Η συγκλονιστική διαδήλωση βάζει ψηλά τον πήχη για τη συνέχεια Κοσμοπλημμύρα χτες στο πανελλαδικό συλλαλητήριο στο Σύνταγμα, με τη συμμετοχή άνω των 1.000 σωματείων και φορέων του κινήματος

Η ώρα κοντεύει 12. Η βουή που για ώρα ακουγόταν από τους γύρω δρόμους, γίνεται εικόνα. Και είναι εικόνα εντυπωσιακή. Το πλήθος προχωράει και παίρνει τη θέση του στη διαδήλωση: Στην Αμαλίας, χαμηλά στην Πανεπιστημίου, στη Γεωργίου, στην Οθωνος, στη Β. Σοφίας, στη Φιλελλήνων, στην Ερμού, πάνω στην πλατεία Συντάγματος. Κόσμος παντού. Τόσος που οι προσυγκεντρώσεις από τα πιο απομακρυσμένα σημεία δυσκολεύονται ακόμα και να προσεγγίσουν το Σύνταγμα.

«Οχι σου λέω, δεν είμαι ένας ακόμα αριθμός. Εχω όνομα, καρδιά, ψυχή και λογισμό. Οχι, δεν είμαι πέντε τυχαία νούμερα που μπήκαν στη σειρά. Είμαι άνθρωπος και γι' αυτό κρυώνω, πεινάω και νυστάζω. Θυμώνω, παλεύω κι οργίζομαι. Οχι σου λέω, δεν είμαι αριθμός», ακούγεται η αφήγηση ενός ανέργου, ειπωμένη στη συγκέντρωση από τον Τάκη Βαμβακίδη.
Συνεχίζει: «Δεν δίνω πια δεκάρα για τα νούμερα και τις στατιστικές. Ούτε και είμαι ένα ακόμα νούμερο στα τόσα. Και να φοβάσαι από δω και μπρος γιατί σιγά σιγά αρχίζω να θυμάμαι ποιος είμαι... Και η στιγμή που θα με ξαναδείς όρθιο απέναντί σου είναι μια ανάσα πια κοντά. Οχι δεν είμαι αριθμός, ούτε εγώ, ούτε και κανένας από μας. Δεν είμαι και δεν πρόκειται ποτέ να γίνω. Και το μόνο που με νοιάζει πια είναι να μείνω άνθρωπος. Και να σε νικήσω. Και να το ξέρεις, θα το κάνω. Καιρός ν' αρχίσεις να χάνεις τον ύπνο σου. Εγώ τελειώνω τον δικό μου...».

Η «Διαδήλωση», τραγουδισμένη από τους Θανάση Χουλιάρα και Θοδωρή Καρέλα, ξεσηκώνει τον κόσμο. Τα μεγάφωνα αναγγέλλουν: «Στις 24 Οκτώβρη, με απόφαση της Ενωσης Συνδικάτων Βάσης Ιταλίας πραγματοποιήθηκε 24ωρη γενική απεργία με τη συμμετοχή 1.000.000 εργαζομένων ενάντια στην αντεργατική πολιτική της ιταλικής κυβέρνησης και της ΕΕ». Η συγκέντρωση δίνει το βήμα της στον Πιερ Πάολο Λεονάρντι, επικεφαλής της Ενωσης Συνδικάτων Βάσης της Ιταλίας, για ένα σύντομο χαιρετισμό.«Νιώθουμε ιδιαίτερη τιμή να παίρνουμε μέρος σε αυτήν την ξεχωριστή μέρα δράσης που οργανώθηκε και προετοιμάστηκε από εκατοντάδες οργανώσεις που απάντησαν με ενθουσιασμό στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ», λέει και τα λόγια του πνίγονται στο χειροκρότημα.
Θερμή υποδοχή συναντά από τον κόσμο και η αναγγελία της αντιπροσωπείας του ΚΚ Τουρκίας, που παραβρίσκεται στο συλλαλητήριο με επικεφαλής τον Κεμάλ Οκουγιάν.

«Ως εδώ!»

Η αφήγηση ενός ακόμα ανέργου, από τα χείλη του Μιχάλη Γιαννακάκη, συγκλονίζει: «Είμαι ο Παναγιώτης. Είμαι άνεργος, 36 χρονών, με ένα παιδί 26 μηνών (...) Παίρνω το παιδί και πάω στην εφορία. Ηρθα να σας παραδώσω το παιδί μου. Του πήρατε το γάλα του και το φαΐ του. Πάρτε και το ίδιο να το ταΐσετε. Με κοιτούν παράξενα (...) Εγώ έχω το δίκιο, κι αυτοί το άδικο. Η απόγνωση γίνεται θυμός. Ο θυμός γίνεται οργή και νιώθω τα χέρια μου να σφίγγονται γροθιές. Ετσι μία γροθιά πρέπει να γίνουμε όλοι!».

Ακολουθεί το «Οχι δεν πουλάμε» από τα «Αγροτικά» και στο βήμα ανεβαίνει ο Νίκος Αγγέλου, μέλος της Πανελλαδικής Γραμματείας της ΠΑΣΥ. «Οσοι βρισκόμαστε εδώ, καταλαβαίνουμε το δρόμο του αγώνα, τις δυσκολίες, αλλά και την ελπίδα. Συναντηθήκαμε στα μπλόκα της αγροτιάς τον περασμένο χειμώνα. Πεισμώνουμε πιο πολύ. Σας υποσχόμαστε ότι συνεχίζουμε μαχητικά», λέει στο σύντομο χαιρετισμό του.Μια ακόμα αφήγηση, αυτή τη φορά μιας γυναίκας ανέργου, από την Κατερίνα Κουτροκόη: «Η ζωή που κάνω, η ζωή της οικογένειάς μου είδε πριν λίγες μέρες το φως της δημοσιότητας (...) Πριν από έναν μήνα ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που μέναμε μας έδιωξε γιατί είχαν μαζευτεί πολλοί απλήρωτοι λογαριασμοί. Τώρα πια ζούμε στο αυτοκίνητο. Εχουμε μετατρέψει τα καθίσματα σε κρεβάτια (...) Αυτή είναι η ζωή με τα 300 και 400 ευρώ. Αυτή είναι η ζωή του "ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος". Υπνος στο αυτοκίνητο, διάβασμα στο παρμπρίζ για τα παιδιά, φαγητό από συσσίτιο, με τραπέζι το καπό του αυτοκινήτου (...) Ψίχουλα στο στόμα, αλυσίδες στα πόδια. Ως εδώ!».
«Για ένα κομμάτι ψωμί», είναι το επόμενο τραγούδι και στο βήμα ανεβαίνει ο πρόεδρος του Σωματείου των «Τσιμέντων Χαλκίδας», Ηλίας Κούκουρας: «Χαιρετίζουμε τη μεγαλειώδη συγκέντρωση. Είμαστε κι εμείς εδώ για να ενώσουμε τη φωνή μας με τους χιλιάδες εργαζόμενους και άνεργους», λέει ανάμεσα σε άλλα.

«Ονομάζομαι Γιώργος», ξεκινάει η επόμενη αφήγηση, που διαβάζει ο Νίκος Καραγιώργης. «Είμαι αυτοαπασχολούμενος, τεντάς στο επάγγελμα. Θέλω να στείλω ένα μήνυμα στο Κέντρο Είσπραξης Ασφαλιστικών Οφειλών (...) Σας δηλώνω όμως ότι και εγώ δεν είμαι απ' αυτούς που θα κάτσω μοιρολατρικά με σταυρωμένα τα χέρια, ούτε θα γίνω αυτόχειρας. Μαζί με τους γείτονές μου, που και αυτοί έχουν τα ίδια προβλήματα, μέσα από τις Λαϊκές Επιτροπές, μαζί με τα σωματεία μας, θα σας περιμένουμε να έρθετε να μου κατάσχετε τα εργαλεία».

«Πείτε με και μένα σκύλο...»

«Η μέρα εκείνη δε θα αργήσει», τραγουδάνε η Ερση Φτούλη και ο Κώστας Σταυρόπουλος για να ακολουθήσει ο χαιρετισμός του Θανάση Καλαμπαλίκη, μέλους της Πανελλαδικής Γραμματείας της ΠΑΣΕΒΕ. «Μπορούμε να γίνουμε περισσότεροι σε κάθε πόλη της Ελλάδας. Να δυναμώσει η κοινή πάλη με τους εργάτες, τους υπαλλήλους, τους ανέργους γιατί κοινή είναι η αφετηρία των προβλημάτων μας», σημειώνει ανάμεσα σε άλλα.
Ο λόγος τώρα στον Ζαράφ, έναν 16χρονο μετανάστη. Μιλάει με τα χείλη του Αντώνη Γουγή και τα λόγια του συγκλονίζουν: «Είμαι από το Αφγανιστάν. Ο πατέρας μου σκοτώθηκε και εγώ δεν ήθελα άλλο να πολεμήσω (...) Περπάτησα πάρα πολύ, με κρύψανε σε φορτηγά, μπήκα σε βάρκα και έφθασα κάποτε σ' αυτή τη χώρα (...) Είμαι πολύ καιρό εδώ, δεν ξέρω πόσο, μαζί με πολλούς ανθρώπους από διάφορες χώρες. Δεν ξέρω κανένα και φοβάμαι πολύ. Δεν ξέρω γιατί είμαι φυλακισμένος, αφού δεν πείραξα ποτέ κανένα (...) Πριν από μέρες άκουσα πως δύο αστυνομικοί έσωσαν δύο σκυλάκια που ήταν κλεισμένα μέσα σ΄ ένα αυτοκίνητο και έκανε πολλή ζέστη. Ενας καλός δικαστής δίκασε αμέσως για βασανισμό τα αφεντικά τους, που ξέχασαν τα σκυλάκια με τόση ζέστη μέσα στο αυτοκίνητο και κινδύνεψαν να πεθάνουν. Χάρηκα για τα σκυλάκια γιατί και εγώ τ' αγαπώ πολύ. Μέσα σ' αυτό το κοντέινερ που είμαι, όμως, κάνει την ίδια ζέστη και νομίζω πως με έχουν ξεχάσει. Σας παρακαλώ, πείτε με και μένα σκύλο. Μπορεί να έλθουν αυτοί οι αστυνομικοί για να με σώσουν και να με πάνε σε γιατρό. Σας παρακαλώ, αφού δεν με θεωρήσατε ποτέ άνθρωπο, θεωρείστε με σκύλο. Κύριε δικαστή είμαι ένα βασανισμένο σκυλί. Βοηθήστε με...».

Τη «Φάμπρικα» τραγουδάει ο Θοδωρής Στούγιος και η συγκέντρωση στέκεται με δέος απέναντι στους απεργούς της «Κόκα Κόλα», που δίνουν μια τεράστια μάχη για να παρθούν πίσω οι απολύσεις. Στον αγώνα αυτό αναφέρεται στο χαιρετισμό του ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εμφιαλωμένων Ποτών, Βασίλης Αρτεμίου. «Σας μεταφέρω χαιρετισμό των απεργών πιυ εδώ και 13 μήνες μάχονται μια εταιρία σύμβολο του υπερκέρδους, του κυνισμού και της ασυδοσίας. Μιας εταιρίας σύμβολο της καπιταλιστικής βαρβαρότητας», σημειώνει και ευχαριστεί για την απλόχερη ταξική αλληλεγγύη.

«Ξεσηκωθείτε!»

