αποτελούν πηγή επίμονης αβεβαιότητας», δήλωσε σχετικά ο επικεφαλής του γερμανικού ινστιτούτου ZEW, προειδοποιώντας για το ενδεχόμενο νέων αναταράξεων. Παράλληλα, σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα διαμορφώνεται ο επίσημος πληθωρισμός στην Ευρωζώνη, σε μια εξέλιξη που συνδέεται με τον περιορισμό της κατανάλωσης αλλά και της ζήτησης για νέες επενδύσεις.
Τα παραπάνω στοιχεία δείχνουν επιβράδυνση ρυθμών ανάπτυξης, για να μην πούμε στασιμότητα, σε μια περίοδο που όλα έδειχναν ότι η Ευρωζώνη περνά από την κρίση στην ανάκαμψη. Η μεγάλη επιβράδυνση στην καπιταλιστική οικονομία της Ευρωζώνης, που δείχνει ότι ανεξάρτητα από την ανισομετρία, τη θέση στην πυραμίδα (η γερμανική καπιταλιστική οικονομία είναι η ισχυρότερη στην Ευρωζώνη), το μείγμα αστικής πολιτικής για τη διαχείριση, η κρίση είναι σύμφυτη με το σύστημα και παρούσα.
Κινδύνους για «νέα ύφεση» στην Ευρωζώνη, και μάλιστα με πιθανότητα 35% - 40%, βλέπει από την πλευρά του το ΔΝΤ, το οποίο για την αποφυγή νέων κραδασμών επανέφερε τη συνταγή για ακόμη περισσότερα μέτρα στο σκέλος της νομισματικής πολιτικής και για «επαγρύπνηση», προκειμένου η Ευρωζώνη να αποφύγει δυσμενείς εξελίξεις, όπως συνέβη στην Ιαπωνία τη δεκαετία του '90.
Αυτές οι εξελίξεις έχουν δυναμώσει και τη διαπάλη στους κόλπους του κεφαλαίου στην Ευρωζώνη, αλλά και εντός των κρατών - μελών της, σχετικά με τη διαμόρφωση του «κατάλληλου» μείγματος της αντιλαϊκής πολιτικής στο πλαίσιο της Ευρωζώνης. Αλλωστε, Ιταλία και Γαλλία επιμένουν να διαφοροποιούνται από την πολιτική που επιβάλλει η γερμανική κυβέρνηση για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς και τήρηση των δεικτών του Συμφώνου Σταθερότητας για ελλείμματα κάτω από 3%, προβάλλοντας την άποψη ότι απαιτείται δημοσιονομική χαλάρωση, δηλαδή φοροελαφρύνσεις κυρίως στο κεφάλαιο και κρατικό χρήμα για επενδύσεις, που σημαίνει μεγαλύτερα ελλείμματα. Βεβαίως, αυτό δεν είναι όλη η αλήθεια αφού την ίδια ώρα μέσω κρατικών προϋπολογισμών κάνουν δραστικές περικοπές στις δαπάνες που καλύπτουν λαϊκές ανάγκες (Ασφάλιση, Υγεία, Πρόνοια κ.λπ.).
Ταυτόχρονα, παρά τις όποιες εμφανιζόμενες διαφορές, γύρω από το μείγμα της πολιτικής, ως κοινή συνισταμένη του ΔΝΤ με την ΕΕ επιβεβαιώνεται η ανάγκη του κεφαλαίου «να προχωρήσουν οι μεταρρυθμίσεις, ανάλογα με τα χαρακτηριστικά και τις ανάγκες της κάθε χώρας», με «στοχευμένες δημοσιονομικές πολιτικές» και με έμφαση σε επενδύσεις και υποδομές.
Σχετικά με τους κρατικούς προϋπολογισμούς για το 2015: «Το προσχέδιο της Ιταλίας παρουσιάζει μεγάλη απόκλιση από τους στόχους της ΕΕ και γι' αυτό θα απορριφθεί», διαμήνυε η πλευρά της Κομισιόν. Σε αυτό το πλαίσιο, η κυβέρνηση της Ιταλίας ήδη προχώρησε σε βήματα προσέγγισης με την Κομισιόν. Σύμβουλος του πρωθυπουργού Μ. Ρέντσι σημείωσε χτες (τελευταία μέρα για την κατάθεση των προϋπολογισμών στην Κομισιόν) πως η ιταλική κυβέρνηση προτίθεται να πραγματοποιήσει ορισμένες αλλαγές στον προϋπολογισμό του 2015, προκειμένου να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της Κομισιόν. Παράλληλα, διευκρίνισε πως οι αλλαγές θα επέλθουν μόνο στο ενδεχόμενο απόρριψης του αρχικού πλάνου...