Η Μαρία, με το στόμα της Αλεξίας Γαβρίλη αφηγείται τη δική της ιστορία: «Είμαι εργαζόμενη σε μία κερδοφόρα εταιρία τηλεπικοινωνιών. Πληρώνομαι καλά. Δουλεύω πολλές ώρες, αλλά έχω συνηθίσει. Είμαι 30 χρόνων. Εχω αρχίσει να σκέφτομαι να κάνω οικογένεια. Προχθές ξεφυλλίζοντας μία εφημερίδα διάβασα την είδηση: "Η facebook και η google στηρίζουν οικονομικά εργαζόμενές τους για να αποκτήσουν παιδί αργότερα, σε μεγαλύτερη και πιο "δύσκολη" ηλικία (...) Τρομάζω. Είχα ακούσει για εργατικά ατυχήματα που σκοτώνονται εργάτες. Μα να σκοτώνεται προκαταβολικά και η επόμενη γενιά. Να εμποδίζονται γυναίκες να γίνονται μητέρες για να μη χάσουν τη δουλειά τους!
(...) Μέχρι τώρα, κάθε φορά που έρχονταν συνάδελφοι συνδικαλιστές για να μας ενημερώσουν και να μας καλέσουν σε αγώνες αυτό τους έλεγα. Πληρώνομαι καλά. Ακολουθούσε πάντα ο ίδιος διάλογος. Αυτό σημαίνει πως βγάζουν από εσένα πολύ περισσότερα. Σε εκμεταλλεύονται έτσι κι αλλιώς. Δεν καταλάβαινα. Η αλήθεια είναι ότι ακόμα δεν καταλαβαίνω πολύ καλά πως λειτουργεί όλος αυτός ο μηχανισμός της εκμετάλλευσης- όπως λένε. Καταλαβαίνω όμως πολύ καλά πως είναι καθαρό έγκλημα να σκοτώνεις τα παιδιά πριν γεννηθούν. Και απευθύνομαι σε όλες τις γυναίκες καταρχήν. Ξεσηκωθείτε!!! Κι όσο για μένα. Δεν ανήκω πια σε αυτούς παίρνουν, αλλά σε αυτούς που μοιράζουν τις προκηρύξεις».

Η Μαιρήνη Στεφανίδη, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γυναικών Ελλάδας ανεβαίνει στο βήμα. Καλεί «κάθε γυναίκα του καθημερινού μόχθου να πάρει μέρος στις δραστηριότητες των Συλλόγων της ΟΓΕ στα πλαίσια της Πανελλαδικής καμπάνιας που ξεκινάμε για αποκλειστικά Δημόσια και Δωρεάν Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας για όλες και όλους, γιατί ο αγώνας για την Υγεία είναι αγώνας για τη ζωή».

«Μόνος σου θα σωθείς»!

Η συνέχεια ανήκει στην ορχήστρα, με την «Μπαλάντα του Κυρ Μέντιου» από τον Μανώλη Ανδρουλιδάκη. Τον χαιρετισμό της νέας γενιάς μεταφέρει στο συλλαλητήριο ο Γιάννης Κονταργύρης μέλος της πανελλαδικής γραμματείας του ΜΑΣ. Και μετά, μια ακόμα αφήγηση, ειπωμένη από την Ελένη Γερασιμίδου: «Είμαι ένας από εσάς. Εχω χιλιάδες ονόματα. Θα μπορούσα να είμαι ο καθένας από εσάς που διαδηλώνουμε σήμερα εδώ. Και θέλω να στείλουμε ένα μήνυμα σε όσους δεν είναι σήμερα εδώ. Σε όσους δεν αποφάσισαν ακόμα να σηκώσουν κεφάλι. Σε σένα λοιπόν που θα δεις μερικά δευτερόλεπτα από το συλλαλητήριο μας στις ειδήσεις - αν δείξουν κάτι λέω:
Σκέψου: Πώς, ποιοι και με πόσους τρόπους πασχίζουν να σε κρατούν ακίνητο, αμίλητο κι αγέλαστο... Τι κάθεσαι λοιπόν; Ακύρωσέ τους τα σχέδια. Καταδίκασέ τους! Σκέψου: Τι κέρδισες παραδομένος στις αυταπάτες που σου μοστράρουν αφειδώς; Πόσα έχασες "τρώγοντας" τα παραμύθια τους ότι τάχα το ποτάμι γυρνά πίσω; (...) Τι περιμένεις λοιπόν; Μην καθυστερείς άλλο περιμένοντας σωτήρες στη Δευτέρα Παρουσία. Μόνος σου θα σωθείς, ενώνοντας εδώ και τώρα τη φωνή και τη γροθιά σου με τους ομοίους σου».

Ακολουθεί η κεντρική ομιλία, από τον Γιώργο Πέρρο, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ και η συγκλονιστική συγκέντρωση κλείνει με το τραγούδι «Οταν σφίγγουν το χέρι», ειπωμένο από όλους τους
τραγουδιστές, απ' ολόκληρη 
τη διαδήλωση και τις σημαίες 
να ανεμίζουν...

Πλημμύρισε το κέντρο, από τα Προπύλαια ως το Σύνταγμα. Στην Αμαλίας ως την Ξενοφώντος. Στη Βασ. Σοφίας ως μετά την Βουλή. Ολοι οι δρόμοι γύρω από την πλατεία Συντάγματος.

.

Σηκώνουμε ψηλά τις σημαίες του αγώνα για τη ζωή που μας αξίζει Εκτενή αποσπάσματα από την ομιλία του Γιώργου Πέρρου, μέλους της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ, στο πανελλαδικό συλλαλητήριο

Πανηγυρίζουν αυτές τις μέρες οι τραπεζίτες, οι κεφαλαιοκράτες, η κυβέρνηση, όλοι μαζί οι εκμεταλλευτές του λαού, γιατί οι τράπεζες πέρασαν με επιτυχία το «στρες - τεστ». Πανηγυρίζουν και σχεδιάζουν νέο κύκλο κερδοσκοπίας, πέφτουν σαν τις ύαινες πάνω στο λαό για να γεμίσουν με χρήμα τα σεντούκια τους, απαιτώντας από όλους εμάς, με το μαστίγιο και με το καρότο, συνεχείς θυσίες και προσδοκίες στο μακρινό μέλλον.
Μέχρι τότε, πρέπει να μάθουμε να ζούμε με ψίχουλα, με τα ελάχιστα και να παραιτηθούμε από κάθε αξίωση κάλυψης των απωλειών σε εισοδήματα και δικαιώματα, από το δικαίωμα για μια αξιοπρεπή ζωή με βάση τις σύγχρονες ανάγκες μας.
Σε «στρες - τεστ», σε δοκιμασία αντοχής, θέσαμε κι εμείς τις δυνάμεις μας, σήμερα, με το πανελλαδικό συλλαλητήριο, που οργανώσαμε. Καλέσαμε τις δυνάμεις του λαϊκού κινήματος να βρεθούν σε θέση ετοιμότητας, μαχητικής ικανότητας και αποφασιστικότητας για να τα βγάλουμε πέρα στο διαρκή πόλεμο που μας έχουν κηρύξει η πλουτοκρατία, οι κυβερνήσεις της και οι κάθε λογής μηχανισμοί που είναι στην υπηρεσία της.
Το σημερινό συλλαλητήριο, που οργανώνεται και στηρίζεται από εκατοντάδες Συνδικάτα, Συλλόγους αυτοαπασχολούμενων, αγροτών, γυναικών, νεολαίας, Επιτροπές ανέργων, δείχνει ότι υπάρχουν οι δυνάμεις που μπορούν να ηγηθούν του αγώνα για να πιαστούμε για τα καλά με τους εκμεταλλευτές του μόχθου μας, για να νικήσουμε σε αυτόν τον πόλεμο. Το σημερινό συλλαλητήριο δείχνει ότι στην εργατική τάξη, στους εργαζόμενους, στη νεολαία, στις γυναίκες του λαού υπάρχουν νέες δυνάμεις, που είναι έτοιμες να κάνουν το βήμα και να ενισχύσουν τις γραμμές του εργατικού και λαϊκού κινήματος και του ταξικού αγώνα.
Ξέρουμε ότι ο αγώνας, για την ώρα, είναι πολύ σκληρός και άνισος. Εχουμε απέναντί μας έναν συνασπισμένο και ισχυρό αντίπαλο και το κίνημά μας δεν είναι ακόμα όσο πρέπει έτοιμο και ισχυρό. Μπορούμε, όμως, να φτάσουμε το κίνημά μας, τη συμμαχία μας σε αυτό το ύψος. Μπορούμε να κερδίζουμε καθημερινά πολλές μάχες, μικρές και μεγάλες, σε κάθε χώρο. Μπορούμε να περάσουμε στην αντεπίθεση. Αυτό είναι το μήνυμα που στέλνει το σημερινό μας συλλαλητήριο.

Δεν κάνουμε πίσω ούτε βήμα, όσες θυσίες κι αν χρειαστούν.

• Δε δεχόμαστε να ζούμε με τα ψίχουλα.
• Δεν αποδεχόμαστε το ρεαλισμό της υποταγής και της μοιρολατρίας.
• Υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να ζήσουμε μια ζωή με δικαιώματα, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες μας και τις δυνατότητες του καιρού μας. Αυτό που χρειάζεται είναι να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας.

Να δυναμώσουν οι δεσμοί με το ταξικό κίνημα

Καλωσορίζουμε όλους τους συναδέλφους, τις συναδέλφισσες, που έφτασαν μέχρι εδώ από όλες τις γωνιές της χώρας, από κάθε πόλη και χωριό. Ηρθαμε εδώ με πίστη στη δύναμη του ενωμένου και συλλογικού αγώνα, με εμπιστοσύνη στη δύναμη της εργατικής τάξης, στη δύναμη του λαού να ανατρέπει εμπόδια και δυσκολίες, αρνητικούς συσχετισμούς.
Καλωσορίζουμε όλους εσάς που δεν «τσιμπήσατε» στη συκοφαντία, στον αποπροσανατολισμό, στην προβοκάτσια που μέρες τώρα σπέρνουν επιχειρηματικοί όμιλοι και συνδικαλιστικές ηγεσίες και ομάδες ότι το συλλαλητήριο είναι τάχα «κομματικό», ότι το αποφάσισε μόνο του το ΠΑΜΕ. Δεν τους πέρασε. Οι εκατοντάδες οργανώσεις που οργάνωσαν και συμμετέχουν στο σημερινό συλλαλητήριο είναι η ηχηρή απάντηση.
Στις οργανώσεις αυτές που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμά μας συμπεριλαμβάνονται και πάνω από 100 που δε συμφωνούν σε όλα με το ΠΑΜΕ και τις άλλες συνδικαλιστικές συσπειρώσεις. Είναι ισχυρή απάντηση σε όλους αυτούς που εχθρεύονται ένα οργανωμένο, ταξικά προσανατολισμένο κίνημα, που δε συμβιβάζεται με τη σαπίλα που επικρατεί στις γραμμές του συνδικαλιστικού κινήματος. Θα συνεχίσουμε σε αυτήν την κατεύθυνση ακόμα πιο επίμονα.

Καλούμε όλους όσοι ανταποκρίθηκαν στην πρόσκλησή μας και σήμερα βρίσκονται μαζί μας, να δυναμώσουν τους δεσμούς τους με το ταξικό κίνημα, να πάρουν τη θέση τους στον αγώνα, να δυναμώσουμε το μέτωπο ενάντια στην εργοδοσία και τα τσιράκια της, να δυναμώσουμε τον αγώνα για να περάσει το κίνημα στην αντεπίθεση με στόχο τις εργατικές και λαϊκές ανάγκες, την ανατροπή των αντιλαϊκών πολιτικών, για να νικήσει ο οργανωμένος και αποφασισμένος λαός.Το πανελλαδικό συλλαλητήριο καταγράφεται πλέον στη μνήμη και τη συνείδηση όλων σαν μια μεγάλη εργατική - λαϊκή κινητοποίηση που ανοίγει δρόμους, δίνει δύναμη και κουράγιο. Και σαν τέτοια αποτελεί πολύτιμη παρακαταθήκη στους αγώνες που έρχονται. Η σημερινή μεγάλη συμμετοχή ήρθε σαν αποτέλεσμα μιας μεγάλης κινητοποίησης στους χώρους δουλειάς στις πόλεις και τα χωριά σε όλη την Ελλάδα. Είναι ένα θετικό βήμα στην κοινή δράση της εργατικής τάξης με τα άλλα λαϊκά στρώματα, με τα θύματα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, των μονοπωλιακών ομίλων.

Συνεχίζουμε καλύτερα εξοπλισμένοι

Σας καλούμε και σας, έναν έναν χωριστά και όλους μαζί, με ψηλά το κεφάλι να μπούμε στη μάχη, να μην υποχωρήσουμε, να συνεχίσουμε το δρόμο που έχουμε χαράξει κλείνοντας τα αυτιά μας στις Σειρήνες του συμβιβασμού, του δήθεν ρεαλισμού. Να δώσουμε τον καλύτερο εαυτό μας, κοντά στις αγωνίες των εργαζομένων, κοντά στις ανάγκες τους, στην οργάνωσή τους, στη διαφώτισή τους, να μας νιώθουν ότι είμαστε ο δικός τους άνθρωπος.

Γιατί εμείς θέλουμε να δημιουργήσουμε γερή υποδομή για να πάει το εργατικό κίνημα παραπέρα. Και υποδομή σημαίνει μαζικό σωματείο, ριζωμένο στους τόπους δουλειάς, που θα νοιάζεται για όλους τους εργαζόμενους, που θα έχει στις γραμμές του νέους και νέες, μετανάστες που τραβάνε τα πάνδεινα, γυναίκες που υποφέρουν από τη διπλή εκμετάλλευση και καταπίεση.Σημαίνει δυνατό, μαζικό σωματείο με δημοκρατική λειτουργία, με συμμετοχή των μελών του στη δράση, με δραστηριότητες για όλα τα προβλήματα που βασανίζουν τις εργατικές οικογένειες, με συνεχή παρέμβαση στους χώρους δουλειάς, σύγκρουση με την εργοδοσία, το κράτος και τους μηχανισμούς τους και αταλάντευτη υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων. Δε θέλουμε σωματεία - μηχανισμούς, αλλά μάχιμες δυνάμεις στον αγώνα για τη χειραφέτηση της εργατικής τάξης.
Βγαίνουμε από αυτή τη μάχη με μεγαλύτερη πείρα, καλύτερα εξοπλισμένοι. Κάναμε ακόμα μερικά θετικά βήματα, για να σηκώσει μπόι η τάξη μας, τούτος ο λαός. Στο δρόμο αυτό ξέρουμε ότι έχουμε να κλάψουμε πολύ, όπως λέει ο ποιητής μας, ο Γιάννης Ρίτσος. Σ' αυτό το συλλαλητήριο, όμως, με τόσους πολλούς εργάτες, εργάτριες, βιοπαλαιστές της ζωής ενωμένους, να μην απαιτούν μονάχα ένα καρβέλι ψωμί παραπάνω, αλλά καλύτερη ζωή, χαμογελάσαμε όλοι.
Γιατί εμείς όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά πιστεύουμε στα λόγια του Βάρναλη. «Κι αν είν' ο λάκκος σου βαθύς, χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς».
Χαιρετίζουμε ιδιαίτερα τα συνδικάτα, τους εργαζόμενους, στα Γιάννενα, στο Εμπόριο, στον Τουρισμό - Επισιτισμό, στα φασονατζίδικα στην Κλωστοϋφαντουργία, τους εργαζόμενους στην επιχείρηση «Ζούρας», που αποφάσισαν τη συμμετοχή τους στο συλλαλητήριο με απεργία, δίνοντας το αγωνιστικό τους στίγμα, πραγματοποιώντας Γενικές Συνελεύσεις. Τέτοιο κίνημα θέλουμε εμείς, που να κινητοποιεί τους εργαζόμενους, να βγάζει στο προσκήνιο νέες δυνάμεις.
Χαιρετίζουμε όλους τους ανέργους, τους απολυμένους, τους χιλιάδες απλήρωτους, όσους εργάζονται με πέντε μήνες, ωρομίσθιοι, τους διαθέσιμους, τους απολυμένους από το Δημόσιο που βρίσκονται σήμερα μαζί μας, τους αυτοαπασχολούμενους που η μπότα των μονοπωλιακών ομίλων και οι τραπεζίτες τους πέταξαν από τα μαγαζιά τους, τους αγρότες που ξεκληρίστηκαν από την πολιτική της ΕΕ. Χαιρετίζουμε τη νεολαία, τους φοιτητές και σπουδαστές, τους μαθητές, τις γυναίκες που με δεκάδες αποφάσεις συλλόγων δίνουν μαζική συμμετοχή στο σημερινό συλλαλητήριο.
Χαιρετίζουμε τους χιλιάδες συνταξιούχους που σήμερα βρίσκονται εδώ με πάνω από 50 πούλμαν. Στην κυριολεξία «όργωσαν» όλες τις πόλεις. Πραγματοποίησαν δεκάδες μαζικές συσκέψεις, συγκεντρώσεις, παρεμβάσεις. Θα λέγαμε, δούλεψαν με νεανικό εργατικό ενθουσιασμό. Συζήτησαν τα συμπεράσματα από τη δουλειά τους σωματείο το σωματείο έχοντας πραγματοποιήσει πανελλαδικό συλλαλητήριο και παναττικό, όπου πήραν μέρος χιλιάδες συνταξιούχοι. Δίνουν τη μάχη μαζί με την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα για να μην περάσουν νέοι σχεδιασμοί για την Κοινωνική Ασφάλιση.

Η «ανάπτυξη» δεν είναι για όλους

Η ανάπτυξη που επικαλούνται, η ανάκαμψη της οικονομίας που αναφέρουν και επιδιώκουν δεν είναι για όλους, δεν αφορά εμάς. Είναι για τους επιχειρηματικούς ομίλους, για τη μεγαλοεργοδοσία. Είναι η διάσωση και κυρίως η ενίσχυση της κερδοφορίας τους. Για τους εργαζόμενους, για τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού πρέπει να συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις. Δηλαδή, να ολοκληρωθεί η απελευθέρωση της αγοράς εργασίας και να συμπιεστούν ακόμη πιο χαμηλά οι μέσοι μισθοί, να ολοκληρωθεί η αντιασφαλιστική μεταρρύθμιση, δηλαδή η επιβολή νέου ασφαλιστικού συστήματος στα μέτρα τους. Η ανάκαμψη θα φέρει νέες, πιο άγριες συνθήκες ζωής και επιβίωσης.
Το τελευταίο διάστημα, παρακολουθούμε έναν ανούσιο διαγωνισμό προσφοράς ψίχουλων και υποσχέσεων που τάζουν κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση. Πλειοδοτούν σε ψίχουλα και αόριστες υποσχέσεις, προσπαθούν να αποκτήσουν προβάδισμα για το ποιος μπορεί να ξεγελάσει καλύτερα το λαό προσφέροντάς του αέρα κοπανιστό. Είναι καβγάς που βρίσκεται μακριά από τις αγωνίες και τις ανάγκες μας. Δεν πρέπει να μας ενδιαφέρει! Δε γίνεται για το συμφέρον μας. Είναι καβγάς που γίνεται για τα μάτια των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων. Για το ποια πολιτική δύναμη στη φάση της ανάκαμψης μπορεί να αποτελέσει εγγύηση για να προωθήσει τα συμφέροντά τους.
Το εργατικό - λαϊκό κίνημα πρέπει να βγει δυναμικά, διεκδικητικά στην περίοδο της ανάκαμψης. Να μην αποδεχτεί πως η δική του φτώχεια, η παγίωση της ζωής του με τα ελάχιστα αποτελεί μέρος της λύσης για την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας. Κριτήριο για τον καθένα από εμάς πρέπει να είναι η ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών του και όχι τα όρια πείνας και εξαθλίωσης που μας ζητάνε να αποδεχτούμε. Η αποδοχή της μισής ζωής θα φέρει νέα δεινά, θα προκαλέσει ντόμινο νέων ανατροπών στο λαϊκό εισόδημα, στις εργασιακές σχέσεις.
Είναι καθήκον μας να αντισταθούμε στο «ρεαλισμό» των ορίων αντοχής της οικονομίας που έχουν οι προτάσεις της κυβέρνησης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι οποίες προσαρμόζουν τις απαιτήσεις μας στις ανάγκες του κεφαλαίου. Μας λένε ότι αν δεν υπάρχουν τα αφεντικά, αν δεν υπάρχει κερδοφορία, δε θα μπορούμε να ζήσουμε, θα καταστραφούμε. Γι' αυτό πρέπει να προασπιστούν τα συμφέροντά τους, την κερδοφορία τους.
Εμείς, όμως, λέμε ότι μπορούμε να ζήσουμε χωρίς αφεντικά. Οτι ο παραγωγός του πλούτου είμαστε εμείς και σε εμάς πρέπει να επιστραφεί.

Ούτε φόβος ούτε ανάθεση

Τα αιτήματα που πρέπει να βάλει σήμερα το εργατικό - λαϊκό κίνημα πρέπει να είναι επιθετικά, να στέκονται στην αναπλήρωση των απωλειών και να ακουμπούν πάνω στις σύγχρονες ανάγκες μας. Τέτοια αιτήματα για να μπορούν να σταθούν και να θεμελιωθούν πρέπει παράλληλα να συνδέονται με αμφισβήτηση των δεσμεύσεων και των πολιτικών της ΕΕ, των μνημονίων, τη μη αποδοχή του χρέους που δε δημιουργήσαμε εμείς.
Δεν μπορούμε να είμαστε συνέχεια με την πλάτη στον τοίχο. Δε μας αξίζει. Πληρώσαμε την ανάπτυξη, πληρώνουμε με αιματηρές θυσίες και την κρίση του συστήματός τους, τη σωτηρία της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων. Δε θα πληρώσουμε και την ανάκαμψη, την αλματώδη διόγκωση των κερδών τους. Τα αιτήματα που πρέπει να διεκδικήσουμε σήμερα δε θα μπορούν να σταθούν αν οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα αντιμετωπίζουν την κατάσταση με την οπτική της μεγαλοεργοδοσίας, αν υιοθετούν ως δικό τους συμφέρον τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, αν αποδέχονται την ταξική ειρήνη και συνεργασία.
Γι' αυτό πρέπει να απορρίψουμε τις προτάσεις της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, να διώξουμε από την πλάτη μας τον εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό, νέο και παλιό. Είναι δηλητήριο στις γραμμές μας, είναι τακτική της υποταγής, σκορπούν την απογοήτευση και τη μοιρολατρία.
Δεν βγαίνει τίποτα με την ατομική προσπάθεια, με το σιχτίρισμα, την κλάψα, με την ανάθεση ευθυνών. Δεν μπορεί η λύση να έρθει ουρανοκατέβατη περιμένοντας να μας λύσει το πρόβλημα η όποια κυβέρνηση θα προκύψει από ενδεχόμενες μελλοντικές εκλογές. Δεν μπορούμε να δίνουμε χώρο και χρόνο, να καθυστερούμε την απάντησή μας στριμωγμένοι στη γωνία.
Είναι αδιέξοδος ο δρόμος αν περιμένουμε να μας βγάλει κάποιος άλλος «το φίδι από την τρύπα». Δεν βγαίνει τίποτα με το φόβο. Η εμπειρία έχει δείξει ότι όποιος φοβάται θα κυνηγάει να προλάβει τη ζωή του. Ο άνεργος τώρα δεν μπορεί να λέει «εγώ κοιτάζω τη δουλειά μου» γιατί δεν έχει. Ούτε αυτός που δουλεύει, γιατί και αυτός είναι προσωρινός. Τώρα κανένας μας δεν μπορεί να λέει «κάθομαι ήσυχα γιατί ενδιαφέρομαι για τα παιδιά μου». Γιατί τώρα αποφάσισαν τα παιδιά μας να τα κάνουν σκλάβους στους βιομήχανους, στους επιχειρηματίες.
Ηρθε η ώρα να ακουστεί η δική μας φωνή!