Μνημόνια διαρκείας

Σύμφωνα με τους νέους κανονισμούς της ενισχυμένης δημοσιονομικής εποπτείας που ισχύουν για όλα τα κράτη - μέλη, προσχέδια προϋπολογισμών υποβάλλονταν στην Κομισιόν, μέχρι χτες 15 Οκτώβρη, προκειμένου να αξιολογηθούν μέχρι τις 30 Νοέμβρη. Η Κομισιόν έχει κάθε δυνατότητα να προχωρήσει στην απόρριψη των προσχεδίων και στην επανακατάθεσή τους από την πλευρά των κυβερνήσεων. Κόντρες έχουν ξεσπάσει και γύρω από την κατάθεση του κρατικού προϋπολογισμού της Γαλλίας. Το προβλεπόμενο έλλειμμα φτάνει στο 4,3% του ΑΕΠ (πολύ μακριά από το όριο του 3%, για το οποίο είχε «δεσμευθεί» στην Κομισιόν).
Μπόλικος αντιλαϊκός κουρνιαχτός, με τη συμμετοχή και του ΣΥΡΙΖΑ, ξεσηκώνεται το τελευταίο διάστημα, με αφορμή τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς για την έξοδο από τις δανειακές συμβάσεις, για τη λεγόμενη «μετά το μνημόνιο εποχή». Οι νέοι κανόνες της ενισχυμένης δημοσιονομικής εποπτείας στην ΕΕ προβλέπουν σωρεία από δικλίδες ασφαλείας, αλλεπάλληλους «προληπτικούς» και «εποπτικούς ελέγχους» σε όλα τα επίπεδα της οικονομικής πολιτικής και των δημοσιονομικών μεγεθών για όλα τα κράτη - μέλη. Εν προκειμένω, να υπενθυμίσουμε ότι σε καθεστώς «ειδικής εποπτείας» θα παραμένουν τα κράτη - μέλη που βρίσκονται σε προγράμματα χρηματοδότησης από την ΕΕ, εφόσον παραμένει ανεξόφλητο το 75% της οικονομικής βοήθειας που τους δόθηκε, όπως δηλαδή στην περίπτωση της Ελλάδας και των άλλων κρατών που εντάχτηκαν στους μηχανισμούς στήριξης.
Η «ενισχυμένη οικονομική εποπτεία» προβλέπει, μεταξύ άλλων, την καθήλωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων κάτω από το 3% του ΑΕΠ του κάθε κράτους, καθώς και τη μείωση του κρατικού χρέους στο 60% του ΑΕΠ, με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και ετήσιους ρυθμούς. Προβλέπονται επίσης μια σειρά από κριτήρια για την παρακολούθηση και αξιολόγηση διαφόρων δημοσιονομικών μεγεθών, όπως τα εμπορικά και άλλα ελλείμματα ή πλεονάσματα του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών. Από την «κρησάρα» της Κομισιόν περνάνε επίσης και οι προβλεπόμενες δαπάνες όλων των κρατικών προϋπολογισμών. Το «Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης» προβλέπει ότι ο ετήσιος ρυθμός αύξησης των κρατικών δαπανών δεν μπορεί να υπερβαίνει το ρυθμό του ΑΕΠ. «Εναλλακτικά», παρέχεται η δυνατότητα αύξησης των δαπανών πάνω από το ρυθμό του ΑΕΠ, αλλά με την αυστηρή προϋπόθεση ότι θα «αντισταθμιστούν» με τα κατάλληλα ισοδύναμα μέτρα, «όπως με τις αυξήσεις των δημοσίων εσόδων», δηλαδή με τη διόγκωση των φόρων που επιβάλλουν στους λαούς. Ειδικά για τους «18» της Ευρωζώνης προβλέπονται και χρηματικές κυρώσεις, μέχρι και 0,5% του παραγόμενου ΑΕΠ, καθώς επίσης και αφαίρεση των προβλεπόμενων χορηγήσεων μέσω του ΕΣΠΑ και των διαρθρωτικών ταμείων της ΕΕ, κεφάλαια για τα οποία διαγκωνίζονται και οι ισχυροί επιχειρηματικοί όμιλοι.

ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ Πρόκληση και κοροϊδία το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα»

Ανακοίνωση για τις προχτεσινές εξαγγελίες της κυβέρνησης

«Η διθυραμβική παρουσίαση της κυβέρνησης για το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα αποτελεί πρόκληση, ευθεία κοροϊδία στα μούτρα των εργαζόμενων και των ανέργων.
Αυτοί που έχουν τσακίσει συλλογικές συμβάσεις, που έχουν νομοθετήσει τους άθλιους μισθούς των 586 και 511 ευρώ μεικτά, που έχουν φέρει τα πάνω - κάτω στις εργασιακές σχέσεις κάνοντας την πλήρη και σταθερή εργασία εξαίρεση, που έχουν φέρει πληθώρα κακοπληρωμένων προγραμμάτων απασχόλησης και την ίδια στιγμή τσακίζουν επιδόματα και παροχές προστασίας της εργατικής - λαϊκής οικογένειας, έχουν το θράσος να αποκαλούν τα ψίχουλα που δίνουν με ασφυχτικούς όρους και προϋποθέσεις, ως τη μεγαλύτερη κοινωνική μεταρρύθμιση.
Η "μεγαλύτερη κοινωνική μεταρρύθμιση" δεν είναι το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα, όπως είπε ο υπουργός Εργασίας, αλλά όταν θα στείλουμε στην ανεργία όλους αυτούς που σήμερα μας ρημάζουν, μας θέλουν ζητιάνους στην ίδια μας τη ζωή. Το εκμεταλλευτικό σύστημα, που από τη μια σπρώχνει την εργατική - λαϊκή οικογένεια στη φτώχεια και στην εξαθλίωση και από την άλλη δήθεν κόπτεται για την αξιοπρέπειά της, πρέπει να γκρεμιστεί συθέμελα.
Κοροϊδεύουν χυδαία τους ανέργους και τους εργαζόμενους! Μειώνουν τα κονδύλια για την ανεργία, καταργούν ένα προς ένα μια σειρά επιδόματα που ενίσχυαν το ρημαγμένο λαϊκό εισόδημα, θερίζουν συνεχώς τις συντάξεις, το ΕΚΑΣ, και την ίδια στιγμή αναφέρονται ως παρατηρητές και αφ' υψηλού στα όρια επιβίωσης και αξιοπρέπειας.
Για την κυβέρνηση το όριο φτώχειας είναι τα 200 ευρώ το μήνα, δηλαδή 6,5 ευρώ τη μέρα ώστε κάποιος να έχει τη δυνατότητα να φάει, να ζεσταθεί, να ντυθεί, να έχει ρεύμα και νερό, σπίτι για να μένει, παιδεία και υγεία.
Οι διαφορές στην εξαθλίωση της εργατικής τάξης είναι πλέον δυσδιάκριτες. Οριζόντιες μειώσεις στους μισθούς και δραματική συρρίκνωση του λαϊκού εισοδήματος. Ο βασικός μισθός για δουλειά part time που έχει επιβάλει νομοθετικά η κυβέρνηση φτάνει τα 215 ευρώ. 12μηνη τακτική επιδότηση ανεργίας έχει περίπου ο ένας στους δέκα ανέργους. Το επίδομα των μακροχρόνια ανέργων που παίρνει επίσης ένα μικρό τμήμα αυτών είναι 200 ευρώ, ενώ παράλληλα κυκλοφορούν δεκάδες προγράμματα απασχόλησης με μισθούς των 300 ευρώ.
Σε αυτές τις συνθήκες είναι ευδιάκριτο το πάτωμα που έχει ορίσει η κυβέρνηση. Επιδόματα, μισθοί και ζωή στα όρια της εξαθλίωσης. Αλλωστε η σύνδεση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος με διάφορους όρους επανένταξης στην εργασία αποτελεί ξεκάθαρη παρέμβαση στους μισθούς με στόχο την παραπέρα μείωσή τους. Οι «μεταρρυθμίσεις» τους είναι ξεκάθαρη ομολογία πως το σύστημα που υπηρετούν έχει αδυναμία να εξασφαλίσει πλήρη και σταθερή εργασία για όλους, ουσιαστική προστασία στους ανέργους.
Κανένας εργαζόμενος και άνεργος δεν πρέπει να συμβιβαστεί με τα ψίχουλα, με τους ανταγωνισμούς ελεημοσύνης που κάνουν κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση. Να ακουστεί δυνατά η δική μας φωνή! Να διεκδικήσουμε εδώ και τώρα ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, προστασία των ανέργων και των οικογενειών τους. Το Σάββατο 1η Νοέμβρη, 581 έως τώρα συνδικαλιστικές οργανώσεις και μαζικοί φορείς καλούν σε πανελλαδικό συλλαλητήριο. Να βουλιάξει η Αθήνα από τη λαϊκή συμμετοχή!».