Προτάσσουμε τα ζητήματα της ανεργίας

Στο σημερινό συλλαλητήριο προτάξαμε τα ζητήματα που αφορούν την ανεργία. Εκτιμάμε πως η ανεργία είναι ένα από τα βασικά προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει το εργατικό - λαϊκό κίνημα ως πρωταρχικό, ενιαίο και κοινό πρόβλημα. Κανένας εργαζόμενος σήμερα, κανένας άνεργος δεν μπορεί μόνος του να αντιμετωπίσει τη φτώχεια και την ανεργία.
Ανεργε - άνεργη,
Απευθυνόμαστε σε σένα που ψάχνεις να βρεις μεροκάματο, που ψάχνεις νυχθημερόν στις μικρές αγγελίες για δουλειά. Απευθυνόμαστε στους απολυμένους, στους εργαζόμενους που βρίσκονται με το ένα πόδι εκτός παραγωγής, στους εργαζόμενους των προγραμμάτων απασχόλησης που βαφτίζονται, μέσω αυτών, «ωφελούμενοι». Απευθυνόμαστε συνολικά σε κάθε εργατική οικογένεια, σε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και στους μαζικούς φορείς, όσοι είμαστε εδώ, αλλά και όσοι δεν είμαστε.
Εδώ και τώρα, αποφασιστικά, δυναμικά, να απαιτήσουμε την κάλυψη και την επιδότηση όλων των ανέργων για όσο διαρκεί η ανεργία. Σήμερα επιδοτείται μόλις το 10% των ανέργων. Να γενικευτεί η προστασία σε όλους τους ανέργους. Να αυξηθεί το επίδομα ανεργίας στα 600 ευρώ. Το διάστημα της ανεργίας να αναγνωρίζεται ως συντάξιμος χρόνος χωρίς επιβάρυνση των ανέργων.
Να σταματήσει το σκλαβοπάζαρο των προγραμμάτων απασχόλησης, της ενοικίασης, της κακοπληρωμένης εργασίας, της δουλειάς με ημερομηνία λήξης στο σύγχρονο δουλεμπόριο. Να διευρυνθεί συνολικά το πλέγμα προστασίας τους παντού! Στα χρέη, στις συγκοινωνίες, στην ψυχαγωγία, στις διακοπές. Να μην αφήσουμε σπίτι ανέργου αλλά και εργαζομένου να βγει σε πλειστηριασμό. Σε κανέναν δεν πρέπει να επιτρέψουμε να τσακίζει την αξιοπρέπεια των ανέργων. Να δυναμώσει η αλληλεγγύη. Να πάρουν μέτρα τα σωματεία, οι επιτροπές ανέργων.

Να διεκδικήσουμε ουσιαστικές αυξήσεις

Εργαζόμενοι - εργαζόμενες,
Να σταματήσουμε την αρπαγή του μόχθου μας, τη λεηλασία του λαϊκού εισοδήματος! Να διεκδικήσουμε ουσιαστικές αυξήσεις παντού, στους μισθούς και στις συντάξεις. Είναι στο χέρι μας. Εξαρτάται από τους αγώνες μας, από την οργάνωσή μας, από την πίστη στο δίκιο μας.
Αν δεν αντιδράσουμε, αν δεν αντισταθούμε η επίθεση στους μισθούς θα έχει και συνέχεια. Από αυτό το βήμα καλούμε όλους τους εργαζόμενους στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα να βρίσκονται σε διαρκή επιφυλακή! Να μην επιτρέψουμε τα σχέδια για γενική καθίζηση και εξίσωση όλων των μισθών στα κατώτερα επίπεδα που προβλέπει ο νόμος, δηλαδή στα 586 ευρώ. Αποτελεί ισχυρό μέτρο φτωχοποίησης του λαού μας. Θέλουν να μας εξισώσουν όλους στη φτώχεια!
Να επιστρέψουμε τα ψίχουλα που μας δίνουν και να διεκδικήσουμε το ψωμί μας. Να απαιτήσουμε εδώ και τώρα την υπογραφή Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης με επαναφορά στα 751 ευρώ για όσους αμείβονται με το βασικό μισθό. Σε καμιά περίπτωση δε λέμε πως αυτός ο μισθός ανταποκρίνεται στις σύγχρονες ανάγκες της εργατικής - λαϊκής οικογένειας. Δε συμβιβαζόμαστε με τα λίγα. Γι' αυτό λέμε πως αποτελεί την ελάχιστη βάση για διαπραγματεύσεις, για νέες αυξήσεις.
Παράλληλα, να διεκδικήσουμε την επαναφορά των κατώτερων κλαδικών μισθών στα επίπεδα του 2009. Να καταργηθεί το αίσχος της ηλικιακής διαφοροποίησης στους μισθούς. Κανένας εργαζόμενος να μην εργάζεται χωρίς Συλλογική Σύμβαση, κανένας εργαζόμενος να μη βρίσκεται εκτεθειμένος στα νύχια της εργοδοσίας. Να καταργηθούν άμεσα όλοι οι αντεργατικοί νόμοι που τσακίζουν τις Συλλογικές Συμβάσεις.
Να καταργηθεί το άθλιο καθεστώς των ατομικών συμβάσεων που σπάει την ενότητά μας, σπρώχνει συνεχώς προς τα κάτω τους μισθούς και τα δικαιώματά μας. Να αποκατασταθούν οι σταθερές εργασιακές σχέσεις. Να μπει φραγμός στην ευελιξία της εργασίας, στη μερική δουλειά, στην εκ περιτροπής εργασία, που αποτελεί πλέον τον κανόνα στις εργασιακές σχέσεις. Δεν μπορούμε να ζούμε με μισή ζωή. Οσοι κλαψουρίζουν ή τρομοκρατούν ότι αυτά δε γίνονται, πρέπει να απομονωθούν. Το οκτάωρο και οι άλλες κατακτήσεις έγιναν με θυσίες.

«Αιτία πολέμου» το Ασφαλιστικό

Από πολύ νωρίς έχουμε προειδοποιήσει την κυβέρνηση πως οποιαδήποτε νέα παρέμβαση στο κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα είναι «αιτία πολέμου». Η επίθεση που προετοιμάζουν κατά της Κοινωνικής Ασφάλισης, μας αφορά όλους, εργαζόμενους ή συνταξιούχους, νέους ή παλιούς ασφαλισμένους, γυναίκες, αυτοαπασχολούμενους, αγρότες. Θίγουν τους πάντες! Δεν πρέπει να επιτρέψουμε τις εγκληματικές συνέπειες στη ζωή μας, στη ζωή των παιδιών μας.
Εδώ και τώρα να διεκδικήσουμε την κάλυψη όλων των απωλειών που υπήρξαν τα προηγούμενα χρόνια. Αμεση επαναφορά των απωλειών, της 13ης και 14ης σύνταξης. Να απαιτήσουμε την πλήρη κρατική εγγύηση όλων των συντάξεων και των παροχών. Τα έχουμε πληρώσει οι εργαζόμενοι και με το παραπάνω! Να απαιτήσουμε την κατάργηση όλων των αντιασφαλιστικών νόμων και των εφαρμοστικών νόμων που επηρεάζουν την Κοινωνική Ασφάλιση και τις συντάξεις. Να μπει τέρμα στη «μαύρη» ανασφάλιστη εργασία.
Για όλα αυτά τα αιτήματα, για τα προβλήματα των εργαζομένων και των ανέργων, δεκάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις έχουν ζητήσει συνάντηση με τον υπουργό Εργασίας εδώ και 20 μέρες, χωρίς έως σήμερα να μας έχει απαντήσει. Την ίδια στιγμή που συζητούν για νέο συνδικαλιστικό νόμο ώστε να στριμώξουν τη δράση των σωματείων, που αναμοχλεύουν πλευρές γύρω από το δικαίωμα στην απεργία για να τσακίσουν τους αγώνες των εργαζομένων, η κυβέρνηση δείχνει την απέχθειά της στους εργαζόμενους, στη συλλογική τους έκφραση. Από αυτό εδώ το βήμα καταγγέλλουμε την ηγεσία του υπουργείου Εργασίας και ζητάμε εκ νέου και δημόσια άμεση συνάντηση.

Εμπρός για την απεργία!

Η αντιλαϊκή επίθεση δεν έχει σταματημό. Είναι ανάγκη να συνεχίσουμε με κλιμάκωση της απάντησής μας, δυναμώνοντας την παρουσία μας στους χώρους δουλειάς, με καλύτερη ακόμα οργάνωση και σχέδιο. Οσες συνδικαλιστικές οργανώσεις πήραν την απόφαση να συμμετάσχουν στο σημερινό πανελλαδικό συλλαλητήριο, γρήγορα και χωρίς καμιά καθυστέρηση πρέπει να βάλουν μπρος για την οργάνωση και την επιτυχία της πανελλαδικής πανεργατικής απεργίας στις 27 Νοέμβρη.
Απεργία που προετοιμάστηκε με τη δίμηνη αυτή δράση και το σημερινό συλλαλητήριο. Βάζοντας μπροστά τις ζωντανές και συλλογικές μας διαδικασίες να συζητήσουμε πλατιά τα συμπεράσματα από τη δράση μας μπροστά στο πανελλαδικό συλλαλητήριο και άμεσα να οργανώσουμε τη δράση μας, να μπουν σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς Γενικές Συνελεύσεις, να οργανωθούν συγκεντρώσεις και συσκέψεις, να συζητήσουμε πλατιά και καθαρά με τους συναδέλφους μας. Ολα τα σφυριά μας να χτυπάνε για την επιτυχία της πανελλαδικής απεργίας με στόχο να νεκρώσουν τα πάντα.
Στη μάχη αυτή πρέπει να μπουν όλοι, εργαζόμενοι, συνταξιούχοι, άνεργοι, νέοι, γυναίκες, αυτοαπασχολούμενοι, αγρότες, γιατί η επίθεση μας χτυπάει όλους, κανείς δε γλιτώνει. Ξέρουμε ότι δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ομως, εμείς με εμπιστοσύνη στην εργατική τάξη και στη δύναμή της, στηριγμένοι στη θέλησή μας, μπορούμε ξεπερνώντας και τις δικές μας αδυναμίες αυτή η απεργία να έχει πιο μαζική συμμετοχή, πιο πολλοί χώροι δουλειάς να μπουν στη μάχη, γιατί θέλουμε να έχουμε συνέχεια στην πάλη μας.
Να στείλουμε μήνυμα σε μεγαλοεργοδοσία, κυβέρνηση, κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό ότι είμαστε όρθιοι, ακούραστοι, ανίκητοι για να υπερασπιστούμε τη ζωή και το μέλλον των παιδιών μας. Οτι δε μας αρκούν τα ψίχουλα αλλά διεκδικούμε τη ζωή μας ολάκερη.
Σηκώνουμε ψηλά τις σημαίες του αγώνα, της μάχης, βέβαιοι ότι θα ξημερώσει η μέρα όπου οι εργάτες θα κάνουν το όνειρο πραγματικότητα.

Διαψεύσεις και αλήθειες για τις εξελίξεις στο Κυπριακό

Οι τελευταίες εξελίξεις στο Κυπριακό και οι κίνδυνοι που περικλείουν προσφέρονται για πολύτιμα συμπεράσματα σχετικά με τη στάση απέναντι στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, τη συμμαχία με ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και σε ποιον επικίνδυνο δρόμο οδηγούν αυτές.
Η «δέσμευση» ενός σημαντικού μέρους των περιοχών της Κυπριακής ΑΟΖ από την Τουρκία, με τη συνοδεία πολεμικών πλοίων και υποβρυχίων, συνιστά προκλητική ενέργεια που γεννά μεγάλους κινδύνους για τον κυπριακό λαό, για τους λαούς της ευρύτερης περιοχής. Αποτελούν συνέχεια των προκλητικών δηλώσεων Ερντογάν ότι «δεν υπάρχει κράτος με το όνομα Κυπριακή Δημοκρατία», μέρος των γενικότερων τουρκικών προκλήσεων, των γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο.
Αυτή η τουρκική επιθετικότητα συνδέεται και τροφοδοτείται από τη συνολικότερη όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και εστιών πολέμου στην περιοχή, με τον ευρύτερο ρόλο που επιδιώκει να παίξει η Τουρκία στις εξελίξεις.
Η απόφαση της κυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ για αποστολή φρεγάτας και υποβρυχίου στην περιοχή, στο πλαίσιο της δύναμης της UNIFIL (αποστολή του ΟΗΕ στο Λίβανο) και του ΝΑΤΟ, σηματοδοτεί όξυνση των ανταγωνισμών. Ενισχύεται ο κίνδυνος στρατιωτικής σύγκρουσης αλλά και ανοιχτής επέμβασης ισχυρότερων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, πριν απ' όλα των ΗΠΑ, με την προώθηση επικίνδυνων σχεδίων, όπως της τριχοτόμησης του Αιγαίου. Οι κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται. Δε φτάσαμε, όμως, τυχαία ως εδώ. Ακολουθήθηκε συγκεκριμένος δρόμος. Μπροστά σε αυτές τις εξελίξεις βγαίνουν συμπεράσματα και διαψεύδονται πολλοί...

Διαψεύδονται όσοι πόνταραν στην «ισχυρή ΕΕ»

Διαψεύδονται, για παράδειγμα, όσοι, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο, ισχυρίζονταν ότι η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, οι λεγόμενες «ευρωπαϊκές αρχές», το «κοινοτικό κεκτημένο», η «υπεράσπιση των κοινών ευρωπαϊκών συνόρων» θα αποτελούσαν προστασία και ...απάνεμο λιμάνι για την Κύπρο. Ηταν οι ίδιοι που επικαλούνταν ότι η Τουρκία θα συρόταν σε επίλυση με «τυράκι» τις δικές της ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την ΕΕ. Ολα αυτά αποδείχτηκαν «άνθρακες». Οι ανέξοδες συστάσεις που συμπεριλήφθηκαν στα Συμπεράσματα της Συνόδου Κορυφής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της ΕΕ την περασμένη βδομάδα είναι ενδεικτικές.
Διαψεύδονται, όμως, και όλοι όσοι προπαγάνδιζαν ότι η ιμπεριαλιστική ΕΕ μπορεί να εξασφαλίσει την επίλυση του Κυπριακού υπέρ του λαού. Ποιος δε θυμάται το επιχείρημα όλων των πολιτικών δυνάμεων που στηρίζουν τον ευρωμονόδρομο, και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ και του διεθνούς οπορτουνισμού, που «φορέθηκε» επανειλημμένα παλιότερα, ότι τάχα «η ΕΕ είναι άβουλη» «επειδή σύρεται από τις ΗΠΑ, γι' αυτό δεν παρεμβαίνει πιο δυναμικά στις εξελίξεις». Το ΚΚΕ δεν έπαψε στιγμή να αποκαλύπτει όλες τις αποφάσεις της ΕΕ που κινούνταν σταθερά στην κατεύθυνση ενίσχυσης της επιθετικότητάς της, συγκροτώντας την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας (ΚΕΠΠΑ), τον ευρωστρατό, τη λεγόμενη Υπηρεσία Εξωτερικής Δράσης, τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Αμυνας, τις «ευέλικτες ομάδες άμεσης επέμβασης» κ.ά. Αυτή η πάγια κατεύθυνση της ΕΕ πηγάζει από τον ίδιο το χαρακτήρα της, ως διακρατική ένωση του κεφαλαίου, και γεννά μεγάλους κινδύνους για τους λαούς. Δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστική έκφραση του ρόλου της ΕΕ από αυτήν που διαδραματίζει στην Ουκρανία. Ανάλογα με τα συμφέροντα των ευρωπαϊκών επιχειρηματικών ομίλων που υπηρετεί, η ΕΕ πρωτοστατεί στην προώθηση κάθε είδους έμπρακτων κυρώσεων και μέτρων, όπως, π.χ., σε βάρος της Ρωσίας για τη στάση της στην Ουκρανία. Στις ίδιες τις αποφάσεις της η ΕΕ αυτοσυστήνεται ως ο «παγκόσμιος παίκτης» που παρεμβαίνει όπου Γης για τη διασφάλιση των συμφερόντων της. Ολα τα παραπάνω εκθέτουν όσους με κάθε ευκαιρία φορούσαν «φωτοστέφανο ειρήνης» στην ΕΕ, μάλιστα ως αντίβαρο στην πρόταση για ένταξη της Κύπρου στον προθάλαμο του ΝΑΤΟ, το λεγόμενο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη.

Διαψεύδονται όσοι επένδυσαν στις «ισχυρές πλάτες» των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ

Οι εξελίξεις, επίσης, διαψεύδουν και όσους πόνταραν στην ανάμιξη των ΗΠΑ ισχυριζόμενοι ότι η Κύπρος πρέπει να στηριχτεί σε «γερές πλάτες», να πάει «με τα νερά των ισχυρών». Εχει τη δική του σημασία το γεγονός ότι αυτές οι εξελίξεις σημειώνονται σε μια περίοδο που οι ΗΠΑ έχουν εκφράσει με όλους τους τρόπους τη ζέση τους να προωθηθεί «λύση» του Κυπριακού. Οι δηλώσεις της εκπροσώπου του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Τζ. Ψάκι, εκτός ορισμένων χαλαρών συστάσεων προς την Τουρκία κάνουν λόγο για «ακριβοδίκαιη μοιρασιά στο πλαίσιο μιας συνολικής διευθέτησης». Η διχοτομική λύση, δηλαδή, που προωθούν και αποτυπώθηκε στην κοινή ανακοίνωση Αναστασιάδη - Ερογλου, στις 11 Φλεβάρη του 2014, δεν μπορεί να προωθηθεί χωρίς ξεκαθάρισμα λογαριασμών σχετικά με τη μοιρασιά του ενεργειακού πλούτου στην περιοχή, στην οποία η Τουρκία σπεύδει να καταγράψει ντε φάκτο τις επιδιώξεις της με προκλητικές κινήσεις. Μάλιστα, τώρα επιταχύνει το σχεδιασμό της, αφού βλέπει να διαμορφώνεται, με επίκεντρο την Ενέργεια, η σύμπραξη Ελλάδας, Αιγύπτου, Ισραήλ, που απειλεί τα συμφέροντά της στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο.
Αλλά και όσοι επικαλούνταν το ΝΑΤΟ ως το «βαρύ πυροβολικό» αναχαίτισης της επιθετικότητας της Τουρκίας, τόσο για την Ελλάδα όσο και για την Τουρκία, έχουν εκτεθεί. Δείχνει πολλά το ότι σε δηλώσεις του νέου γγ του ΝΑΤΟ, Στόλτενμπεργκ, κατά την επίσκεψή του στην Ελλάδα αυτή τη βδομάδα, αφού εκθείασε «στο όνομα της συλλογικής ασφάλειας» τους αντιδραστικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική, αναφέρθηκε και στο ρόλο της «σύμμαχου» της Ελλάδας, Τουρκίας, και συνέστησε ... «αυτοσυγκράτηση».
Η στάση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ σε ένα ζήτημα όπως το Κυπριακό, εισβολής και κατοχής που ιστορικά εν' τη γενέσει του φέρει την υπογραφή τους, είναι ενδεικτική και για το σύγχρονο ρόλο τους, στο πώς επιδιώκουν να το «κλείσουν» με επιζήμιο τρόπο για τα λαϊκά συμφέροντα. Αποκαλύπτεται, επίσης, ότι όσοι πλειοδοτούν για πιο αποφασιστική εμπλοκή των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένου και της προώθησης της πρότασης για ένταξη της Κύπρου στον προθάλαμο του ΝΑΤΟ, το λεγόμενο Συνεταιρισμό για την Ειρήνη, επιχειρούν να μπλέξουν τον κυπριακό λαό σε νέες περιπέτειες.
Τις τελευταίες μέρες οι υποστηρικτές των ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ επιχειρούν, μάλιστα, να προσαρμόσουν στις εξελίξεις το τροπάρι τους, εγκαταλείποντας τα μεγάλα λόγια περί προστατών θέτοντας το ερώτημα: «Φανταστείτε τι άλλο θα γινόταν αν δεν ήταν η Ελλάδα στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ και η Κύπρος στην ΕΕ».
Τους απαντούμε... δε χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία. Το 1974 στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ έγινε η εισβολή και κατοχή του 37% του νησιού. Αλλά και πρόσφατα, με επίδικο την τελωνειακή ένωση της Ουκρανίας με την ΕΕ, ο ουκρανικός λαός ματοκυλιέται και η Ουκρανία διαμελίζεται στο έδαφος των ανταγωνισμών με τη Ρωσία.

Διαψεύδονται όσοι επένδυσαν στο δόγμα «οι μπίζνες μάς φέρνουν πιο κοντά στην επίλυση»

Ολο το προηγούμενο διάστημα πήρε μεγάλες διαστάσεις η προβολή των κοινών υπουργικών συμβουλίων Ελλάδας - Τουρκίας, συνοδευόμενα με την άποψη ότι αυτά φέρνουν σχετικές επιχειρηματικές συμφωνίες που θα εξευμένιζαν την Τουρκία, τόσο στο Αιγαίο όσο και σε σχέση με το Κυπριακό.
Στην ίδια γραμμή, η εύρεση φυσικού αερίου στην Κύπρο τροφοδότησε μια ολόκληρη βιομηχανία αυταπατών από τα κόμματα του κεφαλαίου, ότι αυτό θα ήταν και το εργαλείο προώθησης της «επίλυσης». Το ΚΚΕ προειδοποίησε ότι η εύρεση πλουτοπαραγωγικών πηγών, σε συνθήκες κυριαρχίας των μονοπωλίων, όχι μόνο δε θα λύσουν προς όφελος του λαού το κυπριακό πρόβλημα αλλά θα το περιπλέξουν χειρότερα, βάζοντάς το στη μέγγενη σφοδρών ανταγωνισμών, που ήδη βρίσκονται σε εξέλιξη στην ευρύτερη περιοχή.
Η στάση δηλαδή κάθε χώρας, κάθε ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, και στο Κυπριακό καθορίζεται από τη συμμετοχή στη μοιρασιά, από συγκεκριμένα συμφέροντα των μονοπωλίων. Αυτά είναι τα «κριτήριά» τους και όχι η αναγνώριση των δικαίων του Κυπριακού λαού, σε ένα διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής.
Να παρθεί, επίσης, υπόψη ότι ακόμα και αν συμπίπτουν κατά καιρούς συμφέροντα συγκεκριμένων χωρών στο ενεργειακό αλισβερίσι, αυτό δεν παρέχει καμιά εξασφάλιση για τους λαούς. Για παράδειγμα, οι παραβιάσεις των Τούρκων στην ΑΟΖ της Κύπρου εξελίσσονται την περίοδο που στην προεδρία της ΕΕ βρίσκεται η Ιταλία, χώρα που δικό της μονοπώλιο, η «ΕΝΙ» (σε σύμπραξη με τη νοτιοκορεάτικη «COGAS»), εκτελεί τις έρευνες για φυσικό αέριο για λογαριασμό της Κύπρου. Η συγκεκριμένη «ευνοϊκή συγκυρία» δεν είχε κανένα θετικό αντίκρισμα για τον κυπριακό λαό, το αντίθετο μάλιστα.
Το αβίαστο συμπέρασμα που βγαίνει, λοιπόν, από τις εξελίξεις είναι ότι αυτή η στρατηγική βαθύτερης πρόσδεσης, τόσο της Κύπρου όσο και της Ελλάδας, στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς έρχεται σε αντίθεση με τα λαϊκά συμφέροντα. Είναι ο ίδιος δρόμος που οδήγησε σε συνομιλίες με προδιαγεγραμμένες διχοτομικές λύσεις, σαν αυτή του Σχεδίου Ανάν, που συνέπραξαν τόσο η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ όσο και ο -τότε ΣΥΝ- ΣΥΡΙΖΑ, ή σαν αυτή τη διχοτομική «λύση» που μεθοδεύεται σήμερα. Αυτή η στρατηγική είναι επιζήμια και έχει χρεοκοπήσει. Οι λαοί πρέπει να την απορρίψουν.
Αλλος δρόμος, πραγματική σωτήρια διέξοδος για τους λαούς υπάρχει. Προϋποθέτει, όμως, σύγκρουση με τα ιμπεριαλιστικά σχέδια και αποφασισμένο λαό. Σε αυτές τις εξελίξεις αποτελεί όρος η λαϊκή παρέμβαση που θα θέτει ως προτεραιότητα την οργάνωση της κοινής πάλης ενάντια στον καπιταλισμό και τα μονοπώλια, που ευθύνονται για την κρίση και τους πολέμους. Μόνο σε αυτόν το δρόμο ο λαός με τη δική του εξουσία θα μπορέσει να επιβάλει λύση πραγματικά συμφέρουσα για τον ίδιο.

Του Κώστα ΠΑΠΑΔΑΚΗ *
* Ο Κώστας Παπαδάκης είναι μέλος της ΚΕ και ευρωβουλευτής του ΚΚΕ

ΣΥΡΙΖΑ Κήρυκας του συμβιβασμού με τη φτώχεια και τη μιζέρια

Για περισσότερο από δύο μήνες, το ΠΑΜΕ, η ΠΑΣΥ, η ΠΑΣΕΒΕ, το ΜΑΣ και η ΟΓΕ έδιναν τη μάχη της επιτυχίας του πανελλαδικού συλλαλητηρίου που πραγματοποιήθηκε χτες στην Αθήνα. Εδιναν τη μάχη να ακουστεί όσο το δυνατόν πιο δυνατά η φωνή των εργαζομένων, των ανθρώπων του μόχθου, που παράγουν όλο τον πλούτο, να διακηρύττει: «Δε θα ζήσουμε με ψίχουλα»! Μέσα απ' αυτούς τους φορείς του κινήματος τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ πρωτοστατούν στην προσπάθεια ανασύνταξης του κινήματος. Βασική προϋπόθεση σ' αυτήν την κατεύθυνση είναι η καταπολέμηση της επιζήμιας λογικής των μειωμένων απαιτήσεων. Λογική που συστηματικά και σκόπιμα καλλιεργούν στο λαό οι δυνάμεις της αστικής διαχείρισης, για να προσαρμόσει τις ανάγκες του στα όρια των αντοχών της καπιταλιστικής οικονομίας και να συμβιβαστεί με τα ψίχουλα.

Η αντιπαραβολή αυτής της δραστηριότητας που διαπέρασε τη χώρα απ' άκρη σ' άκρη, «εισέβαλε» σε χώρους δουλειάς, εργοστάσια και γιαπιά, πέρασε την πύλη σχολείων και σχολών, «όργωσε» εργατικές - λαϊκές συνοικίες και χωριά, «παρέσυρε» στη δράση ανθρώπους του μόχθου, φέρνοντάς τους ως την Αθήνα, με τη στάση πολιτικών δυνάμεων, κατ' ευφημισμόν «αριστερών» και «φιλολαϊκών», όπως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι διδακτική και αποκαλυπτική.

Διδάσκει υποταγή...

Η δύναμη που κατάφερε να αποσπάσει ο ΣΥΡΙΖΑ από τις εκλογές του 2012 μέχρι σήμερα αξιοποιήθηκε απ' τις δυνάμεις του με τρόπο που έβλαψε και δεν ωφέλησε το λαό. Η μόνη λαϊκή συμμετοχή που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ αρχίζει και τελειώνει με την κάλπη και με στόχο την ανάδειξή του σε διάδοχο της αστικής διαχείρισης, συνεχίζοντας στον ίδιο αντιλαϊκό δρόμο του κεφαλαίου και της ΕΕ με κάποιες τροποποιήσεις που δεν αλλάζουν την ουσία του. Για το λόγο αυτό η μεγάλη εκλογική του δύναμη που απέσπασε (2,5 εκατομμύρια ψήφους) δεν εκφράστηκε σε προσπάθεια οργάνωσης στα συνδικάτα, στις οργανώσεις του λαϊκού κινήματος, συμμετοχής στις γενικές συνελεύσεις, κινητοποίησης. Με τη στάση του συνέβαλε το κίνημα να πάει πιο πίσω αυτά τα 2 χρόνια σε σχέση με την κατάσταση που βρισκόταν το 2012.
Εσπειρε στα εργατικά - λαϊκά στρώματα ψευδαισθήσεις ότι «όλα» θα λυθούν με την ψήφο και την ανάδειξή του σε κυβέρνηση και μάλιστα χωρίς σύγκρουση με το κεφάλαιο, την εξουσία του, την ΕΕ. Σταδιακά, βέβαια, αυτό το «όλα» περιοριζόταν όλο και περισσότερο, έτσι που σήμερα να γίνεται λόγος αποκλειστικά και μόνο για ορισμένα ψίχουλα και αυτά για την ακραία φτώχεια. Απ' τις προηγούμενες εκλογές σταδιακά εγκατέλειψε και φραστικά κάθε είδους συνθηματολογία που μπορούσε να δημιουργήσει «παρεξηγήσεις», στην προσπάθεια να αποσπάσει τη στήριξη των μεγαλοεπιχειρηματιών και των ιμπεριαλιστικών κέντρων, δίδαξε υποταγή στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, ονόμασε «διεκδίκηση» τη μιζέρια, «σωτηρία» την αποδοχή της φτώχειας και τη ζωή με μειωμένες απαιτήσεις, στο όνομα της ρεαλιστικότητας και των ορίων της οικονομίας, δηλαδή των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων!
Για το λόγο αυτό ποτέ και πουθενά δε μιλά για δικαιώματα και ανάκτηση των απωλειών, παρά μόνο για αντιμετώπιση της «ανθρωπιστικής κρίσης», όρος που παραπέμπει σε όσους βουλιάζουν στην εξαθλίωση και εξαιρεί τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού που αδυνατεί να καλύψει σύγχρονες ανάγκες της. Αλλωστε, ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας στην προσπάθεια να αποτινάξει την κατηγορία περί «παροχολογίας» διευκρίνισε ότι όσα εξήγγειλε στη Θεσσαλονίκη αποσκοπούν στο να μην πεθαίνουν άνθρωποι στο δρόμο απ' την πείνα, τίποτα περισσότερο απ' αυτό.
Αυτή η παραλυτική λογική, η λογική της παραίτησης και της αναμονής έφτασε με το ΣΥΡΙΖΑ στο αποκορύφωμά της. Με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις δηλώσεις στελεχών του, πρώτα απ' όλα του προέδρου του για τον «απλό κόσμο» που του λέει: «Θα σας ψηφίσω και τα μισά να κάνετε» ή την αρθρογραφία στελεχών του, του ύφους: «και σκ... να τα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοί εδώ πρέπει να φύγουν».
Δηλώσεις που συμπληρώνονταν από εκβιασμούς, όπως αυτόν που έκανε ο Αλ. Τσίπρας απ' το βήμα της συνέντευξης Τύπου στη ΔΕΘ: «Στην επόμενη ΔΕΘ εάν έχει περάσει ένας ακόμη χρόνος και μένει αυτή η κυβέρνηση μπορεί αυτά που σας είπα χτες ... τότε να μην μπορούμε αυτά και να μπορούμε λιγότερα».

Και όπου μπορεί την επιβάλλει στην πράξη...

Η κατεύθυνση αυτή εκφράζεται και εμπράκτως απ' τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στο εργατικό - λαϊκό κίνημα που δεν έκρυψαν σε πολλές περιπτώσεις την ενόχλησή τους για την πρόταση που απηύθυνε το ΠΑΜΕ στα συνδικάτα και τους φορείς του κινήματος να πάρουν μέρος στη διοργάνωση του πανελλαδικού συλλαλητηρίου.
Η πλούσια δράση των ταξικών δυνάμεων ανησύχησε όσους θέλουν το κίνημα «ευνουχισμένο», παροπλισμένο, νεροκουβαλητή στο μύλο της εναλλαγής στον κυβερνητικό θώκο. Οσους δε θέλουν κίνημα ισχυρό, ταξικά προσανατολισμένο, φοβούμενοι ότι θα το βρουν αύριο απέναντί τους όταν θα 'ρθει η σειρά τους να υλοποιήσουν τη βαθιά αντιλαϊκή και αντεργατική στρατηγική του κεφαλαίου.
Η πολεμική τους στο πανελλαδικό συλλαλητήριο που πρόβαλλε εργατικά - λαϊκά αιτήματα σχετικά με προβλήματα, όπως η ανεργία, η εργασιακή ανασφάλεια, η φορομπηξία, εκδηλώθηκε με βασικά επιχειρήματα ότι είναι μια «κομματική διαδήλωση», ότι «το πλαίσιο δε συζητήθηκε με τις άλλες δυνάμεις» και άλλα παρόμοια. Εκεί που πλειοψηφούν τέτοιες δυνάμεις (ΣΥΡΙΖΑ και συνοδοιπόροι του) απέφυγαν συστηματικά να πάρουν θέση πάνω στα συγκεκριμένα αιτήματα. Πολύ περισσότερο, εμπόδισαν με τη στάση τους την οργάνωση γενικών συνελεύσεων, προκειμένου το πλαίσιο να συζητηθεί από τους ίδιους τους εργαζόμενους και αυτοί να αποφασίσουν ή να απορρίψουν την οργανωμένη συμμετοχή στο συλλαλητήριο. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων που η συζήτηση έφτασε σε γενική συνέλευση, η ήττα αυτών των δυνάμεων ήταν εκκωφαντική.
Εφτασαν στο σημείο να καταψηφίζουν τη συμμετοχή του σωματείου στο συλλαλητήριο ακόμα και εκεί που η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων ήταν υπέρ. Είναι ενδεικτικά τα παραδείγματα από τη Γενική Συνέλευση των Εργαζομένων του Δήμου Περάματος, 99 υπέρ - 1 κατά (ο συνδικαλιστής του ΜΕΤΑ/ΣΥΡΙΖΑ), από τη Γενική Συνέλευση στο νοσοκομείο «Σωτηρία», 98 υπέρ - 2 κατά (οι συνδικαλιστές του ΜΕΤΑ/ΣΥΡΙΖΑ) κ.ά.
Την απόφαση της Πανελλήνιας Ναυτεργατικής Ομοσπονδίας να συμμετάσχει στο πανελλαδικό συλλαλητήριο έφτασε να καταγγέλλει το στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης Ναυτών Εμπορικού Ναυτικού (ΠΕΝΕΝ), Α. Νταλακογιώργος, χαρακτηρίζοντάς την μάλιστα «παράνομη» και «αθλιότητα»!
Σύσσωμη η πλειοψηφία του ΔΣ του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ηρακλείου, όπου πλειοψηφούν οι δυνάμεις της ΠΑΣΚΕ και του ΜΕΤΑ (ΣΥΡΙΖΑ), καταψήφισε την πρόταση των εκπροσώπων της ΔΑΣ, της παράταξης που στηρίζεται από το ΠΑΜΕ, για συμμετοχή στο πανελλαδικό συλλαλητήριο.
Στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου ο πρόεδρος του σωματείου, με την υποστήριξη των παρατάξεων ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΤΑΡΣΥΑ (έχουν κοινό ψηφοδέλτιο) και της ΝΔ, εμπόδισε τη διενέργεια της ψηφοφορίας και έτσι δεν πάρθηκε απόφαση. Το σκηνικό επαναλήφθηκε και την επόμενη μέρα, στη συνεδρίαση του ΔΣ του Σωματείου όπου το θέμα τέθηκε ξανά από τις ταξικές δυνάμεις. Το σωματείο πήρε τελικά απόφαση συμμετοχής στο συλλαλητήριο, καθώς ένα μέλος της κοινής παράταξης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΤΑΡΣΥΑ ψήφισε λευκό.
Το «επιχείρημα» περί «κομματικού συλλαλητηρίου» επιστράτευσε και η πλειοψηφία του Εργατικού Κέντρου Κέρκυρας, που βεβαίως δεν είχε πρόβλημα να παρέχει «κάλυψη μαζικού φορέα» στην κινητοποίηση για την ιδιωτικοποίηση του αεροδρομίου του νησιού, που οργανώθηκε από δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς καν να καλέσουν σε συνεδρίαση τη διοίκηση για να θέσουν το ζήτημα.
Πολεμική ενάντια στο συλλαλητήριο έκαναν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και στην Ομοσπονδία Διοικητικών Υπαλλήλων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Αλλά και στο Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων μαζί με τις δυνάμεις ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Αντίστοιχη κατάσταση επικράτησε και σε σχολές, με το ΜΑΣ να καταγγέλλει ότι δυνάμεις των ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΕΑΑΚ - ΑΡΕΝ (ΣΥΡΙΖΑ) «προσπαθούν με κάθε τρόπο να σαμποτάρουν το πανελλαδικό συλλαλητήριο» και το «πολεμούν με λύσσα που θα ζήλευε ακόμα και η κυβερνητική ΔΑΠ!».
Γίνεται βεβαίως αντιληπτό ότι θα έρχονταν σε δύσκολη θέση να συζητήσουν για τα ζητήματα που αναδείχτηκαν στο πλαίσιο της προετοιμασίας της πανελλαδικής κινητοποίησης, όπως η ουσιαστική προστασία των ανέργων, η κατάργηση του αίσχους των ελαστικών σχέσεων εργασίας, της απλήρωτης δουλειάς, το Ασφαλιστικό, οι αυξήσεις στους μισθούς και άλλα. Ως μελλοντικοί διαχειριστές παίρνουν τα μέτρα τους...
Αυτό όμως που τους ενόχλησε περισσότερο είναι ότι η συγκεκριμένη κινητοποίηση και το δίμηνο που προηγήθηκε δε χώραγε στα σχέδια και τις δεσμεύσεις τους απέναντι στο κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, δεν μπορούσε να αξιοποιηθεί για να μετατραπεί σε κλακαδόρο υπέρ της κυβερνητικής εναλλαγής, ούτε να μπει κάτω από κάποιες αστικές επιδιώξεις. Γιατί όλη αυτή η λαϊκή κινητοποίηση συνδέθηκε με συγκεκριμένη κατεύθυνση που εκφράστηκε με τα αιτήματα, τα συνθήματα, αναδεικνύοντας τον πραγματικό αντίπαλο, τα μονοπώλια, τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, την ΕΕ που θα είναι εδώ και την επόμενη μέρα των επόμενων εκλογών, θα έχουν το κουμάντο και με το ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση. Πολύ περισσότερο ενόχλησε το γεγονός ότι σε όλη αυτήν την προσπάθεια επιτεύχθηκε μια ευρύτερη συσπείρωση και κινητοποίηση που ξεπερνά τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που συσπειρώνονται με το ΠΑΜΕ.

Δύο ψηφίσματα διεθνιστικής αλληλεγγύης εγκρίθηκαν στο Πανελλαδικό Συλλαλητήριο

Δύο ψηφίσματα διεθνιστικής αλληλεγγύης ενέκρινε η συγκέντρωση. Το πρώτο αφορούσε την έκφραση αλληλεγγύης του ΠΑΜΕ στην εργατική τάξη της Τουρκίας, ενώ το δεύτερο το αίτημα για την απελευθέρωση των 5 Κουβανών.

Στη συγκέντρωση παραβρέθηκε αντιπροσωπεία του ΚΚ Τουρκίας με επικεφαλής τον Κεμάλ Οκουγιάν. 

Τα ψηφίσματα έχουν ως εξής:

Ψήφισμα Αλληλεγγύης στην εργατική Τάξη της Τουρκίας

«Οι εργάτες, τα συνδικάτα, οι ομοσπονδίες, τα εργατικά κέντρα, οι σύλλογοι φοιτητών, αγροτών, αυτοαπασχολούμενων, γυναικών, το λαϊκό κίνημα που ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ και διαδηλώνει σήμερα στην Αθήνα, εκφράζουμε την συμπαράσταση και αλληλεγγύη μας στα ταξικά μας αδέρφια της Τουρκίας που βιώνουν ακόμη μια τραγωδία.

18 εργάτες, αδέρφια μας, στον αγώνα για το μεροκάματο αγνοούνται κάτω από τόνους χώμα και νερό μετά από το νέο εργοδοτικό έγκλημα που συνέβη σε ορυχείο της επαρχίας Καραμάν της Τουρκίας.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες των εργαζομένων, μετά το προηγούμενο εργοδοτικό έγκλημα στο ορυχείο της Σόμα με τους 300 νεκρούς, η Κυβέρνηση της Τουρκίας δήθεν πήρε μέτρα υπέρ των ανθρακωρύχων. Νομοθέτησε αυξήσεις και μέτρα ασφαλείας. Οι εργοδότες όμως έδειξαν ποιος έχει την πραγματική εξουσία στον καπιταλισμό. Στις αυξήσεις απάντησαν με κατάργηση της δωρεάν μεταφοράς και σίτισης των εργαζομένων. Με εντατικοποίηση και καθυστέρηση των μισθών. Με μέτρα ασφαλείας, σφραγίδες και ορυχεία, ανοιχτούς τάφους.

Η προστασία της ζωής του εργάτη, η βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου και των συνθηκών εργασίας του δεν μπορεί να γίνει πράξη από κυβερνήσεις που υπηρετούν την ανταγωνιστικότητα και υποκλίνονται στην κερδοφορία των επιχειρήσεων. Μόνο ένα μαζικό, μαχητικό εργατικό κίνημα, ταξικά προσανατολισμένο μπορεί να κατακτήσει πραγματικές αυξήσεις, μέτρα υγιεινής και ασφάλειας, να προστατέψει την ίδια την ζωή και τη σωματική ακεραιότητα των εργαζομένων.

Αυτές τις δύσκολες ώρες, η καρδιά μας και η σκέψη μας είναι στις οικογένειες και στους συναδέλφους των αγνοουμένων. Από το βήμα του Πανελλαδικού Συλλαλητηρίου του ΠΑΜΕ στέλνουμε την ταξική μας αλληλεγγύη στην εργατική τάξη της Τουρκίας και δεσμευόμαστε ότι θα είμαστε δίπλα τους στον κοινό μας αγώνα ενάντια στην εργοδοτική τρομοκρατία και την ταξική εκμετάλλευση».

Ψήφισμα για την Απελευθέρωση των 5 Κουβανών

«Σήμερα, 1η Νοέμβρη του 2014, Συνδικάτα, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα, Σύλλογοι Αγροτών, Αυτοαπασχολούμενων, Γυναικών, Μαθητών και Φοιτητών, συγκεντρωθήκαμε στην Αθήνα, στο Πανελλαδικό Συλλαλητήριο που κάλεσε το ΠΑΜΕ, για να διαδηλώσουμε ενάντια στην αδικία και την καπιταλιστική εκμετάλλευση, ενάντια στον εφιάλτη της ανεργίας και της εξαθλίωσης.

Ταυτόχρονα όμως, δεν ξεχνάμε τους αγωνιστές που έθεσαν τη ζωή τους στην υπηρεσία του λαού τους, για την υπεράσπιση των κατακτήσεων των εργαζομένων, για το δικαίωμα κάθε λαού να αποφασίζει και να ρυθμίζει ο ίδιος την τύχη, τη ζωή και το μέλλον του, όπως είναι το παράδειγμα των 5 Κουβανών Πατριωτών.

Από το 1998 οι πέντε Κουβανοί πατριώτες Χεράρδο Ερνάντες, Ρενέ Γκονσάλες, Ραμόν Λαμπανίνιο, Φερνάντο Γκονσάλες και Αντόνιο Γκερέρο συνελήφθησαν από την κυβέρνηση των ΗΠΑ και σύρθηκαν σε δίκη-παρωδία στο Μαϊάμι, μέσα σε κλίμα αντικουβανικής υστερίας που υποστηρίχθηκε μάλιστα με κρατικά κονδύλια σε δημοσιογράφους του Τύπου και της τηλεόρασης και σύρθηκαν στην φυλακή. Σήμερα οι 3 από τους 5 είναι ακόμα δεσμώτες στις αμερικανικές φυλακές σε συνθήκες απομόνωσης που καταπατούν τα πιο στοιχειώδη δικαιώματά τους, και τα οποία έχουν καταγγελθεί από μεγάλο αριθμό προσωπικοτήτων και οργανώσεων σε όλο τον κόσμο.

Αποδεικνύεται ακόμα περισσότερο ότι η όλη υπόθεση είναι μέρος και κλιμάκωση της εγκληματικής πολιτικής των ΗΠΑ, ενάντια στη Σοσιαλιστική Κούβα με τον εδώ και πάνω από 50 χρόνια πολύμορφο αποκλεισμό. Μέρος της επίθεσης είναι και η Κοινή Θέση που έχει υιοθετήσει η ΕΕ από το 1996, σε πλήρη σύμπλευση με την εγκληματική πολιτική των ΗΠΑ, που συνιστά απροκάλυπτη επέμβαση στα εσωτερικά της.

Η επίθεση στην Κούβα είναι επίθεση στο δικαίωμα κάθε λαού να αποφασίζει και να ρυθμίζει ο ίδιος το μέλλον του. Είναι μέρος της επίθεσης στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα και στη ζωή των εργαζομένων, της αντικομουνιστικής υστερίας και της έντασης του αυταρχισμού ενάντια στο εργατικό κίνημα στην ΕΕ και τα κράτη - μέλη της, σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη.

Το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα της χώρας μας έχει πρωτοστατήσει με πρωτοβουλίες, ώστε να αναδειχτεί το ζήτημα και να τερματιστεί η κράτηση των αγωνιστών. Σήμερα για μια ακόμη φορά εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στον αγώνα για την απελευθέρωση και των άλλων 3 Κουβανών Αγωνιστών γιατί είναι ο μόνος τρόπος άσκησης πίεσης για να σταματήσει η άδικη και εκδικητική κράτησή τους στις ΗΠΑ.

Καλούμε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, όλες τις οργανώσεις του λαϊκού κινήματος με ψηφίσματα, ανακοινώσεις, μηνύματα αλληλεγγύης και με άλλες πρωτοβουλίες να εκφράσουν μαζικά την καταδίκη τους στην άδικη και βάρβαρη φυλάκιση των 5 Κουβανών Πατριωτών. Να δυναμώσουμε το κίνημα αλληλεγγύης για την αποφυλάκιση τους.

Λευτεριά στους Κουβανούς Πατριώτες».

Ανακοίνωση της ΕΓ του ΠΑΜΕ: Ισχυρό ξέσπασμα αγανάκτησης, οργής και διεκδίκησης το συλλαλητήριο

Σε ανακοίνωσή του για το συλλαλητήριο στο Σύνταγμα το ΠΑΜΕ τονίζει:

«Η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ χαιρετίζει την αμέτρητη ανθρωποθάλασσα που κατέκλυσε το Σάββατο το κέντρο της Αθήνας. Πάνω από 100.000, ένα πολυπληθές εργατικό-λαϊκό ποτάμι που πλημμύρισε τους κεντρικούς δρόμους με τις 9 τεράστιες προσυγκεντρώσεις των κλάδων και των περιοχών που πραγματοποιήθηκαν νωρίτερα.

Οι περίπου 1.000 αποφάσεις συμμετοχής συνδικαλιστικών οργανώσεων, συλλόγων και μαζικών φορέων που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΠΑΜΕ για την πραγματοποίηση του σημερινού Πανελλαδικού Συλλαλητηρίου με κεντρικό σύνθημα "Ώρα να ακουστεί η δική μας φωνή. Δε θα ζήσουμε με τα ψίχουλα", ένωσε στους δρόμους δεκάδες χιλιάδες εργάτες, ανέργους, συνταξιούχους, αγρότες, αυτοαπασχολούμενους, γυναίκες, νεολαία και μετανάστες.

Χαιρετίζουμε τις εκατοντάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις που πήραν απόφαση συμμετοχής, μετέφεραν το μήνυμα του λαϊκού ξεσηκωμού σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της χώρας. Χαιρετίζουμε τους εργαζόμενους, τους συνταξιούχους, τις γυναίκες, τους νέους και τις νέες που συμμετείχαν στο σημερινό συλλαλητήριο, ιδιαίτερα αυτούς που ταξίδεψαν από μακριά, από τα νησιά, από την Κρήτη, από τον Έβρο. Χαιρετίζουμε τις χιλιάδες ανέργων που συμμετείχαν στον Πανελλαδικό Συλλαλητήριο που σηκώνουν κεφάλι και διεκδικούν ζωή με αξιοπρέπεια, αρνούνται να ζήσουν σε συνθήκες φτώχειας και εξαθλίωσης.

Χαιρετίζουμε τις δεκάδες συνδικαλιστικές οργανώσεις που δε συμφωνούν σε όλα με το ΠΑΜΕ και δεν αποπροσανατολίστηκαν από την προπαγάνδα του νέου και παλιού κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού και άλλων δυνάμεων περί "κομματικού συλλαλητηρίου" και συνέβαλαν με τις αποφάσεις και τη συμμετοχή τους στη σημερινή μεγάλη-λαϊκή συγκέντρωση.

Το σημερινό μεγαλειώδες Πανελλαδικό Συλλαλητήριο είναι λαϊκό ξέσπασμα αγανάκτησης, οργής και διεκδίκησης. Δόθηκε ισχυρό ταξικό μήνυμα στην κυβέρνηση και τους επιχειρηματικούς ομίλους,ανέδειξε τις δυνατότητες και το δρόμο που μπορεί και πρέπει να αναπτυχθεί το ταξικό εργατικό-λαϊκό κίνημα, για να υψώσει ανυπέρβλητα εμπόδια στην αντιλαϊκή πολιτική και να διαμορφώσει τους όρους για την ανατροπή της.

Για να ανασάνουμε χρειάζεται ανατροπή της βαρβαρότητας που ζούμε! Καλούμε τους εργαζόμενους, τα λαϊκά στρώματα με μεγαλύτερο πείσμα, ανυπότακτα να ορθώσουν τείχος αντίστασης στην πολιτική που μας εξαθλιώνει, που μας θέλει σύγχρονους σκλάβους.

Με αγωνιστική ανάταση και ενθουσιασμό καλούμε τις συνδικαλιστικές οργανώσεις να οργανώσουν την πάλη για την επιτυχία της πανελλαδικής-πανεργατικής απεργίας, στις 27 Νοέμβρη. Να συζητήσουν πλατιά, να προχωρήσουν σε Γενικές Συνελεύσεις, σε συσκέψεις, να φτάσει σε κάθε εργαζόμενο και άνεργο, σε κάθε λαϊκό σπίτι το μήνυμα, ο παλμός και η αποφασιστικότητα του σημερινού συλλαλητηρίου.

Η πάλη του εργατικού-λαϊκού κινήματος πρέπει να κλιμακωθεί, να δυναμώσει ο αγώνας σε κάθε κλάδο και χώρο δουλειάς. Να διεκδικήσουμε παντού αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις, ουσιαστική προστασία των ανέργων, καμία παρέμβαση στο κοινωνικοασφαλιστικό σύστημα. Να δυναμώσει η εφ’ όλης της ύλης αντιπαράθεση με την αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική, με τα κόμματα που την υπηρετούν.

Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη και με τους αγώνες μας μπορεί να επιβληθεί!»

Συνεχίζουμε με Απεργία!

Με το πανελλαδικό συλλαλητήριο, κορυφώνεται ένα δίμηνο έντονης αγωνιστικής δράσης από τα συνδικάτα και το ΠΑΜΕ, για όλα τα ζητήματα που απασχολούν την εργατική - λαϊκή οικογένεια. Οι κατακτήσεις και τα βήματα που έγιναν σ' αυτό το διάστημα, είναι «ένα το κρατούμενο» για τις ταξικές δυνάμεις, στην προσπάθεια να δοθεί ώθηση στην ανασυγκρότηση του κινήματος, να οργανωθεί η αντεπίθεση στην κυρίαρχη πολιτική του κεφαλαίου, της ΕΕ και των κομμάτων τους.

Επόμενος μεγάλος σταθμός είναι η πανεργατική πανελλαδική απεργία στις 27 Νοέμβρη. Εκεί πρέπει να χτυπούν από αύριο όλα τα σφυριά. Να αποτελέσει η συμμετοχή στην απεργία και στις απεργιακές συγκεντρώσεις του ταξικού κινήματος συνέχεια του σημερινού πανελλαδικού συλλαλητηρίου, να αξιοποιηθεί η δυναμική του για την κλιμάκωση της εργατικής - λαϊκής πάλης. Κάθε αναμονή και εφησυχασμός δίνουν χρόνο στον αντίπαλο να οργανώσει καλύτερα την επίθεσή του.

Η συζήτηση γύρω από το «έρχεται, δεν έρχεται» η τρόικα, οι διακηρύξεις για το «τέλος των μνημονίων» και οι προκλητικές ιαχές ότι τάχα «δικαιώνονται οι θυσίες του λαού» στόχο έχουν να συγκαλύψουν ότι οι αντιδραστικές «μεταρρυθμίσεις», μέσα κι έξω από τις συμφωνίες με την τρόικα, δεν έχουν τέλος. Ψηλά στη λίστα βρίσκονται οι αλλαγές στο συνδικαλιστικό νόμο, οι νέες μειώσεις στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, η πλήρης απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, το Ασφαλιστικό.

Ανεξάρτητα από το χρόνο που θα επιλέξει να «χτυπήσει» η κυβέρνηση σε καθένα από τα παραπάνω μέτωπα, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι όλα εντάσσονται στο στρατηγικό της σχεδιασμό για τη θωράκιση της ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων, την ανάκαμψη της κερδοφορίας τους. Από αυτή τη σκοπιά, είναι επικίνδυνη η στάση της πλειοψηφίας της ΓΣΕΕ, που προσπαθεί να καλλιεργήσει εφησυχασμό στους εργαζόμενους, τόσο στο ζήτημα του συνδικαλιστικού νόμου, όσο και σ' αυτό των ομαδικών απολύσεων.

Εξίσου υπονομευτική για το κίνημα είναι η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ να πείσει τους εργαζόμενους ότι διέξοδος από τη σημερινή κατάσταση είναι η κάλπη και η ανάδειξη μιας κυβέρνησης με κορμό τον ίδιο. Καλλιεργεί αυταπάτες και τη λογική της ανάθεσης, που την πλήρωσε και την πληρώνει ο λαός.

Με το επιχείρημα της «ανθρωπιστικής κρίσης», ο ΣΥΡΙΖΑ λέει στους εργαζόμενους να συμβιβαστούν με τη φτώχεια τους, να μη ζητάνε πολλά. Το ίδιο κάνει και η κυβέρνηση, μοιράζοντας τα ψίχουλα του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος» και αυτά «υπό προϋποθέσεις». Κρύβουν ότι σε συνθήκες κρίσης, ένα σημαντικό τμήμα του κεφαλαίου συνεχίζει και ενισχύει την κερδοφορία του. Κρύβουν ότι τα κέρδη προ φόρων για 500 εισηγμένες επιχειρήσεις στην Ελλάδα ήταν το 2013 7,6 δισ. ευρώ, αυξημένα κατά 120% σε σχέση με το 2012.

Όλα αυτά είναι ζητήματα που πρέπει να απασχολήσουν τις Γενικές Συνελεύσεις και τις συνεδριάσεις των συνδικάτων ενόψει της απεργίας στις 27 Νοέμβρη, να γίνουν αντικείμενο συζήτησης με τους εργαζόμενους. Μπροστά προβάλλει ολοένα και πιο φανερά το δίλημμα «σύγκρουση ή υποταγή». Κάθε βήμα που μεγαλώνει την εμπιστοσύνη του λαού στη δική του δύναμη, που τον χειραφετεί από τις δυνάμεις της υποταγής, είναι κέρδος για την ανασυγκρότηση του κινήματος. Τέτοιο βήμα πρέπει να είναι και η απεργία.

Αναδημοσίευση από τη στήλη «Η Άποψή μας» του Ριζοσπάστη του Σαββάτου 1η Νοέμβρη 2014